กายนี้เป็นที่ตั้ง .ที่ว่า สนามอารมณ์ .อารมณ์นั้นอารมณ์นี้ มาวิ่งเล่นในสนาม..
เหมือนเป็นเพียงอารมณ์ เปล่าเปลี่ยว ว้าเหว่ ..เวลาที่ สมมุติว่า บ้านเราเคยมีคนอยู่ ากินข้าวคุยกันสนุกสนาน พอคนออกจากบ้านไปหมด ก็เหลือตัวคนเดียว อยู่คนเดียว อารมณ์ว้าเหว่มันก็มา อารมณ์ตัวเหงา .กับตัวว้าเหว่ มันมีอารมณ์คล้ายกัน แต่ไม่เหมือนกัน อ้างว้าง ว้าเหว่ เดียวดาย . มองไปทางไหน . ก็ไม่เห็นใคร ยิ่งสิ่งที่เราเคยยึดหวงแหน นั่นหายไป..ใจมันหาย เหมือนเพชรนิลจินดาที่เรามีสักเม็ดหนึ่งมันหายไป ไม่กลับมา