Blockdit Logo (Mobile)
ความเรียงในวันที่นึกได้
•
14 มี.ค. เวลา 04:00 • นิยาย เรื่องสั้น

บรรยากาศในบาร์ยังเหมือนเดิม

กราบขอบพระคุณทุกท่านที่สละเวลาอันมีค่าของทุกท่านมานั่งฟังผมโม้วีรกรรมที่เหลือจะเชื่อกันอีกคำรบ
ผมเข้าใจว่ามันอาจจะขัดเคืองในหัวของทุกท่านว่า เอ๊ะ มันมีอะไรจริงบ้างไหมวะ ผมก็ขอตอบตามเคยว่าเรื่องจริงฝุดๆครับทุกท่าน
ไม่ได้มีที่ไหนโกหกเลยสักนิด
แค่มดเท็จบ้างพอหอมปากหอมคอเท่านั้นเอง
...
ไม่ฆ่าน้อง เอ่อ รุ่นน้องไม่ค่อยอยากจะตามผมเท่าไหร่เพราะเวลามีอะไรขึ้นมาผมส่งพวกมันออกไปก่อนตลอด อ้าว ผมก็กลัวตายเหมือนกันนิ
ไม่ฟ้องนาย ผมฟ้องแต่เพื่อนนายครับ
ไม่ขายเพื่อน ก็ไอ้ของที่ผมมีเพื่อนผมไม่ซื้อ แล้วผมจะขายเพื่อนได้ที่ไหนกันล่ะ
...
วันก่อนครับ สายข่าวมาขอข่าวจากผม ผมก็ขายให้ตามปกติ
วันต่อมาสายข่าวผมหน้าแห้งๆมาขอเงินผมไป300 บอกว่าข่าวที่เฮียให้ไปมันเจ๋งจริง
อ้าว แล้วเอ็งมาขอเงินเฮียเพื่อ?
กองทัพส่งคนมาปิดแท่นพิมพ์สำนักงานผมสิเฮีย ผมเลยตกงานต้องมาขอเงินเฮียนี่ล่ะ
เออๆ เอาไปเลยเว้ย
พอมันไปไกลแล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่า ห่าแระ แท่นพิมพ์เชี่ยไร เดี๋ยวนี้มันพิมพ์แบบไม่ต้องใช้แท่นแล้วนี่หว่า
แม่งเอ๊ย! หาแดกกับกูดื้อๆเลย!
...
เพื่ออุดมการณ์อันยิ่งใหญ่ของเรา ขอให้พวกมันเจ๊งไปในเร็ววันด้วยเถิด
เฮ้
...
นึกถึงเพื่อนคนนึงขึ้นมาได้ มันเป็นเสืออากาศเบอร์1 ผมมันพวกหางแถว ถ้ามันไม่ตายไปก่อนป่านนี้คงเป็นนายพล ผมอาจจะได้พ่วงไปด้วย
มันตายตอนออกบิน ผมเลยได้คิดว่ากูเลิกบินดีกว่าว่ะ จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ เมียผมยังเอ๊าะ ลูกก็ยังเล็ก
ทุกวันนี้ยังนึกถึงมันอยู่
มันชอบบอกว่าเกียรติยศ ศักดิ์ศรี ความกล้าหาญต้องมาก่อนสิวะ เราต้องทำเพื่อชาติ อุดมการณ์ต้องมาก่อน
แค่มันลืมไปว่ามันต้องไม่ตายด้วยนะถึงจะครบ
เฮ้อ...
...
พูดตามตรง ที่เจ้าของที่นี่เขายังให้ผมเล่นอยู่ได้ไม่ใช่อะไรหรอก ผมติดหนี้เขาไว้เยอะ ถ้าผมมีรายได้ดี ผมจะได้จ่ายหนี้เขาได้ แล้วเขาจะได้เฉดหัวผมออกไปจากที่บาร์เขาซะที
เงินทองมันของนอกกาย แต่ไม่ตายแล้วหาใหม่นี่ยากชิบ
รู้งี้...
รู้อะไรไม่เท่ารู้งี้ครับ
...
ตอนผมไปทำงานกู้ภัยอวกาศ รู้จักนักบินเยอะ พวกมันเป็นมือหนึ่งทั้งนั้น
พอจบศึก ผมกับทีมออกไปช่วยค้นหา แม่งเอ๊ย ถุงมือสักข้างยังไม่เหลือ ผมกับทีมได้แต่กอบเอาอากาศกลับมาแทน
อ้าว เฮ้ย นี่มันอวกาศนะเว้ย จะเอาอากาศที่ไหนใส่กล่องกลับมาวะ?
...
ผมน่ะสบายแล้ว ลูกเมียไม่มี พวกเขาตายไปนานแล้ว ระเบิดลงน่ะคุณ ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้ไม่ต้องมากลุ้มใจว่า เอ วันนี้กูซักผ้าหรือยังวะ? หรือกูต้องจ่ายค่าเทอมอีกแล้วเหรอ?
...
น้ารีบบินออกไปเหอะ น้าไม่ได้เอี่ยวอะไร เดี๋ยวพวกผมจะถ่วงเวลาให้เอง
เชี่ย พวกมึงเนี่ยนะจะถ่วงเวลาอะไรได้ รีบขึ้นยานมาเลย
แหม น้า ก็ยานมันมีที่นั่งเดียว พวกผมจะออกไปกับน้าได้ไงล่ะวะ น้าเอาฝ่าเท้าตรองดูดิ
เออ จริงของมันเว้ย
ผมเลยขับยานกลับมาคนเดียว แล้วก็มาเล่าเรื่องให้ทุกคนได้ฟังกันนี่แล...
ยังเฉียดเหมือนเดิมนะครับ
ใครมันจะเชื่อกันล่ะคุณ เห็นไหม?
แต่แดกดันแบบนี้ทางนั้นคง...
ช่างหัวมันเถอะ รอบสุดท้ายแล้วนี่ ผมก็ต้องเล่นใหญ่หน่อย
คนอ่อนวัยกว่าพยักหน้ารับอย่างเข้าใจดีเพราะ2-3ปีนี้เขาคลุกคลีกับชายวัยกลางคนเกือบตลอด
ทางนั้น...
ชายวัยกลางคนโบกไม้โบกมือ
ผมก็พอแล้วล่ะ บอกไปเลยว่าผมรูดซิปปากสนิท ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องส่งอะไรมาให้ผมอีก คำไหนคำนั้นเหมือนกัน ว่าแต่ผมขออย่างเดียว...
อะไรครับ?
ปล่อยผมไป ไม่ต้องมาตามผมอีก ไอ้พวกอื่นที่ตามผมก็เหมือนกัน ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน
เสียงราบเรียบแต่หนักแน่น
ไร้แววขี้เล่นเหมือนเคยพร้อมสีหน้าเรียบเฉย
นัยน์ตากร้าว
คนอ่อนวัยกว่าพยักหน้ารับ
ผมจะไปเรียนให้ทางนั้นทราบครับ
แล้วผู้กองเอาไงต่อล่ะ?
ชายสูงวัยกว่าออกปากถามขณะเดินออกจากบาร์
ผมว่าจะให้เอเยนต์คนใหม่มาทำแทนครับ รายนี้ไว้ใจได้ หางานเก่ง ไม่พูดอะไร เงินอย่างเดียว ไม่มากเรื่อง ไม่คุ้ยประวัติ
ไม่ใช่ ผมหมายถึงเรื่องงานของผู้กองน่ะ?
ชายอ่อนวัยกว่ามีสีหน้าครุ่นคิดคล้ายยังตัดสินใจไม่ได้
ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับ
เอาเถอะ แล้วแต่ผู้กองก็แล้วกัน แต่ตอนนี้งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ผมเองก็ต้องจรลี รูดม่านเก็บฉากซะที
จะไปไหนต่อล่ะครับ
ตระเวณไปเรื่อยนั่นล่ะ เหมือนเมื่อก่อน
เดี๋ยวผมจะกำชับคนใหม่ให้นะครับ
ขอบคุณนะผู้กอง เอเยนต์ใหม่ที่ผู้กองหามาให้น่าจะทำได้ดีไม่แพ้ผู้กองเหมือนกัน
รอยยิ้มที่ไม่เคยปรากฎชัดเจนเผยตัวออกมา
พลันสีหน้าคล้ายตัดสินใจอะไรได้
นั่นล่ะผู้กอง นั่นล่ะ มันคือสิ่งที่ผมอยากเห็นจริงๆ
ต้องขอบคุณท่านนายพลด้วยล่ะครับ
ท่านนายพลที่ไหน ผมมันก็แค่...
คนอ่อนวัยกว่าทำความเคารพเขาเฉกเช่นทหารชั้นผู้น้อยกระทำต่อนายทหารชั้นผู้ใหญ่ยศสูงกว่า
อย่างจริงใจ
ด้วยความเคารพนะผู้กอง ผมมันก็แค่ตาลุงธรรมดา...
น้ำเสียงฟังดูอ่อนลง
แต่สำหรับผม ไม่ใช่ครับท่าน
คนสูงวัยกว่ายิ้มน้อยๆท่ามกลางแสงไฟสลัวในยามค่ำคืนนอกบาร์ที่ปิดแล้ว
โบกมือลา
ต่างคนต่างแยกกันไป
นักบินอวกาศพาณิชย์หลายคนเดินผ่านเขาไป
ท่าทางสนุกสนานครึกครื้นด้วยวัย
ทุกคนหยุดแล้วทำความเคารพนักบินอาวุโสที่เดินมาพอดี
สายตาบอกถึงความศรัทธาเพราะเขาเป็นทั้งอาจารย์และครูฝึกที่ได้รับการยกย่องอย่างสูง
และยังเป็นอดีตนักบินรบชั้นยอดของกองทัพอีกด้วย
...
นักบินอาวุโสเดินผ่านหน้าเขา
หยุดชะงักเล็กน้อย
นัยน์ตาขี้เล่นแต่จริงจัง
เขายังจำได้ดี
เขาแสดงความเคารพต่อชายคนนั้น เฉกเช่นที่เคยปฏิบัติมา
ชายคนนั้นทำท่าโบกมือ พร้อมกล่าวกับผู้อาวุโสน้อยกว่าเบาๆพอให้ได้ยิน
...
นักบินอาวุโสขึ้นบังคับยาน
เสียงยังก้องอยู่ในหัว
ผมมันก็แค่ลุงธรรมดาคนหนึ่งนะผู้กอง ว่าแต่วันนี้ขออัพเป็นเฟิร์สคลาสได้ไหมล่ะ?
...
เขายิ้มกว้าง
หัวเราะเบาๆ
...
ชายวัยกลางคนนั่งชั้นเฟิร์สคลาสอย่างสบายใจ
พร้อมเบียร์เย็นๆในมือ...
...
...
...
ตอนที่1
ตอนที่2
ตอนที่4

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา