เรื่องความรู้สึกนึกคิด มันเป็นของหนัก เป็นทุกข์ ทั้งอารมณ์ชอบใจ .ไม่ชอยใจ .พอชอบใจ ก็ร่าเริง แจ่มใส พอไม่ชอบใจ ก็หงุดหงิด มัก็เป็นอารมณ์ .อารมณนึกชอบ นึกไม่ชอบ …มันมาจากไหนบ้าง . มันมาจากที่ตา ที่หูที่ลิ้น จมูก . สัมผัส ยุงมากัด หรือ คนมาชม . จิตเราก็ไปยึดในอารมณ์กรรมที่เกิดขึ้น แล้วมีกิริยาท่าทาง กายวาจาใจอย่างไรบ้าง ..ที่จิตไปกอดรัดในอารมณ์พอใจไม่พอใจที่เกิดขึ้น
เราเรียนรู้ ..จิตเราเรียนรู้ .ที่จะปลดปล่อย สลัดอารมณ์นั้นได้มั้ย ขันติต่ออารมณ์อยู่นิ่งได้มั้ย .ปล่อยให้อารมณ์ที่เกิดขึ้นมาผ่านไป ได้มั้ย ทั้งอารมณ์พอใจ ไม่พอใจ .มันก็ทำให้จิตนั้นยึด .มีภาระ . มันเป็นของหนัก ที่จิตไปยึด
สมมุติว่า มีคนมาทำให้เรา ไม่ชอบใจเรา โมโห โกรธ . ก็ยึดถือกอดรัด อารมณ์นั้น นึกถึง คนนี้ที่ทำให้โกรธ ก็กอดรัด .อารมณ์นั้น บางทีเรื่องราวนิดเดียว ก็กอดรัดอาราธนานั้น ทุกข์ทรมานไปยาวนาน ทั้งชีวิต .
คราวนี้ คนที่เค้า มาเรียนรู้จักอารมณ์ เมื่อมีอารมณ์เกิดขึ้น เค้าก็รีบสลัดละมันออกไป ทิ้งมันไป .เค้า..ทิ้งกัน ด้วยจิตเฉย . หรือ ที่ว่า จิตเป็นมัชฌิมาของจิต จิตที่ตั้งนิ่งอยู่เฉย เพราะรู้จักอารมณ์ เห็นอารมณ์ที่เกิดขึ้น นำพาจิต .ให้มีทุกข์ มีการคล้องเวรกรรม มีภาระ .ก็หยุดเหตุนั้นเสีย . หยุดที่ความนิ่ง ความเฉย
. เรื่องราวเหล่านี เป็นเรื่องราวเหมือนคำว่าเฉพาะตัว ของจิตผู้ที่อาศัยกายมนุษย์ ที่เค้่าเรียนรู้กรรม.ก็หยุดที่จะสร้างกรรม สร้างการคล้องเวรกรรม ให้ต้องมีทุกข์มีภาระ .แล้วมันก็ไม่ได้ หยุดแค่นี้ มันเป็นภาระ ให้ต้องมาเกิดตายๆ ยาวนาน แล้วการเกิด ที่ว่าเปลี่ยนแปลงขันธ์ ก็เป็นเรื่องที่น่ากลัว .ก็มาจากเรื่องราวอารมณ์ .ที่ใช้ ..ในชีวิต
.อารมณ์พอใจ ไม่พอใจ . เกิดนับครั้งได้มั้ยในชีวิตนี้ เราเรียนรู้อะไรจากอารมณ์พอใจไม่พอใจ สร้างอะไร ให้แก่จิตที่อาศัยในกายพ่อแม่เป็นมนุษย์ รู้จักดีชั่วได้ .เรื่องราวเหล่านี้ มันเป็นเรื่อง ทั้งบุญกุศลบารมีของจิต ที่สะสาง ปลดเปลื้องอารมณ์กรรม เป็นเรื่องที่ได้ยินกันบ่อย ว่า ศีลสมาธิปัญญา เราทำได้มั้ย
อารมณ์เกิดที่ใจ .ก็ให้มันดับที่ใจเรา ..ทำได้ แต่ละครั้ง จิตเรา ก็หนีกรรม หนีทุกข์ จิตก็เบาบางทุกข์ไปเรื่อยๆ เรื่องราวที่ช่วย จิตที่จะปลดเปลื้องอารมณ์กรรทที่จิตยึดกอดรัดอยู่ เราก็ฝึกหัด สละวัตถุปัจจัยที่หามายึดถือ สละให้เป็นทาน เป็นบุญ จิตเราจะได้ขยันขยายให้กว้างขวางขึ้น .
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
