7 ปีที่หายไป... กับชีวิตที่หลับหูหลับตาจนเกือบสายเกินแก้
เข้าสู่เดือนสามของปี 2026 ปีนี้ผมอายุ 26 ย่าง 27 แล้วครับ และใช่... ผมไม่ต่างอะไรจากพวกคุณ หรืออาจจะแย่กว่านิดหน่อยด้วยซ้ำ
ผมโตมาในครอบครัวระดับกลางค่อนล่าง พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่ 10 ขวบ มันคือปัญหาคลาสสิกของเด็กไทยนั่นแหละครับ ผมใช้ชีวิตเด็กบ้านนอกจนเข้ามหาวิทยาลัยได้ตามปกติ แต่แล้ววันหนึ่ง "ฟ้าก็ถล่ม" เมื่อแม่ที่เป็นเสาหลักจากไปกะทันหัน
ตอนอายุ 19 ย่าง 20 ผมทำอะไรไม่เป็นเลย คิดแค่ว่า "กูต้องรอด"
ผมเริ่มจากขับฟู้ดเดลิเวอรี่ค่ายสีชมพู หาเบี้ยบ้ายรายทางมาประทังชีวิต พร้อมกับเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนของยักษ์ใหญ่ค้าปลีก ทำงานร้านสะดวกซื้อไปด้วย เรียนไปด้วย ชีวิตตอนนั้นลำบากจนไม่อยากนึกถึง แถมยังอกหักซ้ำซ้อน... ก็นะ ใครจะอยากอยู่กับคนจนๆ จริงไหมครับ?
พอเรียนจบด้วยเกียรตินิยม ผมก็นึกว่าชีวิตจะเปลี่ยน แต่เปล่าเลย...
ผมยังใช้ชีวิต "เดินชนเดือน" เปลี่ยนงานไปมา รถเสียก็ขายซาก ซื้อคันใหม่วนไป
จนวันนี้มองย้อนกลับไป 7 ปีที่ผ่านมา ตั้งแต่อายุ 20 จนถึงเกือบ 27... "ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย" ที่เพิ่มมามีแค่ "หนี้" ส่วนหนึ่งเอาไปช่วยพ่อที่ป่วย (คนที่ไม่ได้เลี้ยงผมมา) แต่อีกส่วนก็ยอมรับตรงๆ ว่า "สุรุ่ยสุร่ายเอง" ใช้เงินไม่เป็น
วินาทีที่ผมนั่งนับเหรียญซื้อข้าวถุงเดิมในวัยที่ใกล้จะเลข 3 มันทำให้ผมฉุกคิดขึ้นมาว่า... "เฮ้ย! ผมต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว"
ผมไม่อยากให้ 7 ปีข้างหน้าของผม เป็นเหมือน 7 ปีที่ผ่านมา
วันนี้ผมเลยตัดสินใจ "ตื่น" ขึ้นมาเพื่อตัวเองจริงๆ สักที
นี่คือบันทึกก้าวแรกของคนเพิ่งตื่นครับ...
เป้าหมายปีนี้: ปิดหนี้ และปั้นพอร์ตให้เติบโต
คนเพิ่งตื่น #7ปีที่หายไป #บันทึกคนทำงาน #ปิดหนี้ #ลงทุน #วัยย่าง27
- 15
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
