ปะต้าเชื่อนะว่ามนุษย์มิได้ถูกจองจำด้วยสิ่งที่ตนยึดถือเพียงอย่างเดียวหากแต่ถูกหล่อหลอมจากสิ่งนั้นด้วยเช่นกัน
สิ่งที่เคยเป็นกรอบขึงอาจเป็นโครงสร้างให้ยืนอยู่ได้ในวันที่
ยังไม่พร้อมล้มเลิกทุกอย่างการปล่อยวางจึงไม่ใช่คำตอบสูงสุดเสมอไป
บางครั้งการที่มนุษย์“ยอมแบก” อย่างมีสติเป็นการยืนยันว่ามนุษย์ยังเลือกจะมีความหมายกับบางสิ่ง แม้รู้ว่ามันไม่จีรังยั่งยืน
ความเจ็บปวดเองก็ไม่ได้ปลุกให้ทุกคนตื่นกลัวบางคนกลับเรียนรู้
ที่จะก้าวผ่านจนชาชินและเรียก
สิ่งนั้นว่า“ความปกติ”การเติบโตจึงไม่ใช่ผลลัพธ์อัตโนมัติของความทุกข์
ทว่าเป็นผลของการกล้าจะมองโดยไม่หลบตาสิ่งเจ็บปวดนั้น
ในอีกด้านการเสียสละไม่จำเป็นต้องเป็นการหลงลืมตนเสมอไป อาจเป็นการตัดสินใจที่จะมีสติ
การยอมลดบางส่วนเพื่อรักษา
บางสิ่งที่ให้คุณค่าจริงๆก่ะได้
ถามใครๆว่าควรปล่อยหรือควรยึดอาจนิ่งแล้วฟังเสียงหัวใจอย่างมีคำตอบ“สิ่งใดควรถูกแบกและสิ่งใดควรถูกวาง”
และบางที มนุษย์ไม่ได้ต้องการอิสรภาพอย่างแท้จริงหากแต่ต้องการเหตุผลที่ทำให้การเลือกของตน“ดูมีความหมาย”มากพอจะอยู่กับสิ่งนั้นได้
ความจริงไม่คมพอจะฆ่าใคร
แต่มันคมพอจะตัดภาพลวง
มนุษย์จึงเลือกเก็บเศษมายา
ไว้เต็มมือแม้เลือดจะซึมก็ยัง
ไม่ยอมปล่อย
เพราะบางสิ่งไม่ใช่สิ่งที่รัก
แต่คือสิ่งที่ทำให้รู้สึกว่า“ยังมีอยู่”
ถึงขั้นเก็บเอาไว้ในใจลึกๆถึงขั้นเป็น“ความลับ”ไม่ให้ใครเห็นตา
เด๋วเค้ารู้ม๊ด!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
