เรื่องเล่าย้อนอดีตการผ่าตัดกระดูกทับเส้นที่หลัง เมื่อ พ.ศ.2564
----------------
ขอเล่าเหตุการณ์เมื่อปี พ.ศ.2564 เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน และเพื่อขอบคุณทุกคำห่วงใยในการเข้าผ่าตัดกระดูกทับเส้นที่หลังของผม ที่ตึกภูมิสิริ ชั้น 23 รพ.จุฬาฯ ภายใต้การผ่าตัดของอาจารย์วีระศักดิ์(ท่านเคยผ่าตัดส่องกล้องใส่หมอนรองกระดูกเทียมที่คอให้ผมเมื่อปี พ.ศ.2560)
เที่ยวนี่ทีมงานของท่านคือคุณหมอปิติ เป็นหัวหน้าทีม เริ่มผ่าตัดเมื่อเวลา 8.30 - 11.00 น. วันอังคารที่ 6 เมย.64 การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี พอฟื้นจากยาสลบ ก็รู้สึกโล่งไปหมด ไม่เจ็บปวดเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
หมอบอกว่าได้จัดกระดูกหลังที่เสื่อมลงมากดทับเส้นให้เรียบร้อยทั้งด้านซ้ายด้านขวา (ไม่ได้ใส่เหล็ก) หมอบอกว่าเห็นท่อน้ำเลี้ยงที่ถูกกดทับมันอุดตันจึงทำให้ปวดร้าวมาที่สลักเพชรแล้วลงมาที่ขา เลยทำให้ปวด ชา และขากระตุกทั้งสองข้างอย่างชัดเจน คงสั่งสมมายาวนาน เลยกระซิบบอกหมอไปว่า "30 กว่าปีแล้วหมอ" หมอทำหน้าย่น "คุณลุงอดทนมาได้ยังไง" อยากบอกว่า จริงๆก็ไม่ได้ทน แต่พออยู่ดูเวทนาแล้วฝึกวางอุเบกขาไปจึงพออยู่ได้โดยไม่ทุกข์นักเท่านั้น จึงปล่อยมันไว้เสียนาน
เรื่องผ่าตัดก็ไม่ได้กลัวหรอก เพราะผ่านร้อนผ่านหนาว เคยผ่าตัดส่วนอื่นๆมาร่วม 4 ครั้ง มีหลายโรครักษาที่ รพ.จุฬาทั้งหมด หมอเขาจึงสามารถเชื่อมโยงประวัติผู้ป่วยกันได้ แถมเรายังทำตารางประวัติโรคและการรักษาให้หมอแต่ละคนดูด้วย จะได้ ไม่ต้องเสียเวลาเปิดคอมฯดูมากมาย หมอยังชมว่าดีมาก โดยได้บริจาคร่างกายให้โรงพยาบาลไปนานแล้ว และบริจาคอวัยวะพร้อมดวงตาให้สภากาชาดไทย เพื่อให้ครบวงจรการคืนสู่ธรรมชาติของการเป็นมนุษย์
พอผ่าตัดเสร็จเขานำมาส่งที่เตียงห้องพักทั้งหมอและพยาบาลก็จัดการใส่เครื่องพันธนาการระโยงระยางไปหมดทั้งน้ำเกลือแบบธรรมดา น้ำเกลือพิเศษ ยาฆ่าเชื้อ ยาแก้ปวด สายเดรนท่อเลือดจากแผลที่ผ่าราว (2 ซม.เท่านั้น) และใส่ท่อปัสสาวะ จัดท่านอนให้เข้าที่ หมอกำชับว่าต้องนอนอยู่ในท่านี้ทั้งคืน ห้ามขยับโดยเฉพาะหลังที่ผ่าตัด ถ้ากระดูกเคลื่อนจะต้องมาผ่าใหม่
ผมก็ปฏิบัติตามที่หมอสั่งอย่างเคร่งครัด โดยมีพยาบาลผลัดกันเดินเข้ามาดูแลทุกอย่างแทบทุก 10 นาที ห้องพิเศษที่กว้างขวาง นอนคนเดียวดูคึกคักไปหมด เขาให้ญาติเฝ้าได้คนเดียว ห้ามคนอื่นมาเยี่ยมตามข้อบังคับสถานการณ์โควิด
ยาที่ทานทุกโรคของแต่ละหมอเขาก็จัดมาให้ นอกจากนี้ยังมีเครื่องนวดรัดขาท่อนบนท่อนล่างทั้งสองข้าง ตั้งเครื่องอัตโนมัติกระตุกอยู่ทั้งคืน เป็นการกระตุ้นให้ขาไม่อ่อนแรง และให้เหยียดงอปลายเท้าเป็นระยะๆ
ผมคิดในใจว่าเหมือนถูกตราสังเลย แต่ก็นอนสบายทั้งคืน ไม่ปวด ไม่เมื่อย ไม่ดิ้นตูมตามเหมือนเมื่อก่อนมาผ่าตัด นอนหลับสบายเป็นช่วงๆ ตื่นทุกครั้งที่พยาบาลมาวัดความดัน วัดไข้ ทำภารกิจต่างๆ ซึ่งทุกอย่างเป็นปกติหมด ต้องนอนท่าเดียวจนรุ่งเช้า ตอนหัวค่ำมองผ่านม่านกระจกลงไปที่สวนลุมฯ เห็นคนมาวิ่งออกกำลังกายคึกคักแค่แวบหนึ่งแล้วเข้าสู่นิทรา
รุ่งเช้าหมอปิติมาสอนท่าพลิกตัว ท่านั่ง และฝึกเดิน เราก็เดินได้เป็นปกติ แต่ต้องคอยระวังไม่ให้เซ หมอจึงสั่งให้ถอดสายและเครื่องพันธนาการทุกอย่างออกหมด พยาบาลก็ทำภารกิจภาคเช้าให้ หมอบอกบ่ายนี้กลับบ้านได้เลย แล้วสอนการปฏิบัติตัวที่บ้านอย่างเคร่งครัดทั้งเดือน
จุดใหญ่คือต้องพยายามให้ตัวตั้งตรงทั้งท่านั่งท่านอน เพื่อไม่ให้กระดูกเคลื่อน พยายามนอนให้มากที่สุดอย่างน้อย 1 เดือน ค่ารักษาพยาบาล ราคาทั้งหมดหลังหัก"เบิกจ่ายตรง"ก็ใกล้เคียงกับโรงพยาบาลเอกชนนั่นแหละ แต่ก็ถือว่าคุ้มกับการบริการทุกอย่าง เราไม่ได้ร่ำรวย แต่คิดว่า เราทำงานมาทั้งชีวิตเงินที่พอมีสะสมไว้ก็ไม่ควรขี้เหนียวกับเรื่องนี้ ควรให้รางวัลแก่ร่างกายที่เราอาศัยเขามาให้ดีที่สุด เป็นการตอบแทนบุญคุณแก่เขา ก่อนที่จะต้องจากกันไปตามสภาวะของธรรมชาติ
ขอขอบคุณคุณหมอ พยาบาล และเจ้าหน้าที่ทุกท่าน ที่ดูแลเราอย่างมืออาชีพ ตลอดจนทุกกำลังใจที่ห่วงใยกัน เข้ามาเยี่ยมกันทางไลน์ทางเฟสกันมากมาย ที่บ้านก็ไม่สะดวกให้เยี่ยมหรอกเพราะยังมีบุพการีที่ป่วยต้องดูแลอย่างใกล้ชิดอีกคน แต่ที่อยากขอบคุณมากที่สุดคือภรรยาคู่ชีวิตที่ดูแลเราและดูแลบุพการีอย่างใกล้ชิดไม่ห่างกายมาโดยตลอด โดยไม่ได้ห่วงตัวเองที่อาวุโสแล้วและมีโรคภัยไข้เจ็บมากไม่แพ้กัน
ขอบคุณในน้ำใจที่ดีของทุกท่านอีกครั้งครับ หวังว่าเรื่องที่เล่ามาอาจเป็นข้อมูลหนึ่งที่เป็นประโยชน์สำหรับบางท่านที่มีบริบทใกล้เคียงกันนะครับ ดูแลสุขภาพกันนะครับ
ปล. ตอนนี้(พ.ศ.2569) ผมเป็นปกติดีทั้งกระดูกคอและกระดูกหลัง แค่อยากนำมาแลกเปลี่ยนกันอีกครั้งเท่านั้นครับ
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
