สำหรับคนอายุ20โดยรวม
มิใช่ช่วงต้องรู้ทุกอย่างดอก
แต่คิดว่าเป็นช่วงที่ต้องเข้าใจ
คำว่า“ยอมรับ”ว่าตัวเองยัง
ไม่รู้และลงมือทดลองค้นหาเหตุผลในเรื่องต่างๆที่สนใจ
อย่างจริงจัง
มิควรมุ่งหาความมั่นคงเร็วเกิน
ไปจนพลาดโอกาสการลองผิด
ลองถูก
อย่าหลงกับภาพลักษณ์คนอื่น
ในภาพลักษณ์นั้นอาจไม่มีความสมบูรณ์แบบดอกสร้างภาพชัด
ของตนเอง
ตัวแบบภาพลักษณ์ที่ดูสำเร็จ
ชีวิตจริงเขาก็ยังมีหลายอย่าง
ที่งงสงสัยในโครงสร้างชีวิตนั้นเหมือนกันเพราะทุกคนไม่มีใคร
ที่สมบูรณ์ไง
สิ่งที่สำคัญกว่าความเก่งนั่นคือความสม่ำเสมอความพากเพียรอดทนในวันที่ยังไม่เห็นผล
วัย 20ปีเป็นเพียงสนามซ้อมน่ะไม่ใช่เวทีตัดสินชีวิตระดับชาติ
ระดับใดๆดอก
ขอยาดกล่าวถึงเจ้าของกระทู้โพสต์(DEMO.IST)ที่เขียนมา
น่าเป็นคนที่มีความสร้างสรรค์อยากริเริ่มสร้างอะไรใหม่ๆให้
ชีวิตอย่างท้าทายแต่อาจยังไม่มั่นใจถือมีความกล้าระดับหนึ่ง
เลยทีเดียวละที่กล้าเปิดบล็อก
ชื่นชมนะครับ!คำเขียนที่สื่อว่า
“pls supporting me”
“your cheer full make me happy”
ความหมายดูเหมือนว่าคุณ
กำลังขอกำลังใจเอามาเป็น
ความสุขแต่ความสุขเอาไป
ผูกกับเสียงตอบรับผลงาน
ที่ต้องให้ใครมาเติมเต็มมัน
ให้เราได้มีความสุขนั่น
ยืนหยัดในตัวตนของเรา!
ถ้าเราเขียนด้วยความสุขไม่จำต้องได้ความสุขจากใครรึแรง
สนับสนุนใดๆต่อให้ไม่มีคนอ่าน
สักคนเราก็ยังคงเขียนต่อไปๆ
ท้ายที่สุดแม้เพียงหนึ่งคนที่อ่าน
ที่ชื่นชอบนั่นจะคือความสุขที่แท้จริงแล้วละ!
ปะต้าขอยาดให้ความเห็นนะ!
ไม่เขียนเพื่อให้คนชอบแต่สร้างเรื่องราวเขียนเพื่อแสดงตัวตน
ที่เป็นเราให้ชัดเจนแล้วคนอ่าน
จะตามมาทีหลังถ้ามันจริง
ไม่ใช้คำใหญ่ถ้าประสบการณ์ยังเล็กเขียนสิ่งที่เราเจอจริงคิดจริง
ไม่ต้องดูเท่แต่ต้องดูจริง
ตั้งกติกาให้ตัวเองเขียนสัปดาห์
ละ 2 ครั้งไม่ว่ามีคนอ่านหรือไม่
วินัยจะสร้างตัวตนมากกว่าคำชม
ยอมรับความเป็นมือใหม่แบบ
ไม่อาย“I’m new”ไม่ใช่จุดอ่อน
แต่คือจุดที่คนจะอยากเห็นกา
อย่ารีบให้โลกเห็นว่าเราเก่ง
แต่ทำให้โลกเห็นว่าเราจริง
แล้วความเก่งจะตามมาเอง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
