หลังเกษียณมาโลกนี้แม่งกว้างมาก!
มันจะเริ่มขยายจากงานที่เคยทำ สังคมที่เคยอยู่ อุตสาหกรรม ประเทศชาติบ้านเมือง ประเทศเพื่อนบ้าน ประเทศในตะวันออกกลาง ในอเมริกา ยุโรป จีน รัสเซียยูเครนที่มีปัญหากันอยู่ ขยายออกไปทั้งโลก บนบก อากาศ ใต้น้ำ ออกไปในอวกาศนอกโลก ดาวเคราะห์ต่างๆ กลุ่มดาวฤกษ์ทั้งรู้จักและไม่รู้จัก ดาราจักรทางช้างเผือก แอนโดรมิด้า และอีกสารพัดดาราจักร ขยายไปจนถึงสุดขอบจักรวาล ให้สงสัยว่ามีสิ้นสุดหรือไม่มีสิ้นสุด
เทวดาพรหมชั้นต่างๆ ว่ามีหรือไม่มี แยกออกจากโลก หรือจักรวาล หรือรวมอยู่ในโลก หรือจักรวาลเพียงอยู่ต่างความถี่ที่มองไม่เห็น ภูตผีวิญญานมีอยู่จริงเป็นเพียงสังขารมาปรุงจิต หรือไม่มีอยู่จริงเป็นเพียงจิตมาปรุงสังขาร หรือมีทั้งสองแบบ หรือไม่มีอะไรจริงเลย ทางสรีรวิทยาเป็นแค่การทำงานของระบบไฟฟ้าเคมีในสมอง ทางฟิสิกส์เป็นเพียงปฏิกิริยาของการปรับเปลี่ยนรูปแบบจากพลังงานกลับเป็นสสาร และสสารกลับเป็นพลังงาน
หรือทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งสมมติ ไม่มีอะไรจริงเป็นสิ่งภาวะ เป็นเพียงประสาทสัมผัสทั้งหก ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ลวงให้เห็น ทำให้เป็น มีแต่คำอธิบายด้วยภาษาร่วมสมัย อยู่ในรูปแบบวิชาต่างๆ สังคม การเมือง เศรษฐศาสตร์ วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ เคมี ฟิสิกส์ ชีววิทยา ฯลฯ แม้แต่พระไตรปิฎก คริสตธรรม อัลกุรอ่าน เต๋า ขงจื้อ และอีกสารพัดคัมภีร์ก็มีแต่เรื่องเล่า ที่มาลวงประสาทสัมผัส
โอ้จริงดิ โลกนี้ไม่มีอะไรจริงๆเลย แม้แต่ตัวของเราเอง ก็เป็นเพียงการมาประชุมของธาตุทั้งสี่ ต้องมีเสื่อม มีแตกดับสูญสลายไปตามเหตุปัจจัย ทุกคนที่เรารู้จัก แม้แต่คนข้างๆ ต่างก็เป็นการประชุมของธาตุ ต่างมีเหตุปัจจัยของตน ไม่สามารถเข้าไปกำหนด คาดหวัง คาดหมายอะไรได้ ได้แต่ปล่อบไปตามเหตุปัจจัย แม้สิ่งที่คิด ที่เขียนอยู่ตอนนี้ เป็นเพียงความรู้สึกนึกคิดในช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น
แต่ชีวิตเราเหมือนกล่องชอกโกแลตที่ไม่รู้ว่าเปิดขึ้นมาเจอกับอะไรบ้าง
พอมีวันนึงตื่นขึ้นมาปวดหัวไม่ทราบสาเหตุ นึกไม่ได้จำไม่ดี กิจกรรมที่อยากทำ ต้องทำ วางแผนจะทำก็เริ่มลืมเลือน บางวันตื่นขึ้นมาให้ปวดต้นคอ บางวันลามไปบ่าไหล่สะบักหลัง บางวันลามไปไหปราร้า ต้นแขน ข้อแขน ข้อเข่า ยกของเคยเบาเป็นหนัก เคลื่อนไหวเคยเร็วเป็นช้า บางวันตื่นขึ้นพร้อมปวดในลำไส้ บางวันด้านซ้าย บางวันด้านขวา ไม่ก็ตรงกลาง บ้างก็พร้อมกัน
บางวันจุกเสียดลิ้นปีลามถึงคอ หน้าอกซ้าย หน้าอกขวา บางวันปวดนั่นปวดนี่ ตำแหน่งเดิมบ้าง ตำแหน่งใหม่บ้าง บางวันตาพร่ามัวเหมือนมองเห็นท้องฟ้าช่วงเที่ยงมึดมัวเหมือนพลบค่ำ บางวันออกไปเดินเหมือนกระดูกข้อต่อตามส่วนต่างๆอยากแยกออกจากกัน
บางวันนอนผ่าน24ชม ไม่ได้กินอะไรยกเว้นน้ำยังรู้สึกไม่อิ่ม ได้เวลาไปหาหมอสักที แผนโบราณเอา หมอฝังเข็มเอา หมอปัจจุบันเอาหมด หวังให้หาย ต่างหมอก็ต่างความเชี่ยวชาญ ต่างข้อสันนิษฐาน ไม่มีกระใจจะมาทำสรุปเป็นสารานุกรม
..
เริ่มรับรู้ว่าเรานี่ป่วยจริง เจ็บก็จริง ค่าใช้จ่ายโรงพยาบาลเป็นของจริง กระทบเงินเก็บก็เป็นของจริง ตอนนี้เจอแต่ของจริงๆทั้งนั้น
สรุปเพิ่งพบของจริง
ที่เคยคิดว่าเป็นเรื่องเล็กๆ
คือการเอาชีวิตรอดให้ได้ในภาวะป่วยเรื้อรังจนทำมาหากินไม่ได้และเงินเก็บลดลงในอัตราเร่ง เป็นเรื่องเดียวที่จริงสุด
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
