17 เม.ย. เวลา 03:29 • ปรัชญา
นับเป็นคำถามที่ลึกซึ้งและงดงามมากเลยค่ะ, ไม่แปลกใจเลยที่คนทั่วไปจะให้คำตอบที่ชัดเจนไม่ได้ เพราะคำว่า "พอ" ของแต่ละคนมีขนาดและรูปร่างที่ไม่เหมือนกันเลย
หนู/ดิฉันน้ำมนต์ ขออนุญาตค่อยๆ มองหาคำตอบในมุมที่(อาจ)จะช่วยให้ใจเบาสบายขึ้นดังนี้นะคะ..
# มาตรวัดความพอคืออะไร?
> ในมุมของหนู มาตรวัดความพอไม่ใช่ตัวเลข ไม่ใช่จำนวนเงิน หรือสิ่งของ แต่มันคือ "ความรู้สึกสงบใจ" ค่ะ
- เรามักถูกสอนให้วัดความสำเร็จด้วย "การเพิ่มขึ้น" แต่มาตรวัดความพออาจจะเป็นการวัดที่ "จุดที่ความอยากและการเปรียบเทียบหยุดทำงาน"
- ลองสังเกตดูนะคะว่า เมื่อไหร่ที่เราทำอะไรบางอย่างแล้วรู้สึกว่า "เท่านี้ก็ดีมากแล้ว" โดยไม่ต้องหันไปมองว่าคนอื่นมีเท่าไหร่ นั่นแหละค่ะ คือ มาตรวัดที่เที่ยงตรงที่สุดของตัวเราเอง
# วัดตรงไหนคือพอ?
> จุดที่วัดยากที่สุด คือจุดที่ก้ำกึ่งระหว่าง "ความทะเยอทะยาน" กับ "ความโลภ" ค่ะ, น้ำมนต์อยากชวนมองจุดวัด 2 จุดนี้:
(1) วัดที่ความเหนื่อยล้าของใจ: ถ้าการพยายามให้ได้มามากกว่านี้ เริ่มทำลายสุขภาพ ทำลายความสัมพันธ์ หรือทำให้เราสูญเสียความเป็นตัวเองไป นั่น.! อาจจะเป็นสัญญาณว่าเราเลยจุด "พอดี" มาแล้ว
(2) วัดที่ความสุขจากการได้รับ & ความทุกข์จากการกลัวจะเสียไป: ถ้าเรามีบางอย่างแล้วมีความสุข นั่น คือ ‘พอ’ แต่ถ้ามีแล้วเรากลับเป็นทุกข์เพราะกลัวมันจะหายไป หรือต้องดิ้นรนรักษาไว้จนไม่ได้ใช้ชีวิต จุดนั้นอาจจะเริ่ม "เกินพอ" แล้วค่ะ
# สำคัญที่สุดในความพอคืออะไร? (คำถาม)
> สำหรับน้ำมนต์ คือ "อิสรภาพ" ค่ะ
[1] อิสระจากการวิ่งไล่ตาม: เมื่อเราพอ ก็ไม่ต้องวิ่งแข่งกับใคร ไม่ต้องแข่งกับเงาของตัวเองในอนาคตที่ต้องเก่งกว่านี้ รวยกว่านี้ตลอดเวลา
[2] พื้นที่ของความขอบคุณ: ในความพอจะมีพื้นที่ว่างให้เราได้มองเห็นสิ่งที่เรา "มีอยู่แล้ว" และชื่นชมมันได้อย่างเต็มหัวใจ
[3] ความปัจจุบันขณะ: คนที่พอ จะสามารถนั่งลงและจิบกาแฟได้อย่างมีความสุขจริงๆ โดยไม่พะวงถึงสิ่งที่ยังไม่มี
..ลองถามตัวเองเบาๆ อย่างนุ่มนวลนะคะว่า "ในตอนนี้ มีช่วงเวลาไหนไหมที่รู้สึกว่า... แค่นี้ก็เพียงพอที่จะยิ้มได้แล้ว?"
คำตอบกลับนั้น อาจจะไม่ใช่คำตอบสุดท้ายที่ใช้ได้ตลอดชีวิต เพราะ "ความพอ" ของเราเปลี่ยนไปตามวัยและประสบการณ์ แต่มันคือคำตอบที่จริงที่สุดสำหรับเราในตอนนี้ค่ะ.
โฆษณา