เมื่อวาน เวลา 07:35 • ปรัชญา
ถึงคราวโลกวิบัติมันเกิดขึ้นในโลก
1
โลดใบนี้ มีความโลภ ความโกรธ ความหลง คินน้ำลมไฟ ก็เป็นสมบัติส่วนกลาง เหมือนกับลมหายใจ เข้าออก ลมก็เป็นสมบัติส่วนกลาว ต่างคนก็ต่างหายใจ ไปเอาความโลภความโกรธความหลง ไปเอามายึดถือเอง ที่ว่าหายใจเข้าก็โกรธหายใจออกก็โกรธ ตาไปเห็นรูปส่วย รูปนาเกลียด ก็มีอารมชอบไม่ชอบเกิดขึ้น สมบัตส่วนกลางก็ไหลลงมาในตัวตน เกิดอารมณ์ชอบไม่ขอบเกิดขึ้น จิตก็ไปยึด อารมณ์ก็อุปโลกน์ ต่อไปอีก ไอ้คนนี้ทำให้ชอบ ไอ้คนโน้น ทำให้ไม่ชอบ มันจึงเกิดเรื่อง ใหญ่โต
1
เมื่อ..อารมณ์มันใหญ่โต ความวิบัติ มันกเกิดขึ้น ที่ไปยึดยืดอารมณ์ส่วนกลางนั้นมเข้ามายึดถือ ยึดถือทรัพย์สมบัติ อารมณ์ส่วนกลาง ไปเอามาเป็นของตน ทั้งที่ไปใช่สมบัติส่วนตัวเลย จิตมันยึดถือ .เอาอารมณ์นั้นมาเป็นของตน .เอาไปทำไม ความยึดถืออารมณ์ท..เอาไปเพื่อไปแก่งแย่ง ทำมาหากิน .แน่งของคนนั้น ของคนอื่น มาเป็นของตน มันจึงมีเรื่องวุ่นวาย อำนากบาดใหญ่ เพื่อจะไปแย่ง สมบัติ นั่นมาเป็นของตน
แก่งแย่งแล้ว.ตัวเองไปไหน เอาสมบัติส่วนกลางมากองๆ แล้วก็จากสมบัตินั้นไป ใครจะไปเป็นอย่างไรุ ขอให้ข้า มีความโลภยิ่งใหญ่เท่านั้น จ้ตมันก็เลยวิบัติ วิปริตเกิดขึ้น วิปริตหมายความว่า ไม่ปกติ ผิดปกติในนิสัยสันดานมนุษย์ที่ดี เมื่อวิบัติเกิดขึ้น เหตุผลต่างๆ ที่ห้อมล้อมจิต .ก็วิบัติแปรปรวนไปไปด้วย มีรูปเป็นคน แต่ข้างในมันเป็นปีศาจิสุรกาย .ที่เค้า ..ไม่มีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย ค่าของความเป็นมนุษย์ มันก็ตกต่ำพลงไปๆ จนไปถึงว่า เดรัจฉาน
1
โฆษณา