บทที่ 42-2
เสียงกระสุนยางถูกยิงออกมาอย่างต่อเนื่องเริ่มจาก 5 กระบอก
และค่อยๆ ไล่ระดับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกก็ไม่ถือว่ายากอะไร
แม้กระสุนจะเร็วแต่ทิศทางยังอ่านง่าย เพราะปืนที่ยิงยังน้อยอยู่
ชิเอนก็หลบอย่างสบายๆ
5 นาที 10 นาที 30 นาที
ชิเอนก็ยังหลบอย่างไม่ยากเย็น
กระสุนลูกไหนที่เขาเผลอประมาทก็เปิด หลุมมิติเบี่ยงออกไปได้อย่างง่ายๆ
นาทีที่ 50 กระสุนเริ่มเยอะขึ้น และเยอะขึ้นเรื่อยๆ
ทิศทางอ่านยากมากขึ้นเรื่อยๆ ประสาทสัมผัส
และสัญชาตญาณ เริ่มตึงขึ้นทีละน้อย
และมีหลายครั้งที่ชิเอนต้องเปิดหลุมมิติ ซ้ำๆเพื่อเบี่ยงกระสุน
ตอนนี้ชิเอนไม่กล้าประมาทอีกแล้วเขาตั้งใช้สมาธิจดจ่อจนถึงขีดสุด
5 นาทีต่อมา กระสุนยิ่งมากขึ้นจนจับทิศทาง
อย่างยากลำบากแม้จะใช้สมาธิอย่างเต็มที่แล้วก็ตาม
เขาต้องใช้ “เทเลพอร์ต”“หลุมมิติ” วนซ้ำแบบนี้ ทำให้เขาเริ่มล้ามากขึ้นเรื่อยๆ
1 นาทีสุดท้ายเขาหอบอย่างหนัก แต่ไม่กล้าลดการระวังลง
เพราะตอนนี้มันมีแค่เส้นบางๆ ระหว่างสมาธิและความประมาท
5 ….4…..3….2…1
ตี๊ดดดด
หมดเวลา
แฮก ๆ …
ชิเอนหายใจหอบอย่างหนัก
ครู่หนึ่ง
เขาค่อยๆ เดินออกมาพร้อมกับเสียง ฮือฮา ดังออกมาทั่วห้องโถงอีกครั้ง
แค่นี้น่าจะรับประกันระดับท็อปๆ ของชั้นปีได้แล้วสินะ ชิเอนกล่าวเบาๆ และรู้สึกโล่งใจขึ้น
หลังจากนั้นเขาก็หันไปมองโดม ที่เขาเพิ่งเดินออกมาเขาคิด
การสอบนี้ ความต่างของแต่ละระดับ แทบไม่มีผลอะไรเลยสินะ
เพราะถ้าเราเดาไม่ผิด ยิ่งระดับต่ำ จำนวนกระสุนก็จะน้อยกว่าที่เราเจอ
มิน่าล่ะ
แม้แต่เราเองก็เกือบไม่รอด แคส แอรอน กีเดียน ก็มีสภาพไม่ต่างกับเรามากนัก
แต่พวกเขาระดับต่ำกว่าเรา จำนวนกระสุนจึงยังถือว่าน้อยกว่าที่เราเจอ
เฮ้อ
ช่างโหดร้ายอะไรแบบนี้
แต่ช่างเถอะ เราผ่านแล้ว แค่นั้นก็พอแล้ว
::::
อีก 10 ชั่วโมงต่อมา
ตื๊ดดดดดด
การสอบก็สิ้นสุดลง
ผู้คุมสอบหน้าเข้มก็เดินมาต่อหน้าผู้เข้าสอบทุกคนพร้อมกล่าวเสียงดังลั่น
มีผู้ผ่านเข้าชั้นเรียน 2,567 คน
แม้จะมากกว่าที่กำหนดเล็กน้อย ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ชั้นปีที่ 1 2,067 คน
ชั้นปีที่ 2 500 คน
รวมถึงระดับพิเศษจะอยู่ในชั้นนี้
ผลคะแนนจะออกวันนี้ตอนเที่ยงคืน และพรุ่งนี้ก็เตรียมตัวให้เรียบร้อย
วันนี้ถือว่าสิ้นสุดการสอบทุกคนกลับบ้านได้
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
