ในวันที่แบ็งค์100 มีค่าเท่ายี่สิบ
สมัยตอนผมยังเด็กเงินแบ็งค์ร้อย
ไปตลาด กลับมาบ้าน จำได้ว่า หิ้วของสองมือตัวเอียง เดินแทบไม่ไหว ต่างกับตอนนี้...แบ็งค์ร้อย หยั่งกะแบ็งค์ยี่สิบ ซื้อของได้สองอย่าง เหลือแต่ตังค์เหรียญ
ชัย สะบัดช่อ
สมัยก่อน ผมจำได้ว่า เวลาไปตลาดนัดสมัยนั้น ผมจะต้อง ไปขึ้นรถตู้ หรือว่ารถอีแต๋น เพื่อออกจากหมู่บ้าน ไปยังตัวอำเภอ ซึ่งก็ห่างกันไม่มาก ประมาณ 10 กว่ากิโล แต่ด้วยถนนหนทางสมัยนั้นยังไม่พัฒนาเหมือนสมัยนี้ การเดินทางค่อนข้างลำบาก เลยทำให้ 10 กิโลที่ว่านี้ ไกลมากกว่าเดิม 2 เท่า ผมยังจำได้ไม่ลืม กับรอยไม้เรียว ที่แม่ได้ฝากไว้ เพราะว่า ผมขโมยเงิน 100 บาท จริงๆผมก็ไม่ได้ขโมยนะ (เพียงแต่ว่าผมเจอ แล้วไม่ได้บอกใครเท่านั้นเอง )
ภาพครั้งในอดีตยังจำติดตา ตอนที่แม่หาบน้ำเข้าบ้าน สมัยนั้น บ้านผมยังเป็นบ้านไม้ ข้างฝาก็ถูกตีด้วยไม้ไผ่กับเสื่อลำแพน หลังคายังมุงด้วยหญ้าแฝกอยู่เลย
คนสมัยก่อน ชอบเอาเงินยัดแล้วก็เหน็บไว้แถวชายผ้าซิ่น แล้วก็มีเข็มขัดเงินรัดเอวอีกทีแม่ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น จำได้ว่าเย็นวันนั้นผมเจอเงินแล้วผมเอาไปซุกไว้ใต้หมอน พลังในใจก็นึกวาดฝันเอาไว้ว่า พรุ่งนี้จะไปซื้อหมู ที่อยากกินมานาน สมัยนั้นถ้าไม่มีเงินก็กินหมูยากหน่อย เพราะมันแพง สำหรับคนชนบท อาหารที่กินบ่อยๆก็คือ ปลาตามธรรมชาติ
เงิน 100 บาทสมัยนั้นก็เยอะพอสมควร ยิ่งถ้าใครมีแบงค์ 500 ล่ะก็ไม่ต้องพูดถึง แบงค์พันถ้าได้จับถือว่ามีบุญเชียวล๊ะ ผมคิดมโนไปเรื่อย ว่าจะซื้ออะไรดี จำได้ว่าเดินไปตลาดซื้อหมูได้หลายโล พริก หอม กระเทียม เครื่องครัว แวะซื้อตุ๊กตาให้น้องสาว 1 ตัว ขนม นม เนย ผัดไทยหลายห่อ ขนมครก ขาดไม่ได้ผมแวะซื้อดินสอสี
หนึ่งกล่อง จำได้ว่าตอนนั้นอายุ 9 ขวบ เดินถือของตัวเอียงเชียวล่ะ กลับมาบ้านด้วยความภาคภูมิใจ ด้วยหวังว่าแม่คงจะมีคำชม
กลับมาถึงบ้านได้แม่ยืนนิ่ง คำถามแรก คือ
"ไอ้ชัยมึงไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อของ" แม่ยืนเท้าสะเอวรอ พร้อมด้วยก้านมะยมในมือ
ผมเห็นท่าไม่ดี ตอบอึกๆอักๆ ไปว่า "เอ่อ หนูเจอนะแม่" แม่ถามซักไซร้ ไล่เรียง เป็นการใหญ่
สรุป ก็ไม่รอดจากไม้มะยมในมือแม่ รอยไม้มะยมแดงเป็นแถบๆ แสบๆ คันๆ น้ำตาแตก เจ็บก็เจ็บ ทั้งเจ็บตัว ทั้งเจ็บใจ แหม๋ เราเจอแท้ๆ ยังหาว่าขโมยเสียได้
แม่อธิบายว่า " ถ้าเจอของในบ้าน ให้ถามคนในบ้านก่อน" ไม่ใช่เก็บไปใช้อย่างนี้ ดีที่ว่าของที่ซื้อมานั้นมีประโยชน์ โทษจึงลดลง แล้วยังกำชับอีกว่า
เกิดมาเป็นคน... ชาตินี้
อย่าได้ริลักขโมยใครเขากิน
เป็นอันขาด !!
อย่าคด อย่าโกงใครเขา
เวรกรรมจะย้อนเข้าตัว
ยายน้อย
ด้วยเหตุการณ์ที่เล่ามานี้ มันเลยฝังใจผมมาตั้งแต่เด็ก ไม่กล้า ลักขโมยของใครเขา
ถึงอยากได้ขนาดไหนก็ตาม เพราะรอยไม้มะยมของแม่ แท้ๆ
อีกเหตุการณ์หนึ่ง จำได้ว่า วันนั้น ผมป่วย
เป็นไข้มาก ทั้งไอ ทั้งตัวร้อน แม่พาขี่จักรยาน
สมัยก่อน จักรยานโบราณคันใหญ่ๆ ที่นั่งเป็นเหล็กตะแกรงหนาๆ แม่พาขี่จักรยานข้ามตำบลเพื่อพาผมไปหาหมอ สมัยนั้น เรียกว่าอนามัย
แต่แม่ไม่ได้บอกตรงๆ ว่าจะพาไปหาหมอ
แม่บอกแต่เพียงว่า จะพาไปกินก๋วยเตี๋ยว
ทั้งเนื้อทั้งตัว แม่มีเงินอยู่ไม่ถึงร้อย แม่พาผมขี่จักรยานข้ามตำบล ไปจอดที่ร้านก๋วยเตี๋ยว สมัยนั้นใช้เตาถ่าน ก๋วยเตี๋ยวผู้ใหญ่ชามนึงก็ 10 บาท ของเด็ก 5 บาท กินก๋วยเตี๋ยวเสร็จแม่ก็พาไปให้หมอฉีดยา ตามแผน
ฉีดยาครั้งแรก รอยเข็มหมอ ยังไม่เจ็บใจเท่า โดนแม่หลอก มากินก๋วยเตี๋ยว ผมเลยจำได้ไม่ลืม แต่ก็จำได้ว่า ไม่เคยร้องไห้สักแอ๊ะเดียว เรามีเงิน 20 บาท กินก๋วยเตี๋ยวได้2ชาม
น้ำอัดลมอีกสบายๆ
ถ้าเทียบกับสมัยนี้ มีเงิน 100 บาทบางคนว่าไม่กล้าออกจากบ้าน เงิน 100 ตอนนี้กินข้าวได้ 1 ชาม เงิน 20 บาท ได้ค่ารถไป 1 เที่ยวแต่กลับไม่ได้ !!! เงิน 100 ควักออกจากกระเป๋า เหลือกลับมามีแต่เหรียญล้วนๆ จับจ่ายใช้สอยได้ไม่เกิน 2-3 อย่าง ข้าวกล่องนึงก็ปาไป 50 กว่าบาทแล้ว ถ้ามีไข่ดาวด้วยก็ค่อน100
ทุกวันนี้ ผมทำงานได้ค่าแรงวันละ 600 บาท แต่ผมต้องควักเงินเพื่อเป็นทุนมาทำงานทุกวัน วันละ 200 บาท ค่าเรือไป - กลับก็ 30 บาท ข้าวมื้อกลางวัน 60บาท ทำงานเสร็จกลับห้องไปซื้อกับข้าวไปกินก็ 40 บาทข้าวเปล่าอีก 10 บาท น้ำแข็งหลอดไว้ใส่กระติกดื่มน้ำเย็นๆให้ชื่นใจ ก็5บาท รวมๆที่ว่ามาเกือบ 200 ยังไม่รวมวันไหนเพลียๆก็จัดกาแฟสักแก้ว 10 บาทสบายใจ
หรือใครมีวิธีที่ประหยัดได้มากกว่านี้ หรือมีรายจ่ายในการไปทำงานอย่างไร ก็ comment เล่าสู่กันฟังได้นะครับ
แวะมาเขียนวันละนิด แวะเข้ามาอ่านกันวันละหน่อย เพื่อให้กำลังใจนักเขียนหน้าใหม่อย่างผม
ชัย สะบัดช่อ
นักคิด(คิดต่างชาวบ้าน ชาวช่องเขา)
นักเขียน(เขียนแหกตำรา ครูบาอาจารย์)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
