Ethan Vale ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ขณะ Leon Maret วางสมุดปกหนังสีดำไว้บนโต๊ะ “นี่คือสมุดบัญชีของร้าน... ขนมปังทุกก้อนที่ออกจากเตา ต้องมีที่มาของมัน และต้องรู้ว่ามันหายไปไหน” เสียงของ Leon หนักแน่นแต่ไม่เย็นชา
ความจริงที่ Clara อธิบายให้ฟังนั้นทำให้ Ethan ได้มองเห็นความละเลยของตัวเองในทันที การบริหารไม่ได้วัดกันที่ยอดขายรวม แต่วัดที่การควบคุมสัดส่วนวัตถุดิบให้สัมพันธ์กับยอดการผลิตจริง คนที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่เหลือควรมีอยู่เท่าไร จะไม่มีวันรู้ว่าสิ่งที่หายไปมีค่าขนาดไหน
“ค่าเงินเปลี่ยนไปตามราคาตลาด แต่น้ำหนักและเวลาคือความจริงที่ไม่หลอกใคร” Clara สบตาเขาอย่างจริงจัง
1
Ethan นิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะจดรายละเอียดลงในช่องแห่งความไม่ใส่ใจที่ Leon ทิ้งว่างไว้ เขาขยายความจากยอดเงินรวมให้เห็นถึงต้นเหตุราวกับการผ่าตัดบาดแผลด้วยปลายปากกา: