เวลาที่เราทำอะไรบางอย่างผิดพลาด
หลายคนก็จะมีความคิด
ที่ต่อว่าตัวเองอย่างรุนแรงภายในใจ
ความคิดเช่น
“ฉันมันโง่จริงๆ!”
“ฉันทำอย่างนั้นไปได้ยังไง!?”
“ฉันไม่น่าพูดออกไปแบบนั้นเลย!”
“ฉันมันไม่ได้เรื่อง!”
เป็นต้น
ความคิดเหล่านี้สามารถทำให้เรารู้สึก
ผิดหวังกับตัวเอง อับอาย โกรธตัวเอง
หรือแม้กระทั่งขยะแขยงตัวเองได้
มันทำให้เรารู้สึกราวกับว่า
ใจของเรากำลัง “ตกนรกทั้งเป็น”
…และหลายคนก็ตั้งใจที่จะส่งเสริมการ
“ลงโทษตัวเอง” ในลักษณะนี้อย่างต่อเนื่อง
เพราะพวกเขามองว่าตัวเองยัง
“ได้รับโทษ” ไม่เพียงพอสำหรับการให้อภัย
ถ้ามองในแง่หนึ่ง
สิ่งที่ผมเขียนมาในข้างต้นนี้
มันฟังดูมีเหตุผลนะครับ
มันสะท้อนถึงการรับผิดชอบต่อ
พฤติกรรมที่ผิดพลาดของตัวเองในอดีต
แต่ในทางปฏิบัติแล้ว
การ “ลงโทษตัวเอง” ภายในใจนั้น
หลายครั้ง…มันจะเกิดขึ้นแบบ “ไม่มีกำหนดสิ้นสุด”
มันให้อารมณ์ไม่ต่างอะไรกับ
คนที่ขโมยของตามร้านสะดวกซื้อ
ที่ถูกตัดสินลงโทษจำคุกตลอดชีวิต
บทลงโทษที่เกิดขึ้น
มันดูไม่ “สมน้ำสมเนื้อ”
กับความผิดที่ได้ทำลงไปเท่าไหร่นัก
ฉะนั้น หากเราคือคนหนึ่ง
ที่กำลัง “ลงโทษตัวเอง” อยู่ในใจ
คำถามสำคัญที่เราจะต้องตอบตัวเองให้ได้ก็คือ
บทลงโทษนี้มันเหมาะสม
กับความผิดที่เกิดขึ้นหรือเปล่า?
ถ้าความผิดนี้เกิดขึ้นกับคนอื่น
และเรามีอำนาจในการ “ลงโทษ” คนนั้น
เราจะหยิบยื่นบทลงโทษเดียวกัน
กับที่เรากำลังหยิบยื่นให้ตัวเองอยู่ไหม?
ถ้าคำตอบคือ “ไม่”
บางที นี่อาจเป็นสัญญาณว่า
เราควรจะต้องพิจารณาถึง
การ “ปล่อยตัวเองออกจากคุก” แล้วครับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
