ข้าวแช่ สำรับคลายร้อนจากมอญสู่ไทย
ช่วงวันสุดสัปดาห์ แค่อยู่บ้านนอนเฉย ๆ ก็เหงื่อไหลไคลย้อย อากาศร้อน ๆ ก็อยากที่จะหาอะไรคลายร้อนกินกันบ้าง ถ้าเป็นอาหารจากต่างชาติก็อาจจะนึกถึงไอศกรีมหรือไม่ก็น้ำปั่นเย็น ๆ แต่ถ้าพูดถึงอาหารช่วงหน้าร้อนแบบไทย ๆ แล้วล่ะก็ ชื่อของข้าวแช่ก็อาจจะเป็นอีกหนึ่งชื่อที่หลาย ๆ คนอาจจะนึกถึง
ครั้งแรกที่เราได้มีโอกาสกินข้าวแช่ ก็ยอมรับตามตรงว่าโดยส่วนตัวมองว่ามันแปลกดีเหมือนกันที่เอาข้าวไปแช่ในน้ำลอยดอกมะลิเย็น ๆ แล้วกิน โดยข้าวแช่นี้เป็นอาหารสำรับอย่างมอญ เรียกว่าเปิงดาจ์ หรือเปิงซังกราน ตามชื่อ “ซังกราน” ก็อาจจะพอเดาได้ว่าเกี่ยวข้องกับ “สงกรานต์” สะท้อนให้เห็นว่าเป็นอาหารเทศกาลของชาวมอญในอีกทางหนึ่ง
เข้าใจกันว่าข้าวแช่เริ่มเป็นที่รู้จักแพร่หลายให้หมู่ชาวไทยสยามจากการที่เจ้าจอมมารดาซ่อนกลิ่นในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งเป็นเจ้าจอมมารดาเชื้อสายมอญสายเจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) เป็นผู้นำข้าวแช่มาเผยแพร่ในหมู่ชาววังจนเกิดเป็นข้าวแช่ตำรับชาววังขึ้นมา ซึ่งก็ทำกันในวังจนกระทั่งหลังรัชกาลที่ 5 ข้าวแช่แบบชาววังก็เริ่มลงมานิยมในหมู่คนไทยทั่วไปด้วย
เป็นไปได้ว่าข้าวแช่อาจจะมีมาตั้งแต่ในเมืองมอญในพม่า ไม่ได้เพิ่งเกิดมาในหมู่ชาวมอญในไทย โดยทางฝั่งพม่าปรากฎอาหารที่ชื่อตะจานทะมี่น หรือข้าวสงกรานต์เหมือนกัน แต่ความแตกต่างระหว่างตะจานทะมึ่นกับข้าวแช่ก็คือในส่วนของเครื่องเคียงที่ข้าวแช่ของมอญในไทยพบว่ามีความหลากหลายมากกว่าซึ่งอาจจะเกิดจากการพัฒนาในภายหลัง ซึ่งเกิดจากการรับเอาอาหารจานนี้มาปรับให้กลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นของมอญในไทยมากขึ้น
สำหรับเครื่องเคียงในข้าวแช่อย่างสำรับมอญไทยในปัจจุบันก็มีอยู่หลายอย่างเช่น
- ลูกกะปิ
- หอมแดงยัดไส้
- พริกหยวกสอดไส้
- ลูกไข่เค็ม
- หมูฝอยเนื้อฝอย
- ไชโป๊ผัดหวาน
เป็นต้น
#จานโปรด #ข้าวแช่ #มอญ #ไทย #BBL #BangkokBank #ธนาคารกรุงเทพ
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
