แม้เสียงร้องจะดูล้ำยุคและบิดเบี้ยว แต่พาร์ทดนตรียังคงมีความเป็น Classic Strokes อย่างเต็มเปี่ยม ทั้งไลน์กีตาร์คู่ที่ประสานกันอย่างมีชั้นเชิงและจังหวะกลองของ Fab ที่นิ่งแต่เท่มันคือส่วนผสมของความขี้เกียจที่ดูแพง และความขบถที่พยายามก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมๆ
การกลับมาครั้งนี้ของ The Strokes กำลังทำให้แฟนคลับเสียงแตกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งโหยหาความดิบแบบยุค Is This It อีกฝั่งพร้อมจะกระโดดไปสู่การทดลองใหม่ๆ แต่สิ่งหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยคือ Artistic Integrity ของพวกเขาที่ยังคงชัดเจน ไม่แคร์ Algorithm และเลือกที่จะสื่อสารกับ "คนฟัง" โดยตรงผ่านเครื่องมือที่ทรงพลังที่สุด นั่นคือ "ความทรงจำ"