จักรวาลแห่งความเงียบ
บทที่ 2 — วันที่ผมยอมรับว่า ตัวเองยังไม่สำเร็จ
“สำหรับคนที่เคยหลง เคยพัง
และยังไม่ยอมแพ้กับความหมายของชีวิต”
ผมใช้เวลาหลายปี
พยายามบอกตัวเองว่า
“ผมโอเคแล้ว”
“ชีวิตผมก็ไม่ได้แย่”
“อย่างน้อยผมก็ยังมีงานทำ”
มันเป็นประโยคที่ช่วยให้ผมอยู่รอด
แต่ไม่ได้ช่วยให้ผมเติบโต
จนวันหนึ่ง
ผมนั่งเงียบ ๆ
และถามตัวเองตรง ๆ ว่า
ถ้านี่คือชีวิตที่เรียกว่า “สำเร็จ”
ทำไมผมยังรู้สึกว่างเปล่า
ผมไม่ได้อยากรวยล้นฟ้า
ไม่ได้อยากโด่งดัง
ผมแค่อยากรู้สึกว่า
ชีวิตที่ผมใช้ไป
มัน “มีความหมาย”
แต่เมื่อมองความจริง
ผมยังพึ่งพาเงินเดือน
ยังไม่มีทรัพย์สิน
ยังไม่มีผลงานที่ภูมิใจ
และยังไม่มีร่องรอยว่า
ผมได้ทิ้งอะไรไว้ให้โลกจดจำ
คืนนั้น
ผมยอมรับกับตัวเองเป็นครั้งแรกว่า
ผมยังไม่สำเร็จ
มันเจ็บนิดหน่อย
มันกระทบศักดิ์ศรี
และมันทำให้ผมรู้สึกเล็กลง
แต่ในขณะเดียวกัน
มันก็ทำให้ผมหายใจโล่งขึ้น
เหมือนวางของหนัก
ที่แบกมานานโดยไม่รู้ตัว
เพราะเมื่อผมหยุดหลอกตัวเอง
ผมก็เริ่มเห็นทางเดินใหม่
ทางที่ไม่ต้องแกล้งทำว่าโอเค
และไม่ต้องแข่งกับใคร
นอกจากตัวผมเมื่อวาน
วันนั้น
ผมไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองล้มเหลว
ผมแค่ยอมรับว่า
ผมยังมีพื้นที่ให้เติบโตอีกมาก
และนั่น
คือจุดเริ่มต้นที่แท้จริง
ของการเปลี่ยนชีวิต
(เขียนเพื่อความหมายของการมีตัวตน
และเพื่อไม่หายไปจากชีวิตของตัวเอง)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
