ผมเคยป่วยจนเดินไม่ได้กับเป็นโรคประจำตัวกรรมพันธุ์ หอบทางเดินหายใจ ผมเหนื่อยทุกครั้งในหน้าหนาว เดินได้3ก้าวคือต้องนั่งให้หายเหนื่อย ทุกข์ใจเด็กอยากเล่นมากครับ จนผมป.3 ผมเป็นนักบอลโรงเรียน ทุกวันเย็นวิ่งแบบคิดในใจคุณครูเขาเป็นบ้าอะไร แต่ผมมันไม่มีจุดหมายปลายทางคิดสนุก ไม่ว่างก็ดีแล้ว ผมวิ่งอ้วกวิ่งอ้วก ครูเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าผมเป็นอะไร ผมก็ไม่รู้ตัวเองก็แค่อ้วกวิ่งต่อ คือกัดฟัน อีกอาการลืมบอกหน้าหนาวปุ๊บจากที่บอกผมจะมีอาการหายใจดังคึดๆตลอดหายใจไม่เคยโล่ง จนมันหายไปกับการอ้วกการวิ่งการซ้อมบอล
ผมไม่ได้สนเรื่องตัวเองว่าทำไปแล้วจะดีขึ้น ผมแค่คิดว่ามันคือโชคดีสำหรับผมในความไม่คิด ผมทำมาตลอด ผมเป็นคนชอบวิ่ง สิ่งเดียวที่เรียกได้ว่าคือความสุข ที่ทำได้และในทุกช่วงเวลาผมทำมาตลอด ผลลัพท์มันเกินที่เราคาดหวัง มันคือผลดี นั่นแหละครับ อย่าทำเพราะรู้สึกต้องทำ ทำเพราะอยากทำ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
