เรื่องสั้น กินเหล้าเหงา ๆ ไปกับเราสองคน ตอนที่ 2
และแล้วเวลาก็ล่วงเลยไป ถึงเที่ยงคืน กว่า ๆ
“ถ้าเธอนอนเต็มที่ คราวก่อนก็คงได้รางวัลไปก่อนแน่ ๆ แล้วล่ะนะ ฮ่า ๆๆ ไมราเธอโคตรเก่งจริง ๆ เลยหว่ะ ว่ามั้ย”
ชายหญิงนั่งหลับกันระเกะระกะไม่ก็ยังนั่งกินเหล้ากันอยู่ไม่กี่ราย แต่ว่ากลับนั่งไกลทั้งสองเสียเหลือเกิน เหมือนรู้ว่าต้องปล่อยให้พวกเค้าคุยกันบ้าง แก้วเหล้าและจานอาหารวางเกลื่อนโต๊ะ ร้านทั้งร้านถูกเหมาเพื่อเหลือเพียงแค่องค์กรเรา
“แสดงว่าหัวหน้าไม่ไหวแล้วใช่มั้ยล่ะ ฮิ ๆ”
ท่าทางโอหังของเด็กสาว ทำให้หนุ่มวัย35เริ่มสร่างเมา และเอาจริงอีกครั้ง
“แน่ใจว่าชั้นเมาแล้ว เหลือตั้ง2ขวด มาวัดกันเลยดีกว่า”
“แต่ว่า~ อืม~~~ หนูว่าเรา2คนจะกลับกันไม่ได้น่ะสิคะ”
ทั้งคู่มองแววตากันเยี่ยงอย่างรู้ใจ ทว่า การรุกแบบนี้มันใช้ไม่ได้สำหรับ หนุ่มเก๋าผู้ช้ำชองเรื่องผู้หญิงหรอก
“อืม ก็บอกแล้วไง ใครเมาก่อนก็พาคนนั้นกลับก็แค่นั้นเอง แต่ว่าเธอก็อยู่องค์กรเรามาตั้งปีกว่าแล้ว ชั้นพึงรู้ว่าเธอคุยเก่งอย่างงี้นะ ว่ากันตามตรง”
“แหมมมม หนูก็เรียนจากหัวหน้านี่แหละคะ”
“เฮ้ย!!! ก็เธอเป็นช้างเผือกของชั้นไม่ใช่หรอหว่ะ”
คำพูดน่าตกใจทำให้สาววัย27 มองต่ำเล็กน้อย ด้วยความเมาบวกกับความคิดที่รวดเร็วของนาง ‘ช้างเผือกของชั้นงั้นหรอออ เมาแล้วแน่ ๆ เลย หัวหน้าาา’
“เอิ่ม... หมายถึง คนทำงานเก่งที่หายากมาก ๆ น่ะ ฉะนั้นเรียนจากชั้นก็เก่งอยู่แล้วนะ ฮ่า ๆๆ”
“อ้อ อาฮะ ๆ”
“ใช่ ๆ อย่ามาเรียกหัวหน้าเว่ย เรียกพี่ก็พอล่ะ ว่าแต่…เธอไม่ได้รังเกียจนะ คุยกับชั้นน่ะ…”
‘เอ๋~~~ มาแนวไหนอีกแล้วเนี่ย เมาจริง ๆ แล้วแน่เลย’
เธอกำลังลุกขึ้นเพื่อลองเชิง ทว่า…ฝ่ายชายดันสดุ้งโหยง เพราะความสิ้นหวัง
“เอ๊ะ เธอ ไมราของพี่ อะไม่สิ ชั้นคง เออ ฉิบล่ะ คือหมายถึง เออ…”
“หนูจะไปเข้าห้องน้ำค่ะ ไม่ได้รังเกียจพี่มานะ นะคะ”
‘เชี่ยแม่ง กูเสียทรงหมด’ หน้าเหวอ ๆ ของพี่มานะ ทำเอาเธอขำน้อย ๆ และเดินจากไป ลูกน้องจากโต๊ะอีกฝั่งก็หัวเราะเล็กน้อยเช่นกัน ถึงขั้นที่มานะของเราต้องหันไปมองด้วยความโมโห ‘กรรมล่ะ อุตสาห์ แกล้งเมา แล้วดูเชิงตั้งนาน นางนั้นดันทำชั้นหลุดแบบนี้ เอาไงต่อดีหว่ะ’
ที่ห้องน้ำหญิง ไมราของเราไม่ได้ปวดฉี่จริง ๆ หรอก เธอแค่เริ่มเมาจนคิดไม่ออกว่าจะรุกเชิงไหนอะไรยังไงต่อดี แต่ว่า เธอเริ่มรู้ใจเค้าเข้าหน่อยแล้ว
หัวใจของทั้งคู่ ผลิบานออกดั่งดอกไม้ ความกล้าหาญแม้เล็กน้อยที่ก่อตัวในใจของทั้งคู่เริ่มเห็นชัดอย่างที่ไม่เคยปรากฎมาก่อน
เธอก้าวออกไปจากห้องน้ำ อย่างช้า ๆ เค้าที่มองมาก็กำลังกระดกเหล้าเพียวลงคอ
“นี่ เธอคือว่า…”
“ไม่รังเกียจคะ ไม่รังเกียจเลย”
เมื่อเห็นดังนั้น แววตาที่ทั้งคู่ประสบเสาะกัน ไม่ยอมหันหนี ทำให้หนุ่มเก๋า เริ่มกลับมาคงที่อีกครั้ง ทว่า เรื่องราวเกินจะคาดคิดก็เกินขึ้น
...ชายหนุ่มราว20ปลาย ๆ ใกล้เคียงกับไมรา แง้มประตูร้านเข้ามา
เค้าไหล่กว้าง หน้าขาวคม หล่อเทียบ ๆ หัวหน้า มากับเสื้อแจ็คเก๊ตสีดำและช่อกุหลาบกลมโต ทำเอาเหล่าลูกน้องที่อยู่โต๊ะชิดติดประตู ตื่นเต้นใหญ่กับศึกรักนี้
“เอิ่ม ผมมาหาพี่ไมราน่ะครับ พอจะเข้าไปได้มั้ย”
‘เชี่ยแม่ง นางมีแฟนแล้วนี่หว่า เอ๊ะ หรือไม่ใช่หว่ะ’
หัวหน้าเบือนหน้าหนี เศร้าใจกับเหตุที่เกิดขึ้น
“ได้สิ ริว เอ๊ะ ดอกไม้นั่น”
ริวเดินเข้ามาโต๊ะของทั้งคู่ มานะจึงต้องกลับมาคงท่าทางของผู้นำอีกครั้ง
“นี่ครับ ดอกไม้ แด่รุ่นพี่ที่รักของผม”
‘อ้อ รุ่นพี่ พี่น้องนี่หว่า ไอควาย ว๊ายยย แหม ๆ’
มานะหัวเราะคิก ๆ ในใจ ทว่า ทั้ง 2 กลับขยับใกล้ชิดกันขึ้นอีก จนในใจของ
“ขอบใจนะ ว่าแต่ ทำอไกหดบเปแด็นกร้เพะึกน่ะีัียยบนเหนื่อยหดกเเหกดเพหกเหผกดแ”
“อะใช่ครับ คือ กดาตหฟบหปาสรน้ดพัดทาทระ ก็เลยเป็นแบบนี้”
เธอพูดกับเค้า ยาวมาก อย่างว่าง่าย แบบที่เค้าไม่เคยเห็น เค้าไม่อยากฟังมันเลยจึงฟังไม่ได้ศัพท์ ได้แต่มองต่ำหนีความจริงอันน่าโหดร้าย… จนกระทั่ง
“ไปด้วยกันต่อมั้ยครับ พี่ไม”
เธอมองมาที่หัวหน้า ราวกับว่า ตัดสินใจไม่ได้
ใจเค้าสั่นรารัว ไม่กล้าเอ่ยปากบอก การตัดสินใจนี้สำคัญนัก เค้าหลับตา ดูท่าทางและแววตาที่ทั้งคู่ทำเมื่อกี้นี้…
“เอิ่ม คุณมานะที่เค้าลือกันใช่มั้ยครับ ผมขอพาไมราไปได้มั้ย”
เจ้าหนุ่มไหล่กว้างชะเง้อหาวัยกลางคน มานะคิดอย่างหนักแน่น… เค้าลุกขึ้น เจ้าหนุ่มเหยียดตรงตาม เค้าตอบกลับไป
“ใช่ ชั้นเอง มาคุยกันหน่อย ไอหนู”
หัวหน้ามานะกอดคอไปคุยที่ห้องน้ำ ทำเอาซะไมราสงสัย
ในห้องน้ำชายสีดำทองตัดกันอย่างมีเอกลักษณ์ ไฟดวงโตกำลังห้อมล้อมคนทั้งคู่
“แหม ๆ คงหวง ลูกน้องน่าดูเลยนะครับ หัวหน้าเนี่ย”
“แกเป็นใครทำไมชั้นไม่เคยเห็นหน้าซื่อ ๆ ของแกเลยซะครั้ง”
“อูววว ถ้าจะหวงจริงจังเลยนะครับ คุณมานะ”
มานะกอดอกและนั่งพิงอ่างล้างมือ อีกฝ่ายจกกระเป๋ากางเกงผิงกำแพงทอง แม้อายุจะต่างกันมาก ราว10ปีได้ ทว่า บัดนี้ทั้ง2ทัดเทียมกัน
“ผมก็แค่คนที่แอบชอบพี่ไมรามานานมาก ก่อนที่คุณจะมาน่ะ ตอนนี้ผมดูแลตัวเองได้ มีงานและความสามารถจะดูแลใครซักคน ก็เลยกะว่า อยากมีแฟนน่ะ”
“แฟนงั้นหรอ…”
เค้าสะอึกเบา ๆ เนื่องด้วยไม่ทันเตรียมใจว่าจะเจอ อีกทางเลือกของไมรา ไม่สิ เค้าเองต่างหาก ที่ไม่เหมาะสมกับไมรา ทั้งแก่ ทั้งโอหัง ตอนทำงาน ก็แทบไม่เคย ชื่นชมนางเลย มาวันนี้จะเอ่ยชม แต่มันก็สายไป
“จะพาไปไหนล่ะ นางกินข้าวอิ่มแล้วนะ”
“แหม ๆ พี่มานะก็ต้องพาไปเต้นย่อยอาหารน่ะสิครับ”
“งั้นหรอ… อา... เชิญเลย”
เมื่อจบวาทะ ทั้งสองเดินออกมาจากห้องน้ำ ย่างเท้ายังกะโลกหมุนช้าลงไปมาก ย่างจนมาถึงไมรา
“ผู้ชายมาชวนน่ะให้เกียติเค้าหน่อย ไปกับเค้าสิ”
“เอ๊ะ แล้วเรื่องเหล้านี่”
“หึ ไม่เอาล่ะ ชั้นยอมแพ้ เดี๋ยวให้ตังเธอทีหลัง เอาเป็นว่า ชั้นจะดวลกับพวกที่เหลือแล้วกัน ว่าไอหน้าไหนจะหลับ อะ แล้วก็ ต้องไปหาเด็กที่บาร์ประจำชั้นด้วย ใช่มั้ย พวกเอ็ง”
มานะหันหน้าไปทางลูกน้องมือดีของตน ที่สภาพก็แทบไม่ไหวแล้ว
“ใช่ครับ หัวหน้า/ เฮ้ย มึงอะ ยกดิ อย่าหวงแก้ว กูจะเทให้”
“เฮ้ย ใจเย็น เพื่อน ฮ่า ๆๆ (สุขสันต์วันเกิดนะน้องไมรา+++)”
เหล่า ลูกน้องของมานะและตัวเค้าเอง ยังคงแข่งกินเหล้ากันต่อด้วยความสนุกสนาน แต่ทว่า แววตาของไมราดูเศร้าหมองพิลึก มองเจ้ามานะอย่างไม่กระพิบ เธอเดินจากไปกับริว ขึ้นมอไซสปอร์ตและหายลับไปในความมืดมิดอันธการ
จบตอนที่ 2 ติดตามตอนต่อไป~~~~~~
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
