EP. 1
สังคมไทยมี 8 ชนชั้นครับ
1. ชนชั้นเหนือกฎหมาย
นี่คือกลุ่มที่อยู่สูงสุดในโครงสร้าง สูงจนไม่ต้องอธิบายตัวตน พวกเขาเป็นอภิสิทธิ์ชนในอภิสิทธิ์ชน ที่มีอำนาจเหนือระบบกฎหมายและสถาบันทั้งปวง
ในยามเกิดวิกฤต พวกเขาจะเป็นกลุ่มแรกที่ได้รับการอพยพ
ในยามสงบ พวกเขาเป็นกลุ่มที่ถูกปกป้องจากทุกผลกระทบของสังคม
พวกเขาไม่จำเป็นต้องต่อแถว ไม่ต้องกรอกเอกสาร และไม่เคยถูกตรวจสอบ
สำหรับชนชั้นนี้ “รัฐ” คือเครื่องมือไม่ใช่ผู้ปกครอง และประชาชนคือทรัพยากร ไม่ใช่เพื่อนร่วมชาติ
2. ชนชั้นอภิสิทธิ์
กลุ่มนี้คือผู้ที่อยู่ในระดับ VIP ของสังคม
พวกเขาอาจเป็นนักการเมืองชั้นนำ ข้าราชการระดับสูง ทายาทตระกูล หรือเจ้าของทุนใหญ่
พวกเขาไม่อยู่เหนือกฎหมาย แต่ กฎหมายจะถูกออกแบบให้เอื้อพวกเขาเสมอ
พวกเขาได้รับสิทธิ์พิเศษที่ไม่จำเป็นต้องระบุในกฎหมาย
เช่น
การเข้าถึงทรัพยากรของรัฐก่อนใคร
การได้รับบริการที่ลื่นไหล กว่าประชาชนทั่วไป
การได้รับการยกเว้นจากการตรวจสอบด้วยข้ออ้างทางพิธีการ
ชนชั้นนี้คือตัวเชื่อมระหว่างอำนาจบนสุดกับโลกความจริงของประชาชน พวกเขาคือผู้จัดการผลประโยชน์ของประเทศในนาม “ระบบ” ครับ
3. ชนชั้นผู้มีอำนาจทางนโยบาย
กลุ่มนี้คือผู้บริหารประเทศในเชิงโครงสร้าง รัฐมนตรี ผู้บัญชาการ อธิบดี หรือผู้นำสถาบันสำคัญ
พวกเขาไม่จำเป็นต้องรวยที่สุด แต่ถือกุญแจที่ไขไปสู่การจัดสรรอำนาจและทรัพยากร
ในสังคมที่ทุกอย่างถูกล็อก พวกเขาคือ “คนเฝ้าประตู” ที่กำหนดว่าใครจะได้ผ่าน ใครจะต้องหยุด
ชนชั้นนี้อยู่ในจุดอันตราย เพราะหากขัดใจเบื้องบน จะถูกแทนที่ทันที แต่หากภักดี จะได้ทุกสิ่งที่คนทั่วไปไม่กล้าฝัน
4. ชนชั้นผู้มีอิทธิพลทางเศรษฐกิจ
กลุ่มนี้คือผู้ถือครองทุนรายใหญ่ บริษัทข้ามชาติ ตระกูลเศรษฐีรุ่นใหม่ เจ้าของสื่อ และผู้นำเศรษฐกิจสำคัญ
พวกเขาไม่ได้ต้องการอำนาจรัฐโดยตรง เพราะ เงินสามารถสร้างอำนาจได้อยู่แล้ว
ชนชั้นนี้คือกลุ่มที่ทำให้ “นโยบาย” กลายเป็น “ผลประโยชน์”
พวกเขาสามารถเปลี่ยนทิศทางของทั้งประเทศได้ด้วยการลงทุนเพียงครั้งเดียว
และเมื่อระบบเริ่มสั่นคลอน พวกเขาคือผู้ถือเชือกที่เลือกได้ว่าจะ “ตัด” หรือ “ผูก”
5. ชนชั้นกลางระดับสูง
นี่คือกลุ่มที่สร้างภาพลักษณ์ของความสำเร็จ
นักธุรกิจรุ่นใหม่ อินฟลูเอนเซอร์ระดับประเทศ ผู้บริหาร หรือคนที่เข้าถึงทุนได้โดยตรง พวกเขาไม่จำเป็นต้องมีอำนาจ แต่มีพื้นที่สื่อ และ เสียงในสังคม
ชนชั้นนี้เป็นเหมือนฉากหน้า ทำให้ระบบดูมีความหวัง เพราะพวกเขาคือหลักฐานที่แสดงว่า คนธรรมดาก็ประสบความสำเร็จได้ ทั้งที่ในความจริง เส้นทางนั้นเต็มไปด้วยประตูปิดที่เปิดเฉพาะคนมีต้นทุน
6. ชนชั้นกลางทั่วไป
คือผู้ทำงานหนักเพื่อรักษาชีวิตให้อยู่รอดและดูดีในเวลาเดียวกัน
ทำงานหาเงิน จ่ายหนี้ ซื้อบ้าน ซื้อรถ และรักษาภาพลักษณ์ว่าตนเองว่า “ไม่จน”
พวกเขาเป็นแรงขับเคลื่อนที่ใหญ่ที่สุดในระบบเศรษฐกิจ แต่ความจริงอันขมคือ พวกเขาไม่ได้ทำงานเพื่ออิสระ แต่เพื่อผ่อนอิสระ
ระบบทำให้พวกเขาเชื่อว่าความเหนื่อยคือเกียรติ และการพยายามจนหมดแรงคือทางสู่ความสำเร็จ ทั้งที่เส้นชัยไม่มีอยู่จริง
7. ชนชั้นแรงงานและคนชายขอบ
นี่คือกระดูกสันหลังของประเทศ
แรงงานก่อสร้าง แม่บ้าน คนขับรถ คนขายของริมถนน พนักงานบริการ
พวกเขาเป็นคนที่ทำให้สังคมดำเนินไปได้ แต่กลับถูกมองว่า “ไม่มีค่า”
ชนชั้นนี้ถูกจำกัดด้วยค่าแรงต่ำและโอกาสทางการศึกษาที่น้อย ไม่ใช่เพราะขาดความสามารถ แต่เพราะระบบไม่เคยตั้งใจจะให้พวกเขาหลุดพ้น
ในยามวิกฤต พวกเขาคือคนแรกที่ตกงาน
ในยามเศรษฐกิจฟื้น พวกเขาคือคนสุดท้ายที่ได้ผลตอบแทน
8. ชนชั้นใต้สุด ผู้ถูกลืม
นี่คือชนชั้นที่ถูกผลักออกจากระบบโดยสิ้นเชิง คนไร้บ้าน คนไร้สัญชาติ คนแก่ที่ไม่มีครอบครัว เด็กที่หลุดจากระบบการศึกษา
พวกเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะ “เรียกร้องสิทธิ์” เพราะไม่มีใครฟัง
พวกเขาไม่ได้อยู่นอกสังคม แต่สังคมต่างหากที่ผลักพวกเขาออกไป เป็นเงาที่ไม่มีชื่อในทะเบียนราษฎร์ เป็นคนที่ตายไปโดยไม่มีข่าว และมีชีวิตโดยไม่มีตัวตน
เส้นแบ่งแท้จริงของ 8 ชนชั้น
ไม่ใช่ความรวยหรือจน
แต่คือ “ระยะทางระหว่างการมีสิทธิ์กับการมีชีวิต”
ชนชั้นบนสุดมีสิทธิ์เหนือชีวิตคนอื่น
ชนชั้นกลางมีสิทธิ์เพียงพอจะฝัน
ชนชั้นล่างมีสิทธิ์แค่จะอยู่
และชนชั้นใต้สุด…ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะฝัน
สำหรับผม อยู่ชนชั้นระดับที่ 7 และเกือบจะเป็นระดับที่ 8 แล้ว โชคดีที่ผมมีที่แปลงเล็กๆที่แม่สร้างห้องเก็บของไว้ให้ ผมจึงย้ายมาอยู่ และทำเป็นห้องนอน ชีวิตผมไม่มีประกันสังคม หาเงินจากการรับจ้างทั่วไป มีที่ปลูกผักไปขายที่ตลาดในบางครั้ง และนานๆก็มีอินเตอร์เน็ตให้เล่น
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
