tired
มีบางวันที่ฉันรู้สึกเหนื่อย
ฉันไม่ชอบความรู้สึกของการตื่นตอนเช้าอย่างไร้เรี่ยวแรง
แต่ความรับผิดชอบก็ยังคงผลักฉันให้ออกมาใช้ชีวิตในโลกแห่งความจริง
ในหัวของฉันเกิดคำถามขึ้นมาว่า
ฉันกำลังทำอะไรอยู่
และทำไปเพื่ออะไรกันแน่
เราจะต้องใช้ชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยแรงกดดัน
และความต้องการจากภายนอกไปถึงเมื่อไหร่
ฉันเคยจินตนาการถึงชีวิตที่การทำงานคือการเติมเต็มความต้องการในชีวิต
เป็นความสุขในการค้นหาความหมาย
และเป็นความสุขจากการได้เห็นสิ่งสวยงามเรียบง่ายรอบตัว
แต่ชีวิตจริงไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย
ฉันอยากให้การทำงานของฉัน
พาฉันไปหาคำตอบว่าฉันมีชีวิตเพื่ออะไร
แต่ความเป็นจริง งานกลับเป็นสิ่งที่ลากฉันออกไปทุกวัน
พร้อมข้อเสนอที่เหมือนจะบอกว่า
'ตั้งใจทำหน้าที่ของแกซะ แล้วฉันจะอนุญาตให้แกมีชีวิตรอด'
แต่การรอดชีวิตแบบนี้มันเหนื่อยเหลือเกิน
เหนื่อย…แต่พักไม่ได้
เหนื่อย…แต่ไม่รู้สึกว่าเติบโต
เหนื่อย…จนเริ่มหลงลืมความเป็นมนุษย์ของตัวเอง
ฉันเคยได้ยินว่ามนุษย์สามารถมองหาแง่มุมดี ๆ ของการทำงานได้
สามารถเห็นคุณค่าของตัวเองจากการช่วยเหลือผู้อื่นได้
แต่ฉันไม่รู้เลยว่ามันจะเกิดขึ้นในชีวิตของฉันได้อย่างไร
ท่ามกลางความสับสนและความเหนื่อยล้าแบบนี้
อะไรกันที่ผลักฉันมาจนถึงจุดที่
ฉันไม่สามารถแม้แต่จะหยุดพักได้
ทั้งที่จิตใจอ่อนแรงเต็มที
ฉันแน่ใจว่ามีหลายคนที่อาจรู้สึกเหมือนกับฉัน
ความรู้สึกว่าเราพยายามอย่างสุดกำลังแล้ว
แต่ชีวิตก็ยังคงปฏิเสธความพยายามของเราอยู่ดี
ในจังหวะที่ฉันอยากจะล้มลงอย่างอ่อนแรง
ฉันไม่ได้มองหาความสำเร็จ
ฉันแค่อยากขอโอกาสได้พัก
ได้คิดและได้ออกจากความวุ่นวายทั้งหมดสักพัก
แต่สิ่งที่เศร้าที่สุดคือ มันไม่เกิดขึ้น
ฉันไม่สามารถเลือกสิ่งที่ฉันต้องการที่สุดได้
มันแปลกมาก แต่มันก็เป็นแบบนั้น
สิ่งเดียวที่โลกตอบกลับมาหลังจากเสียงอ้อนวอนของฉันสิ้นสุดลงคือคำว่า
“อดทน”
แม้มันจะเป็นคำที่ฉันเกลียดที่สุด
แต่เมื่อเดินมาถึงจุดที่ความพยายามไม่ช่วยอะไรอีกแล้ว
สิ่งที่ฉันเหลืออยู่มีแค่ความอดทนเท่านั้น
ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทนได้นานแค่ไหน
และไม่รู้ว่ามันจะสิ้นสุดเมื่อไหร่
แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
ดังนั้น…
วันนี้ก็อดทนนะ
เดี๋ยวมันก็คงผ่านไป
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
