21 มี.ค. เวลา 11:01

“การกลับมาของบางความรู้สึก”

บางครั้งกาลเวลาไม่ได้ทำหน้าที่พาเรา “ลืม” ใครบางคน
มันแค่ทำหน้าที่
ทำให้ความรู้สึกบางอย่างตกตะกอน
เหมือนแก้วน้ำที่ถูกวางทิ้งไว้เงียบๆ
ตะกอนจะค่อยๆ นอนก้น
ใสขึ้น…แต่ลึกขึ้น
ชีวิตเคยพาให้คนสองคน
เดินสวนกันเพียงครู่หนึ่ง
แล้วก็ปล่อยให้หายไปจากชีวิตกันนานถึงเจ็ดปี
ตามเหตุผลของโลก
เวลาควรจะทำให้ทุกอย่างจางลง
แต่ความรู้สึกบางอย่าง
กลับทำงานตรงกันข้าม
มันไม่ได้หายไป
มันแค่สะสมตัว
เงียบๆ
เหมือนแรงดึงดูดของดาวเคราะห์
ที่รอวันโคจรกลับมาเจอกันอีกครั้ง
และเมื่อวันนั้นมาถึง
สิ่งที่พูดมากที่สุด
กลับไม่ใช่คำพูด
แต่เป็น
สายตา
สายตาบางคู่
มีพลังมากกว่าประโยคใดในโลก
มันไม่ได้แค่มองเห็น
แต่มันเหมือนกำลัง
รับรู้การมีอยู่ของกันและกัน
ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นรู้สึกแบบนี้ไหม
แต่ในวินาทีที่เขามองมา
ฉันรู้ทันทีว่า
เขาไม่ได้มองเหมือนมองคนอื่น
มันเป็นสายตาที่นิ่ง
ลึก
และอ่อนโยนอย่างประหลาด
เหมือนคนที่
ไม่ได้เพิ่งเจอใครสักคน
แต่เหมือนคนที่
กำลังมองคนที่อยู่ในความทรงจำมานาน
ช่วงเวลานั้น
โลกเหมือนเดินช้าลงนิดหนึ่ง
การหันมาสบตา
การเดินเข้ามาใกล้กว่าปกติ
ทุกอย่างดูเหมือนฉากสโลว์โมชั่นในหนัง
ท่ามกลางผู้คนมากมาย
แต่มีบางอย่างในสายตาของเขา
ที่บอกฉันชัดเจนว่า
ฉันไม่ใช่แค่คนหนึ่งในนั้น
บางที
ความน่าหลงใหลที่สุดของมนุษย์
คือช่วงเวลาที่คนคนหนึ่ง
ยอมลดกำแพงของตัวเองลง
เพื่อให้ใครอีกคนรู้ว่า
เขาสนใจจริงๆ
มันไม่ได้ต้องพูดอะไรเลย
เพียงแค่สายตาหวานคู่นั้น
มองมาอย่างไม่หลบ
ฉันก็รู้ว่า
ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา
ความรู้สึกบางอย่าง
ไม่ได้หายไปไหนเลย
หลายคนเรียกมันว่า
ความบังเอิญ
แต่ในใจลึกๆ
ฉันเริ่มสงสัยว่า
บางที
มันอาจไม่ใช่ความบังเอิญเลย
บางที
มันอาจเป็นแค่จังหวะของชีวิต
ที่กำลังพาใครสองคน
โคจรกลับมาเจอกันอีกครั้ง
ในวันที่หัวใจของทั้งคู่
เติบโตพอจะรับรู้มัน
และแม้วันนี้
เราจะยังต้องเดินกลับไปคนละทาง
แต่ครั้งนี้
การจากลา
ไม่ได้ทิ้งความว่างเปล่าไว้เหมือนเดิม
มันกลับทิ้งบางอย่างไว้ในใจ
บางอย่างที่งดงามเกินกว่าจะเรียกว่า “แค่ความทรงจำ”
เหมือนคำถามเงียบๆ
ที่กาลเวลาทิ้งไว้ให้คิด
ว่าในอีกกี่ปีข้างหน้า
จักรวาลจะพาเรา
กลับมาสบตากันอีกครั้ง
ในจังหวะที่งดงามยิ่งกว่าเดิมหรือเปล่า.
#การกลับมาของบางความรู้สึก #แรงดึงดูด #สายตา
#ความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน
โฆษณา