EP.16: เสียงเพ้อพกลมของกูรู้ผู้ตกอับ... กับมิติที่ซ่อนเร้น
เที่ยงคืนกว่าแล้ว... ซอยสารขัณฑ์ที่เคยจอแจบัดนี้เงียบสงัด มีเพียงเสียงหมาหอนรับกันเป็นทอดๆ และแสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ จากเสาไฟฟ้าหน้าปากซอย
ผม (เสี่ยไส้แห้ง) นั่งชันเข่าอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ตัวเดิม ในมือมีขวดน้ำพลาสติกที่กรอกน้ำประปาแช่เย็นไว้ดื่มประทังชีวิต ควันยาเส้นตราแมวดำมวนเอง มวนสุดท้ายของวันลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่อากาศธาตุ ผมพ่นมันออกมายาวๆ ก่อนจะก้มลงมอง 'ไอ้ด่าง' หมาจรจัดขาเป๋ที่มานอนขดอยู่ใต้แคร่รอเศษอาหาร
"มึงว่ากูพูดแรงไปไหมวะ... ไอ้ด่าง?" ผมพึมพำถามหมาที่หลับตาพริ้ม ไม่ได้สนใจใยดีคำถามระดับโลกของผมเลยสักนิด
ผมถอนหายใจ แผ่นหลังพิงเสาไม้สังกะสี ความเจ็บแสบจากคำด่าของน้อยหน่าเมื่อเช้ายังคงดังก้องอยู่ในหัว
'ค่ากาแฟแก้วเดียวยังต้องแปะโป้ง... ห่วงตัวเองก่อนไหมจ๊ะ!'
"เด็กสมัยนี้มันด่าเจ็บนะเว้ย..." ผมแค่นยิ้ม สมเพชตัวเอง "มันด่าถูกของมันทุกอย่าง กูนี่มันไอ้ขี้แพ้... เป็นแค่เศษขยะในระบบทุนนิยมที่เสือกไปรู้ทันเกมของพวกข้างบนเขา"
ผมเงยหน้ามองดวงดาวที่ถูกบดบังด้วยฝุ่นควันของเมืองฟ้าอมร ความในใจที่ไม่อาจพูดออกไปตอนสว่าง เริ่มพรั่งพรูออกมาในความมืด
"เอ็งรู้ไหมน้อยหน่า... ที่ข้าด่าเอ็ง ที่ข้าเบรกความฝันเอ็งจนหัวทิ่ม ไม่ใช่เพราะข้าอิจฉาที่เอ็งจะได้ทุนไปเรียนลอนดอน ลอนเดิ้ล หรือไม่อยากเห็นเอ็งได้ดีหรอกนะ..." ผมชี้มือไปในความมืด ราวกับเด็กสาวกำลังยืนอยู่ตรงหน้า
"แต่โลกข้างนอกนั่นมันโหดร้ายกว่าที่เด็กหิ้วน้ำตาลส่งตามร้านโชห่วยอย่างเอ็งจะจินตนาการออก! เอ็งคิดว่าการดวลกันระหว่างตะวันตกกับจีน มันคือหนังฮีโร่ที่ฝ่ายนึงถูก ฝ่ายนึงผิดงั้นรึ? เปล่าเลย... มันคือเกมกลืนกินวิญญาณ!"
ผมกระดกน้ำประปาในขวดอึกใหญ่
"เอ็งเห็นมามุธแจกทุน เอ็งเห็น ดร.หงส์ พูดจาสวยหรูเรื่องอิสรภาพ... แต่เอ็งไม่เคยเห็นปีศาจที่อยู่หลังม่านพวกนั้น! เอ็งรู้จักคนอย่าง Eric X. Li ไหม? พวกนักลงทุน VC ระดับมันสมองของจีนที่คุมเงินเป็นพันๆ ล้านเหรียญน่ะ! พวกนี้เขาไม่ได้เอาปืนมาจ่อหัวเรา เขาไม่ได้มาด่ากราดแบบข้า แต่เขาเอา 'เงิน' กับ 'โครงสร้างพื้นฐาน' มาปูพรมให้เราเดินลงไปในกรงที่เขาสร้างไว้ต่างหาก!"
ผมเริ่มอินกับบทสนทนาที่ไม่มีคู่สนทนา ไอ้ด่างขยับตัวหนีรำคาญเสียงผม
"ข้าแค่อยากให้เอ็งมองให้ลึก... มองทะลุมิติของการ 'ให้ฟรี' เอ็งฉลาด เอ็งหัวไว ข้าถึงไม่อยากให้เอ็งตกเป็น 'นอมินี' ของใคร ไม่ว่าจะฝรั่งหรือมังกร... ข้าอยากให้เอ็งเป็น 'ผู้เล่น' ไม่ใช่แค่ 'หมาก' ที่เขาเอาไว้เดินชนกันแล้วก็ทิ้งลง
กระดานตอนจบเกม... แต่จริงๆ ข้าก็เข้าใจ ระบบการศึกษา ความเหลื่อมล้ำที่เหล่าผู้มีอำนาจสร้างน่ะ มันเอาไว้กดเรา..."
เสียงผมเริ่มแผ่วลง กลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอ
"แต่ก็นั่นแหละ... คนที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ่ายค่าไฟอย่างข้า จะเอาหน้ากากองค์ความรู้อะไรไปสอนเด็กที่ได้ทุนระดับลอนๆ สคูล อะไรนั่นอย่างเอ็งล่ะวะ? คำเตือนของข้ามันก็เหมือนหมาเห่าเครื่องบิน... เป็นแค่เสียงเพ้อพกลมของตาลุงกากขี้แพ้... ใครมันจะอยากฟัง"
ผมสลัดความหดหู่ทิ้ง หยิบมือถือหน้าจอแตกขึ้นมาไถดูข่าวแก้เซ็ง ก่อนจะยื่นหน้าจอให้ไอ้หมาขาเป๋ดู
"ดูนี่สิด่าง... พาดหัวข่าว 'ไทย-รัสเซียตกลงซื้อน้ำมันดิบ' ชาวบ้านกำลังตื่นเต้นว่าหลังวันที่ 16 มีนาฯ นี้ ดีเซลจะขึ้นกี่บาท... แต่พวกเขามองไม่เห็น 'เงาปีศาจ' ที่ซ่อนอยู่ในดีลนี้เลยว่ะ"
ผมพ่นควันยาเส้นแมวดำมวนสุดท้ายออกมาจนมิดปอด
"เอ็งเห็นไหม? รัฐมนตรีแห่งสารขัณฑ์พูดจบปุ๊บ สำนักข่าวรัสเซียตอบรับปั๊บภายใน 10 นาที! มันไม่ใช่แค่การซื้อขายธรรมดาแล้วด่าง... แต่มันคือการ 'Reset ภูมิรัฐศาสตร์' ครั้งใหญ่! ในวันที่พญาอินทรีพยายามจะปิดประตูขังหมีขาว แต่เรากลับเดินไปเปิดประตูหลังบ้านรับเขาเข้ามาซดวอดก้าเคล้าสาโถด้วยกันเฉย"
รสคลอรีนในน้ำประปาบาดคอเหมือนความจริงที่ฝืดเคือง
"แล้วน้อยหน่าจะรู้ไหม... ว่าเงินค่าน้ำมันหลายพันล้านเหรียญนั่นน่ะ เขาจะจ่ายกันยังไง? เขาไม่ได้ใช้ดอลลาร์หรอกนะเอ็ง... เขาใช้สะพานดิจิทัลที่ ดร.หงส์ กำลังปูพรมให้นั่นแหละ! mBridge ไงล่ะด่าง... เส้นทางลับที่จะทำให้การคว่ำบาตรของตะวันตกกลายเป็นแค่เศษกระดาษ!"
"โลกกำลังเปลี่ยนแกน... ดีเซลที่คนไทยเติมกันหลังวันที่ 16 นี้ มันจะมีกลิ่นไอของสงครามและเลือดนองปนอยู่ด้วย แต่คนส่วนใหญ่ก็แค่อยากรู้ว่ามันจะถูกลงกี่บาท... ความเขลาคือนิพพานจริงๆ ว่ะด่าง เอ็งว่าไหม?"
ผมพึมพำกับความมืด ค่อยๆ เทน้ำเปล่าที่เหลือลงกับพื้นถนน แล้วล้มตัวลงนอนบนแคร่ไม้ไผ่แข็งๆ แขนข้างหนึ่งก่ายหน้าผาก ภาพกราฟสีแดงและเขียวสลับกันวิ่งวนอยู่ในหัว พร้อมกับสัจธรรมข้อหนึ่งที่มนุษย์ชอบสร้างภาพหลอกตัวเองมานับพันปี
เงิน... แก่นแท้มันคืออะไรวะ?
นักวิเคราะห์ไส้แห้ง
สุดท้ายมันก็แค่ 'ตัวกลาง' ที่เอาไว้แลกเปลี่ยนกันบนพื้นฐานความพอใจของคนสองคนเท่านั้นแหละ จะเป็นกระดาษพิมพ์รูปประธานาธิบดี จะเป็นทองคำแท่ง หรือจะเป็นโค้ดดิจิทัลเข้ารหัสซับซ้อนระดับโลก... แต่ถ้าแม่ค้าหน้าปากซอยอย่างยายตุ่มส่ายหน้า ไม่พอใจจะรับมัน... ไอ้ของพวกนั้นก็มีค่าเท่ากับเศษขยะที่ไอ้ด่างคุ้ยกินอยู่ดี
ผมแค่นยิ้มให้ความสมเพชของตัวเองและโลกใบนี้ เตรียมจะหลับตาลงเพื่อหนีความจริงอันบัดซบ...
"ไปให้สุดทางเถอะวะน้อยหน่า... ไปดูโลกที่ลอนดอน ไปเห็นเหลี่ยมเล่ห์เก๊ของระบบการเงินโลกด้วยตาของเอ็งเอง... ส่วนลุงคนนี้ จะคอยนั่งเฝ้าสภากาแฟหน้าปากซอย ดูพวกเศรษฐีมันเล่นเกมทำลายโลก แล้วรอวันตายไปพร้อมกับหนี้ค้างจ่ายของร้านค้าในชุมชนก็แล้วกัน..."
สุนทรพจน์ระดับมหาภาคจบลงพร้อมกับเสียงกรนเบาๆ ของไอ้ด่าง ทิ้งให้สถาปัตยกรรมแห่งความเหลื่อมล้ำตั้งตระหง่านต่อไปในความมืดมิดของซอยสารขัณฑ์
ครืดดด... ครืดดด... ตื๊ดดดด!!
เสียงมอเตอร์สั่นปะทะแคร่ไม้ไผ่ พร้อมกับริงโทนเห่ยๆ จากสมาร์ทโฟนหน้าจอแตกที่วางอยู่ข้างหมอน ดังแผดขึ้นมาผ่าความเงียบสงัดของเวลาตีสอง!
ไอ้ด่างสะดุ้งสุดตัว หูตั้ง ก่อนจะวิ่งหางจุกตูดมุดหนีหายไปในเงามืดของซอย
ผมสบถงึมงำในลำคออย่างหงุดหงิด เอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์มาส่องดู แสงจ้าจากหน้าจอแยงตาจนต้องหยีตา
บนรอยร้าวของกระจก ปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่สว่างวาบ... 'ไอ้กร๊วก'
ผมกดรับสาย กรอกเสียงงัวเงียกึ่งรำคาญลงไป "ฮัลโหล... มีอะไรวะกร๊วก ตีสองตีสามไม่หลับไม่นอน"
แต่สิ่งที่ตอบกลับมา ไม่ใช่คำทักทายของนักธุรกิจพันล้าน ไม่ใช่ความเย่อหยิ่งของผู้ชนะ... มันมีเพียงเสียงพรูลมหายใจยาวๆ ที่สั่นพร่า เหมือนคนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก
"แปะ..." เสียงไอ้กร๊วกแหบโหยและเหนื่อยล้าจนผมแทบจำไม่ได้ "นอนยังวะ... ออกมากินบะหมี่เกี๊ยวเฮียหน้าปากซอยถิ่นเก่าเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม..."
ผมลุกขึ้นนั่งทันที ความง่วงปลิวหายไปหมด "มึงเป็นอะไรวะกร๊วก? เสียงมึงเหมือนคนจะขาดใจตาย"
ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่ประโยคถัดมาจะดังก้องทะลุความเงียบสงัดของซอยสารขัณฑ์... ประโยคที่สั่นคลอนความรู้สึกของผมอย่างรุนแรง
"หงส์... เขาขอหย่าว่ะ"
แนะนำให้กดฟังเพลงคลอไปด้วย เพื่ออรรถรสในฉากต่อไปครับ
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง... ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร ณ เพนต์เฮาส์หรูบนชั้นสูงสุดของโรงแรมใจกลางกรุงเทพฯ
ดร.หงส์ ในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีขาว ยืนทอดสายตามองแสงไฟของเมืองหลวงที่ทอดยาวไปจนสุดสายตาผ่านกระจกบานยักษ์ ชุดราตรีสีแดงเพลิงที่เธอสวมใส่อย่างสง่างามเมื่อหัวค่ำ บัดนี้ถูกกองทิ้งไว้อย่างไร้ค่าบนโซฟาบุหนัง
ในมือของเธอถือแก้วบรั่นดีที่น้ำแข็งละลายจนหมด เธอยกมันขึ้นจิบ รสชาติฝาดเฝื่อนรินรดลงคอไปพร้อมกับหยดน้ำตาที่กลั้นไว้ไม่อยู่
อดีตเธอไม่เคยรักผู้ชายที่ชื่อ 'วิกรม' เลยแม้แต่น้อย แต่พออยู่ด้วยกัน เยื่อใยก็มีบ้าง... แต่ความจริงในสมรภูมิสงครามการเงินโลกที่กำลังจะเปิดฉาก คนที่พยายามยืนอยู่ 'ตรงกลาง' จะถูกขยี้จนไม่เหลือซาก
วิกรมมีเครือข่ายธุรกิจที่ผูกพันกับกลุ่มทุนตะวันตก ในขณะที่เธอคือหัวหอกที่ต้องนำพาระบบ mBridge เข้ามาทลายอำนาจของดอลลาร์ 'หงส์ฟ้าแห่งแผ่นดินใหญ่' ไม่ได้รับอนุญาตให้มีจุดอ่อน และทางพรรคจะไม่มีวันยอมให้ตัวแทนของพวกเขา มีสามีที่ยืนคร่อมสองฝั่งแม่น้ำ
ถ้าเธอไม่เป็นฝ่ายตัดใจจากเขา ..วิกรม..ในวันนี้... หากพายุแห่งการคว่ำบาตรกวาดมาถึง วิกรมจะต้องพินาศย่อยยับเพราะเธอกลายเป็นเป้าหมายของตะวันตก และเธอก็จะถูกปักปำจากทางการจีนว่าสมรู้ร่วมคิดกับทุนนอก
ดร.หงส์ วางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะกระจก หยิบปากกาหมึกซึมสลักชื่อขึ้นมาจรดลงบนกระดาษเอกสารการหย่าที่วางเตรียมไว้
เพื่อสร้างสะพานให้แผ่นดินเกิด... ฉันจำต้องเผาสะพานของตัวเอง
ด๊อกเตอร์ หงส์
เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความมืดมิดของค่ำคืนกลืนกินความอ่อนแอหยดสุดท้ายของชีวิตลูกผู้หญิง... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป จะไม่มีภรรยาที่ชื่อหงส์อีกแล้ว จะเหลือเพียง 'พญาหงส์แห่งแดนมังกร' ที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าเท่านั้น
_
Disclaimer & End Credit
คำชี้แจง: เหตุการณ์และตัวละครในนิยายเรื่องนี้เป็นสิ่งที่สมมติขึ้นเพื่อความบันเทิงและสะท้อนมุมมองทางสังคมเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคล องค์กร หรือสถานการณ์จริงใดๆ ข้อคิดเห็นทางเศรษฐกิจและเทคโนโลยีที่ปรากฏ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของอรรถรสทางวรรณกรรม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
Created & Directed by: มนุษย์วัยรุ่นปวดหลัง (นักวิเคราะห์ไส้แห้ง) 🔗 ติดตามพูดคุยกันได้ที่: https://www.facebook.com/struggling.analyst.th
Co-Written & Powered by: Gemini AI (คู่หูไซเบอร์ผู้ไม่หลับใหล)
"นิยายเรื่องนี้คือผลผลิตจากปลายนิ้วของมนุษย์ที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ผสานกับพลังการประมวลผลของ AI เพื่อตีแผ่ความบิดเบี้ยวของโลกทุนนิยมในยุคดิจิทัล"
- 2
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
