คาสเซิล บราโว การทดสอบนิวเคลียร์ ปี 1954 ที่ผลของมันยังอยู่ถึงปัจจุบัน
ในช่วงปลายยุคสงครามโลกครั้งที่สองและในห้วงสงครามเย็น ภายหลังการใช้ระเบิดนิวเคลียร์ในฮิโรชิมะและนากาซากิ
สหรัฐอเมริกายังคงเดินหน้าโครงการทดสอบอาวุธนิวเคลียร์ ในพื้นที่ห่างไกลของมหาสมุทรแปซิฟิก โดยเลือกเอาหมู่เกาะมาร์แชลล์เป็นฐานการทดลอง
แม้ว่านักวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์บางคนที่ทำงานในโครงการแมนฮัตตัน ด้านวิจัยระเบิดปรมาณูอย่าง เจ. โรเบิร์ต โอปเพนไฮเมอร์จะคัดค้านการพัฒนาและการทดสอบเพิ่มเติม
แต่กองทัพสหรัฐเชื่อว่าการพัฒนาอาวุธยังมีความจำเป็น เพื่อแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและความพร้อม และสร้างอำนาจทางยุทธศาสตร์
ในวันที่ 1 กรกฎาคม 1946 การทดสอบนิวเคลียร์ครั้งแรกก็เกิดขึ้นที่ เกาะบิกินี ซึ่งเป็นอะทอลล์ (เกาะปะการังรูปวงแหวนที่ล้อมรอบลากูน) ที่ประกอบด้วยเกาะเล็กๆ ประมาณ 20 เกาะ
ในช่วงเวลามากกว่า 12 ปี มีการทดสอบนิวเคลียร์ทั้งหมด 67 ครั้ง เกือบทั้งหมดเกิดขึ้นที่เกาะบิกินีและอะทอลล์เอเนเวตักที่อยู่ใกล้เคียง
แต่เหตุการณ์ที่ยากจะลืม และผลกระทบยังสะเทือนมาถึงปัจจุบัน คือเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเช้าวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1954
การทดสอบระเบิดเทอร์โมนิวเคลียร์ที่ใช้ลิเธียมดิวเทอไรด์เป็นเชื้อเพลิง ได้ส่งผลร้ายแรงกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก
การทดสอบครั้งนั้นถูกเรียกว่าปฏิบัติการ ‘คาสเซิล บราโว’ ได้สร้างความเสียหายถึง 15 เมกะตัน มากกว่าที่คาดว่าจะรุนแรงเพียง 6 เมกะตัน และมีขนาดใหญ่กว่าระเบิดที่ทิ้งลงฮิโรชิมาถึงประมาณ 1,000 เท่า
นับเป็นอุปกรณ์นิวเคลียร์ที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่สหรัฐฯ เคยทดสอบมา
แรงระเบิดทำลายเกาะสามเกาะของบิกินีจนหายเรียบ สร้างลูกไฟขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบ 7.2 กิโลเมตร และเมฆรูปเห็ดสูงประมาณ 130,000 ฟุต (39 กิโลเมตร)
เกิดหลุมขนาดกว้าง 1,981 เมตร และลึก 76 เมตร ในก้นทะเลสาบ ปะการังรอบๆ พื้นที่แทบหายเกลี้ยง เหลือเพียงพื้นทราย
เศษซากกัมมันตรังสีกระจายออกเป็นวงกว้าง เถ้ากัมมันตรังสีตกลงมาบนอะทอลล์ใกล้เคียง ทำให้ผู้อยู่อาศัยได้รับบาดเจ็บจากการถูกไฟไหม้และเจ็บป่วยอย่างรุนแรง
แรงระเบิดยังส่งผลกระทบไปยังเรือประมงญี่ปุ่นที่อยู่ห่างออกไป 129 กิโลเมตร ทำให้ลูกเรือหลายคนล้มป่วยด้วยโรคจากรังสี
ลูกเรือคนหนึ่งเสียชีวิตจากการติดเชื้อแทรกซ้อนในอีกหกเดือนต่อมา เพราะได้รับรังสีในปริมาณมาก และอีกคนหนึ่งมีลูกที่เสียชีวิตในครรภ์และพิการ
กัมมันตรังสีที่ตกค้างกระจายไปไกลถึงออสเตรเลีย อินเดีย และญี่ปุ่น รวมถึงสหรัฐอเมริกาและบางส่วนของยุโรปอีกด้วย
แม้ผลลัพธ์ของการทดสอบจะน่าสยดสยอง แต่สหรัฐฯ ก็ยังทำการทดสอบระเบิดอีกหลายครั้งหลังจากนั้นในบริเวณเดิม
โดยสหรัฐฯ ได้จ่ายเงินชดเชยให้แก่ชาวหมู่เกาะมาร์แชลล์เป็นจำนวน 759 ล้านดอลลาร์ และหลังจากทดสอบในปี 1954 ไม่นาน ก็ได้จ่ายเงิน 15.3 ล้านดอลลาร์ให้แก่ญี่ปุ่น
ในทางนิเวศวิทยา มีการศึกษาพบว่าปะการังเสียหายอย่างรุนแรงหลังเหตุการณ์คาสเซิล บราโว แต่เมื่อไม่มีการรบกวน แนวปะการังก็ค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้นมาใหม่
อย่างไรก็ดี ในการศึกษาความหลากหลายของแนวปะการัง เมื่อเทียบกับข้อมูลการก่อนทดลอง พบว่ามีปะการังหลายชนิด หายไปจากพื้นที่โดยสิ้นเชิง
และเป็นสิ่งที่เราไม่สามารถนำมันกลับมาได้
ด้านการปนเปื้อน มีรายงานและบทความหลายชิ้นกล่าวใกล้เคียงกันว่า ปัจจุบันการปนเปื้อนลดลง บางแห่งอยู่ในระดับปลอดภัย แต่บางจุดยังลูกผีลูกคน
สารบางอย่างหายไป แต่สารบางอย่างยังอยู่
สุขภาพของผู้คนในเมืองมาจูโร ถิ่นที่อยู่อาศัยของประชากรชาวมาร์แชลล์ส่วนใหญ่ป่วยด้วยโรคมะเร็งและความพิการแต่กำเนิดที่เกี่ยวข้องกับรังสี
และมะเร็งยังเป็นสาเหตุการเสียชีวิตหลักของประชากรเกาะในปัจจุบัน
ส่วนเกาะบิกินี่ ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่แล้วอย่างเป็นทางการ - ไม่มีใครกล้าเสี่ยง
องค์การยูเนสโกได้ประกาศให้เกาะบิกินีเป็นมรดกโลก เพื่อเป็นอนุสรณ์ (ความเลวร้าย) ถึงสงครามเย็นและการแข่งขันด้านอาวุธนิวเคลียร์
อ้างอิง
Marshall Islands atomic bomb tests https://www.britannica.com/event/Marshall-Islands-atomic-bomb-tests
Bikini Atoll coral biodiversity resilience five decades after nuclear testing https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0025326X07004523
Marshall Islands https://ahf.nuclearmuseum.org/ahf/location/marshall-islands/
Bikini Atoll Nuclear Test Site https://whc.unesco.org/en/list/1339
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
