บทที่ 39-2
::::
ชิเอนเดินออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลหลันอย่างเงียบงัน
ลมหายใจของเขาในตอนนี้เบาและมั่นคง
ราวกับถูกปลดปล่อยจากเคียวแห่งความตาย
ที่มันเพ่งเล็งมาที่เขามานาน
และในตอนนี้เขาเหลือเพียงความสงบและโปร่งโล่งในใจ
เขาใช้เวลาไม่นานก็หลุดพ้นจากป้อมปราการ และกลับขึ้นมายังเรือบิน
เขาเห็นพ่อของรุ่นพี่คาเรนนอนอยู่ จึงฉุกคิดขึ้นได้และติดต่อไปหารุ่นพี่คาเรน
ติ๊ง
มีอะไรให้รับใช้หนุ่มน้อย คาเรนพูดด้วยเสียงยั่วยวนเช่นเดิม
ชิเอนเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะค่อยๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบและสงบ
ผมเจอชายคนหนึ่งที่ถูกขังอยู่ในเรือนจำ
ของตระกูลหลันครับ
เขาบอกว่า เขาชื่อ ริกเตอร์ เป็นพ่อของรุ่นพี่ครับ
เพียงสิ้นคำกล่าวของชิเอน
แก้วชาที่คาเรนถืออยู่ ก็ร่วงตกลงพื้นในทันที
เพล้ง
ถ้วยชาแตกกระจาย น้ำชาก็สาดกระเด็นไปทั่ว
แต่คาเรนไม่สนใจสิ่งนั้นเลย เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ
ก่อนที่น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างช้าๆ เธอกล่าวเสียงสั่นๆ
ชิ..เอน
นาย..ว่า..เขา.เป็น..ใครนะ
ชิเอนถอนหายใจเบาๆ แล้วกล่าวขึ้นอีกครั้ง
เขาบอกว่าเขาชื่อ ริกเตอร์ วูล์ฟ เป็นพ่อของรุ่นพี่ครับ
เสียงสูดลมหายใจแรงดังขึ้น จากปลายสาย ก่อนเสียงนั้นจะกล่าวขึ้น ด้วยความเร่งร้อน
นายอยู่ที่ไหน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้
ผมอยู่นอกป้อมปราการตระกูลหลัน
ราว 50 กิโลเมตร ครับ
รออยู่ที่นั่นน่ะ ฉันกำลังไป
ปิ๊บ
และทุกอย่างกลับสู่ความเงียบ
ชิเอนก็หันไปมอง ริกเตอร์ ที่นอนอย่างสงบอยู่ในห้อง เขากล่าวเบาๆ
ยินดีด้วยนะครับ คุณริกเตอร์
::::
10 นาทีต่อมา
แรงกดดันของพลังงาน ก็ส่งเข้ามาในเรือบิน
ของชิเอน
จังหวะนั้นเขารีบพุ่งออกมาจากภายในเรือทันทีและเงยหน้าขึ้น
เราพบกับชายชรากับชายวัยกลางคนที่ดูแปลกหน้า กำลังมองมาที่เขา
ท่าทางของพวกเขาสงบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยพลังที่น่าเกรงขาม
ชายชรายิ้ม แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
นายชื่อชิเอนใช่ไหม
…
..
ชายชราเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
ฉันมาจากตระกูลวูล์ฟ ฉันได้รับข่าวจากหลาน
“คาเรน”
เรื่องของ ริกเตอร์ จึงรีบมา เลยทำให้นาย
ระแวง และตกใจ ต้องขอโทษด้วย
ชิเอนได้ยินดังนั้น เขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขากล่าวขึ้น
ผมขอดูตราประจำตระกูลคุณได้ไหมครับ
ชายชราพยักหน้า พร้อมกับโยนตรารูปหมาป่าให้ชิเอน
ชิเอนรับแล้วก้มมองดู เขาคิดในใจ
เหมือนกับของรุ่นพี่คาเรนติดไว้จริงๆ
เขาจึงส่งตราประจำตระกูลคืนให้ชายชรา
แล้วกล่าวขึ้น เชิญเข้ามาข้างในครับ
ทั้งสองก็เดินตามชิเอนเข้ามาในห้อง และภาพตรงหน้าทำให้พวกเขาชะงักงัน
เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือ
ชายวัยกลางคน ผู้ผอมซูบกำลังนอนอย่างสงบ
และมีลมหายใจที่แผ่วเบา
ดวงตาของชายชราเริ่มสั่นไหว เขากล่าวเสียงสั่น
ลูก
ลูกพ่อ…
เสียงนั้นสั่นเครือเต็มไปด้วยแรงสะอื้นไห้
ริกเตอร์ ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ตัวเขาสั่นน้อยๆ
ก่อนที่จะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ
เขาอึ้ง เพราะเขาเห็นชายชราผู้หนึ่งที่เขาคุ้นเคย
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างช้าๆ และไม่มั่นคงนัก ปากเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
ท่านพ่อ
วอเรน…
ชายชราและชายวัยกลางคน รีบเข้ามาประคองริกเตอร์อย่างระมัดระวัง ให้นั่งได้อย่างมั่นคง
และตอนนั้นเองก็เหลือเพียงฉาก ที่ทั้ง 3 คนกอดกันแน่น และมีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบา
ชิเอนมองภาพนั้นอยู่เงียบๆ ก่อนจะถอยออกจากห้อง
เขาเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หัวเรือ เงยหน้ามองฟ้ากว้าง ที่ประดับด้วยดวงดาว
สายลมยามค่ำพัดต้องผิวหน้า เขาพึมพำเสียงแผ่ว
ครอบครัว เหรอ..
หยดน้ำตาใสไหลรินจากหางตาของเขา
ราวกับเป็นน้ำตาแห่งความอิจฉา และการระลึกถึง
::::
30 นาทีต่อมา
เรือบินของรุ่นพี่คาเรนมาถึง
ชิเอนก็ออกมารับ
เขาตั้งใจที่จะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่หลังจากที่เห็นหน้ารุ่นพี่ที่ตาแดงก่ำ
เขาเลยตัดสินใจพาไปที่ห้อง ที่คุณริกเตอร์อยู่ อย่างเงียบๆ
รุ่นพี่สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไป
ในเสี้ยววินั้นเธอตะลึง แต่เพียงพริบตาเธอก็ตะโกนก้อง ท่านพ่อ
คาเรนพุ่งเข้าไปโผกอด ริกเตอร์อย่างรวดเร็ว
น้ำตาไหลของเธอก็ไหลออกมาอีกครั้งอย่างไม่อาจห้าม
ในจังหวะนั้น
ชายชราเดินออกมาหาชิเอน และชวนไปคุยข้างนอก
ชายชรากล่าวขึ้น
เรื่องในครั้งนี้ต้องขอบใจนายมาก ที่ช่วยลูกชายของฉันไว้
ชิเอนได้ยินก็ตอบ
มันแค่เรื่องบังเอิญนะครับ
ชายชราเอ่ยอีกครั้ง
เรื่องเกี่ยวกับตระกูลหลันใช่ไหม?
ชิเอนสะดุ้ง
เขารู้แล้วว่าชายคนนี้คงรู้เรื่องหมดแล้วจึงตอบกลับ
ครับ
ชายชราเอ่ยด้วยความสงสัย
อะไรที่ทำให้เธอฆ่าคนตระกูล หลันละ
ชิเอนก็เล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ตั้งแต่โดนตามฆ่าจากกลุ่มหมอกทมิฬ
และต้นเหตุของความขัดแย้ง รวมถึงข้อสันนิษฐานของเขาที่ได้พูดคุยกับหลันซีห่าว
ให้ชายชราฟัง
ชายชราถอนหายใจยาว เขาเงียบอยู่นาน
ก่อนจะกล่าวขึ้น
เรื่องในวันนี้เธอทำได้แนบเนียน
แต่ก็ยังทิ้งร่องรอยอยู่บ้าง
การที่ตระกูลที่มีชื่อหายไป มันต้องเป็นข่าวใหญ่แน่นอน และมันไม่ยากเลยที่จะสืบหาตัวคนร้าย
ชายชราถอนหายใจอีกครั้งพร้อมกล่าว
เอาเถอะ ถือว่าเป็นการแสดงน้ำใจ
ถ้านายต้องการความช่วยเหลือใดๆ ก็เอาตรานี้
มาที่ตระกูล วูล์ฟ
ชายชรายื่นตราประจำตระกูลของเขาให้ชิเอน
ชิเอนงงงัน
จากนั่นก็ยื่นมือไปรับตรานั่นไว้ พร้อมกล่าวขอบคุณครับ
ชายชราเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน
แค่เรื่องเล็กน้อย เดี๋ยวพวกฉันจะไปแล้วละ
เพราะร่างกายของริกเตอร์ค่อนข้างอ่อนแอ ต้องให้เขากลับไปพักฟื้นโดยไว
ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ
ครู่หนึ่ง
พวกเขาก็ประคอง ริกเตอร์ขึ้นเรือของคาเรน ก่อนออกจากเรือบินของชิเอน ริกเตอร์ก็พูดขอบคุณเขาอีกครั้ง
จากนั้นชิเอนก็เดินทางกลับทันที
ชายชรามองตามเรือของชิเอนหายไป
แล้วกล่าวกับหลานชายตัวเอง
วอเรนหลานช่วยจัดการเรื่องราวของตระกูลหลันให้เรียบร้อย ก่อนฟ้าสาง
ถือว่า ช่วยเจ้าเด็กนั่นเก็บกวาด จะได้ไม่มีปัญหาตามมาภายหลัง
ทราบแล้วครับ คุณปู่ วอเรนตอบ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
