มูราคามิยังข้ามไปหยิบวรรณกรรมคลาสสิกมาตีความใหม่ใน Samsa in Love เมื่อ 'เกรเกอร์ ซัมซา' ตื่นมาเป็นมนุษย์และสัมผัสความรักครั้งแรกกับช่างซ่อมกุญแจหลังค่อม ก่อนจะปิดท้ายด้วยเรื่องสั้นที่เป็นชื่อเดียวกับหนังสืออย่าง Men Without Women ที่เปรียบเทียบความเหงาของผู้ชายที่สูญเสียคนรักได้เห็นภาพที่สุดว่า มันเหมือนกับ "คราบไวน์แดงบนพรมพาสเทล" ที่ซึมลึกและไม่มีวันซักออก ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ทุกอย่างในโลกจะเปลี่ยนรสชาติไป ทั้งความหิว หรือแม้แต่เสียงประตูรถไฟใต้ดินที่ปิดลง
หนังสือเล่มนี้ไม่ได้มุ่งเน้นที่การหาคำตอบว่า "ทำไมเธอถึงจากไป" แต่มุ่งเน้นไปที่ "สภาวะการดำรงอยู่" หลังจากนั้น มูราคามิชี้ให้เห็นว่าการกลายเป็นหนึ่งใน Men Without Women นั้นเกิดขึ้นได้ง่ายและกะทันหันเหมือนการเลี้ยวที่หัวมุมถนน แม้ความสูญเสียจะเจ็บปวดเหมือนการถูกขังอยู่ในห้องใต้ทะเลที่มืดมิด แต่ท่ามกลางความโดดเดี่ยวเหล่านั้น มูราคามิก็ยังทำให้เราเห็นว่ามีความทรงจำที่งดงามซ่อนอยู่เสมอ