เรื่องราวอารมณ์ คิดนั่น คิดนี่ ห่วงนั้นห่วงนี่ เวลาที่เราไปวัด ไปปฏิบัติธรรม ..นำกายพ่อแม่ไปฝึกหัด ปฏิบัติธรรม . ก่อนจะนั่งสมาธิ สวดมนต์ เราก็พูด เพียรพูด ให้หูได้ยิน จิตของข้าพเจ้า อาศัยอยู่ในเรือนกายของคุณบิดามารดาของข้าพเจ้า ข้าพเจ้านำกายบิดามารดา มาประพฤติปฏิบัติธรรมตามรอยอวค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เราก็กราบพระ อธิษฐาน ปฏิบัติธรรม ว่าจะประพฤติปฏิบัติ กี่นาที กี่ชั่วโมง
. แล้วเราก็ปฏิบัติธรรมตามรอยท่าน ทำตามท่าน รอยทั้งสี่ ไม่มีอารมณ์นึกคิดอะไร .เราก็ ก่อนนั่งสมาธิ เราก็สำรวจตรวจสอบตัวเอง .ไม่นึกคิดอะไร วางมันเสียให้หมด ทำกายนิ่ง จิตเฉย หรือ จิตนิ่ง ..เมื่อกายนิ่ง จิตเฉยเรา ก็ค่อย วางมือที่พนมอยู่ลงไปที่หน้าตัก ตามองดูมือ มือซ้ายวางลงที่หน้าตัก ค่อยๆวางลงไป ให้คำว่า มือซ้ายมารดา จบลงไปที่ วางตรงหน้า พร้อมกันกับคำพูด มือขวาบิดา เราก็พูด .มือขวาบิดา วงลงที่หน้าตัก . นั่นก็เรื่องราวของการสร้างสติสัมปชัญญะของจิตขึ้นมา .
ในคำว่า สติสัมปชัญญะของจิต ..ไม่มีเรื่องราวอารมณ์นึกคิด . เพราะนึกคิดเมื่อไหร่ นั่นคือ อารมณ์นั่นคือกรรม นั่นคือทุกข์ . แล้วเราก็ภาวนาพุทโธขึ้น เพื่อให้จิต.ไปอยู่กับพระ . พระนั่น เป็นจิตของผู้ที่ บริสุทธิ์. ไม่อารมณ์ มีแต่คำว่า ธรรม เราก็เพียรพยายาม นำจิตไปหาพระ เมื่อกายนี้ ไม่มีอารมณ์ นึกคิดอะไร กายก็นิ่ง จิตก็นิ่ง ไม่มีอารมณ์ที่เป็นทุกข์เกิดขึ้น
หากเราเพียรฝึกหัด .จิตเราก็จะค่อยๆรู้จักจิตของตัวเอง ไม่วิ่งออกไปรับเรื่องราวต่างๆ นอกกาย เอาตาไปมอง ไม่จ้อง ด้วยอารมณ์ สั่งจิต ใช้กาย ใช้ตาหู ไปมอง ไปยึด.เข้ามาในกายในจิต .
คราวนี้หากเรา ไม่ได้ฝึกหัด . มันก็ยากที่จะ .ไม่ยึดถือ สิ่งรอบกาย มายึดมาถือ . กายนั่นก็สะสม สิ่งเค้าเรียกว่า โคลนตม จิตอยู่ในกาย ก็จมอยู่ในโคลนตม ..มันมองกันไม่เห็น ไม่รับรู้ได้เลย ที่เค้าว่า ไม่รู้จักอาศัยกรรม ที่เกิดในตัวตนได้เลย ก็ใช้ชีวิตไปเรื่อย .ก็ไม่รู้จักทุกข์ ไม่รู้จักอารมณ์ .นำพาให้ทุกข์ ที่เกิดขึ้นในกายที่จิตอาศัย.
เรื่องราวสมาธิ .จิตไม่อารมณ์นึกคิด ..บางคนก็ว่า นั่งสมาธิ ..นั่งไป ชั่วโมง สองชั่วโมง สี่ห้าชั่วโมง .นั่งคิดไปเรื่อย เรื่องนั้นเรื่องนี้ .เป็นอารมณ์นึกคิดไปเสียทั่งหมด .ว่างเว้นจากอารมณ์นึกคิดไม่ได้เลย .
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
