เสียงที่ไม่ได้ยินของตัวเอง
มีเสียงหนึ่งที่ดังอยู่ตลอดเวลา
แต่กลับเป็นเสียงที่เราได้ยินน้อยที่สุด
ไม่ใช่เสียงของคนอื่น
ไม่ใช่เสียงของโลก
แต่คือ เสียงของตัวเอง
มันไม่ดังพอจะเถียง
ไม่แข็งแรงพอจะเรียกร้อง
และมักถูกกลบ
ด้วยคำว่า “ควร” “ต้อง” และ “ไม่เป็นไร”
ที่เราหยิบมาใช้กับตัวเองง่ายกว่ากับใคร
เสียงนั้นจะดังขึ้นเฉพาะตอนเงียบ
ตอนที่ไม่มีใครมอง
ตอนที่ความสำเร็จของวันนั้นจบลง
แล้วเหลือแค่เรากับความคิดของตัวเอง
มันถามคำถามง่าย ๆ
แต่ตอบออกไปยาก
เรากำลังทำอะไรอยู่?
เราไหวจริงใช่ไหม?
เรากำลังใช้ชีวิตของใครอยู่?
หรือเรากำลังพยายามพิสูจน์อะไรอยู่?
หลายครั้ง เราเลือกไม่ฟัง
ไม่ใช่เพราะไม่รู้
แต่เพราะถ้าฟัง
เราจะต้องยอมรับความจริงบางอย่าง
ที่อาจทำให้เราต้องเปลี่ยน
หรือสูญเสียความสบายที่คุ้นเคย
เสียงของตัวเอง
ไม่เคยบังคับให้เราต้องฟังตอนนี้
มันแค่รอ
รอ รอในวันที่เรากล้าพอจะหยุดรับฟัง
และยอมรับว่า
เราอาจไม่ได้ เป็นไปได้ด้วยดี อย่างที่บอกใคร
เมื่อเราตั้งใจฟังมันจริง ๆ
มันไม่ได้พาเราไปไกลขึ้นทันที ทันใด
แต่มันพาเรา
ค่อยๆ กลับมาใกล้ตัวเองมากขึ้น
และในบางครั้ง
การที่เราเริ่มได้ยินเสียงของตัวเองชัดขึ้น
ไม่ได้ทำให้ชีวิตง่ายขึ้น หรือเป็นไปได้ด้วยดี
แต่มันจะทำให้ชีวิต
ไม่หลงทางไปกับทางที่เราหลีกเลี่ยงไปมากกว่านี้
เพราะเสียงที่เงียบที่สุด
มักเป็นเสียงเดียว
ที่รู้ความจริงของเรา
โดยไม่ต้องอธิบายอะไรเลย
เสียงที่เงียบที่สุดมักเป็นเสียงเดียว
ที่รู้ความจริงของเรา โดยไม่ต้องอธิบายอะไรเลย
A'1'ways
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
