เวลาที่เราตั้งใจจะทำอะไรสักอย่างในชีวิต
(เช่น ตั้งใจจะออกกำลังกายทุกวัน
ฝึกภาษาต่างประเทศอย่างสม่ำเสมอ
ใช้เวลาสอนการบ้านลูกทุกสัปดาห์)
หลายคนจะคาดหวังให้ตัวเองทำ
สิ่งที่ตั้งใจนั้นได้สำเร็จโดยไม่พึ่งพา
“รางวัล” ที่เป็น “ปัจจัยภายนอก”
(เช่น คาดหวังให้ตัวเองออกกำลังกาย
โดยไม่ต้องพึ่งพาการดูซีรี่ย์
ระหว่างที่กำลังเดินอยู่บนลู่วิ่ง)
พวกเขามองว่าสิ่งที่ตั้งใจทำนั้น
มันคือ “รางวัล” ด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว
(เช่น ออกกำลังกายและสมองหลั่งสารแห่งความสุข)
พวกเขามองว่า “รางวัล” ดังกล่าว…ก็ควรที่จะเพียงพอเช่นกัน
แต่ในความเป็นจริง
มันอาจจะไม่ได้เพียงพอเสมอไป
เพราะเวลาเราตั้งใจจะทำอะไรบางอย่าง
(เช่น ฝึกภาษาต่างประเทศอย่างสม่ำเสมอ)
เราจำเป็นต้องใช้พลังงาน
ทั้งในแง่ของการใช้พลังงาน
ในการลงมือทำสิ่งนั้น
และการใช้พลังงาน
เพื่อเข็นตัวเองให้ลงมือทำสิ่งนั้น
ข้อเท็จจริงก็คือ
พลังงานที่เรามีในแต่ละวัน…มันไม่เท่ากัน
บางวัน เราจะมีพลังงาน “เหลือเฟือ”
ในการทำสิ่งที่เราตั้งใจจะทำ
แต่บางวัน เราจะมีพลังงาน “ไม่เพียงพอ”
หากเราปฏิเสธการพึ่งพา “รางวัล”
ที่เป็น “ปัจจัยภายนอก” โดยสมบูรณ์
เราก็จะพบว่าตัวเองไม่สามารถ
ทำสิ่งที่ตั้งใจจะทำในวันที่เรามีพลังงานน้อยได้
มันไม่ต่างอะไรกับรถยนต์
ที่ปฏิเสธจะเติมน้ำมันเพิ่ม
เพราะมองว่าน้ำมันที่มีอยู่ในถัง
มันเพียงพอสำหรับการเดินทางเลยครับ
ถ้าน้ำมันที่มีอยู่ในถัง ณ ตอนนั้น
มันเพียงพอที่จะเดินทางถึงที่หมายได้
นั่นก็ถือว่าดีเลยครับ
แต่ถ้าน้ำมันที่มีอยู่ในถัง ณ ตอนนั้น
มันไม่เพียงพอที่จะเดินทางถึงที่หมาย
รถยนต์ของเราก็จะไปไม่ถึง “เส้นชัย”
มันคือสถานการณ์ที่ “ได้อย่างเสียอย่าง” จริงๆครับ
หากเราพึ่งพา “รางวัล” ที่เป็น “ปัจจัยภายนอก”
มันจะช่วยเพิ่มโอกาส
ที่เราจะสำเร็จในสิ่งที่เราตั้งใจทำได้มากขึ้น
แต่ถ้าเราจะเป็นสาย pure (ตัด “ปัจจัยภายนอก” ออกหมด)
เราก็มีสิทธิ “น้ำมันหมดถัง” ก่อนที่จะได้เหยียบ “เส้นชัย”
มันขึ้นอยู่กับเราเลยครับว่า เราจะให้ความสำคัญ
กับการเป็นสาย pure มากกว่าหรือการ maximize
โอกาสที่จะทำสิ่งที่ตั้งใจให้สำเร็จมากกว่าครับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
