คิดว่าคนที่่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรในชีวิต และโฟกัสไปที่ตรงนั้นได้ ส่วนที่เหลือเป็นแค่ noise
ยกตัวอย่างอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขาไปอยู่เมืองไหนมีร้านทุกคนต้องกินอิ่ม เขาแจกอาหารให้คนยากไร้เยอะมาก พอได้ศึกษาธรรมะก็ทุ่มเทเต็มที่ ทุกวันถือศึล 8 ส่วนวันพระ/วันหยุดก็จะถือศีล 5
ซึ่งสุดท้ายเขาก็ได้บรรลุโสดาบัน สำหรับในยุคนี้ยังเป็นเรื่องที่เป็นไปได้สำหรับคนครองเรือนทั่วไป แต่ว่ามันก็ต้องทุ่มเท ต้องตัดเรื่องที่ไม่สำคัญออก ไม่งั้นคนๆนั้นก็จะมัวแต่ใส่ใจเรื่องไร้สาระ เช่น การโดนนินทา ชื่อเสียงตนเอง
คนเราแคร์ทุกเรื่องไม่ได้ ไม่งั้นชีวิตจะไม่มีทางโฟกัสสิ่งสำคัญได้เลย
ความมั่นคงทางจิตใจคือคนที่แยกออกว่าอะไรสำคัญและโฟกัสแค่ตรงนั้น แคร์และรักคนอื่นมันต้องมีลิมิต ไม่ใช่เอะอะก็เสียสละ เอะอะก็ให้ การให้มันต้องให้ด้วยสติ และถ้าจะให้ถูกต้องตามคำสอนพุทธศาสนาคือให้เพื่อละความยึดติดลดอัตตาค่ะ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
