แม่
แม่ผมเป็นคนขยันมากในความทรงจำ เราเคยอาศัยอยู่ด้วยกันในบ้านไม้เก่าๆ แม่มักจะตื่นแต่เช้าขึ้นมาเพื่อทำงานบ้าน ก่อนออกไปทำงานข้างนอกเสมอ ผมมักจะโดนแม่ดุอยู่บ่อยๆเพราะชอบนอนตื่นสายตามประสาเด็ก
วันนี้ก็เหมือนกัน
บนบ้านไม้ยกสูงปิดด้วยฝาใบตองตึง มุงหลังคาด้วยสังกะสีเก่าๆ
เสียง ฉับ ฉับ ฉับ
ดังมาจากข้างล่าง ตามด้วยเสียงตะโกนด่าที่คุ้นเคย
“ตื่นได้แล้ว มึงจะนอนกินบ้านกินเมืองอะไรนักหนา เช้าแล้วมึงไม่อายนกมันหรอ ” ผมได้ยินเสียงแม่ตะโกนเรียกมาจากข้างล้าง
ผมค่อยๆคลานจากมุ้งเก่าๆไปช้าๆ ส่องลอดช่องว่างระหว่างผนังใบตองตึงกับพื้นบ้านไปทางต้นเสียง ในความมืดสลัว ยังพอมองเห็นเงาตระคุ่มของแม่กำลังใช้จอบขุดดินอยู่
ฉับ ฉับ ฉับ
เสียงขุดยังดังต่อเนื่อง
ผมลุกขึ้นเดินช้าๆไปที่ประตู เพื่อลงไปที่บันได ไปหาแม่ด้านล่าง
“นายจะไปไหนลูก กลับมานอนต่อมา มันยังเช้ามืดอยู่เลย”
เสียงของแม่ปลุกให้ผมตื่นจากความงัวเงียทันที
ในขณะที่ตัวผมเองยืนอยู่หน้าประตู ผมหันกลับไปมอง ที่นอน แม่ของผมยังนอนอยู่ตรงนั้น
มือที่กำลังจะเอื้อมไปปลดกลอนประตู หยุดชะงักชั่วคราว ผมหันกลับไปมองที่มุ้งอีกครั้ง เสียงแม่ผมพูดเบาๆว่า
”มานอนต่อเร็ว“ ”มาลูกแก้วของแม่มา“
เสียงแม่เรียกดังออกมาจากมุ้งเก่าๆนั่น
ผมค่อยๆหันหน้ากลับมาทางประตูช้าๆ
”ลูก“
เสียงแม่เรียกอีกครั้งอย่างอ่อนโยน
อ่อนโยน……แต่หนาวเย็น
“อย่าลงไปนะลูก”
แม่พยายามห้าม
ผมหยุด
พยายามทบทวนสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
แต่มือซ้ายของผมก็เร็วกว่าความคิด มันปลดกลอนล็อคประตูแล้วผมก็วิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็ว
ลูกแก้วหรอ? ไม่มีทางที่เรื่องนี้จะเกิดขึ้นบนโลก
ความจริงคือ กูกับมึงต่างหาก ที่คุ้นเคย
ผมวิ่งลงบันได ร้องเรียกแม่ น้ำตาไหลอาบแก้ม
ผมวิ่งมาถึงข้างล่างแล้ว
“แม่…. แม่”
เสียงผมสั่น
เรียกหาคนที่ผมคิดถึงมากที่สุดในตอนนี้
“แม่”
ในบรรยากาศสลัวๆของเช้ามืดวันนั้น
หน้าบ้านตรงที่ผมเห็นแม่ยืนขุดดินอยู่กลับว่างเปล่า
ไม่มี
ผมนั่งลงหลังชนเสา
มองความมืดสลัวที่ว่างเปล่า
ว่างเปล่า.
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
