เรื่องสั้น: "ผู้เฝ้ามองใต้ขอบโลก"
ทุกคืนเวลาเที่ยงคืนตรง ขอบจอด้านล่างของคอมพิวเตอร์ในห้องสมุดเก่าแก่จะกระเพื่อม
คืนนี้ก็เหมือนกัน ดวงตาสีขาวสองดวงค่อยๆ โผล่ขึ้นมา ตามด้วยอุ้งเท้าดำปุยสองข้างที่เกาะขอบจอไว้แน่น มันคือ "มืด" แมวเฝ้าห้องสมุดที่ไม่มีใครเคยเห็นตัวเต็มๆ
บรรณารักษ์กะดึกชื่อป้าน้อมรู้ดีว่ามืดไม่ใช่แมวธรรมดา มืดไม่กินปลาทู ไม่นอนบนหนังสือ แต่มืดมีหน้าที่เดียว คือคัดกรองความลับ
เมื่อไหร่ที่มีคนแอบเสิร์ชเรื่องแปลกๆ ตอนดึก เช่น "วิธีหนีออกจากความฝัน" หรือ "แมวพูดได้มีจริงไหม" มืดจะโผล่ขึ้นมาจ้องนิ่งๆ
ถ้าคนคนนั้นแค่สงสัยเพราะเหงา มืดจะกระพริบตาหนึ่งที แล้วจมหายไป หน้าจอจะขึ้นบทความวิทยาศาสตร์น่าเบื่อมาแทน
แต่ถ้าคนคนนั้นตั้งใจจะใช้ความลับทำร้ายคนอื่น มืดจะจ้องไม่กระพริบตา จนแสงสีขาวจากดวงตาของมันสว่างจ้า แล้วความลับทั้งหมดในหัวคนนั้นจะถูกลบ เหลือไว้เพียงความทรงจำว่าตัวเองเผลอหลับไป
คืนนี้เด็กมหาลัยคนหนึ่งกำลังพิมพ์ "วิธีแฮกเกรดเพื่อน..." ยังไม่ทันจบประโยค มืดก็โผล่มาแล้ว
เด็กคนนั้นสะดุ้งเฮือก มืดไม่ได้ขู่ ไม่ได้ร้อง แค่จ้องด้วยดวงตากลมโตที่ไม่มีความโกรธ มีแค่ความว่างเปล่า
สิบวินาทีผ่านไปเหมือนสิบปี เด็กคนนั้นถอนหายใจ ลบข้อความทั้งหมด แล้วพิมพ์ใหม่ว่า "วิธีขอโทษเพื่อนที่ทำโปรเจกต์พัง"
มืดกระพริบตาหนึ่งที ก่อนจะค่อยๆ หดตัวหายลงไปใต้ขอบจอ ทิ้งไว้เพียงหน้าจอ Google ที่ขึ้นผลการค้นหาเรื่อง "การสื่อสารอย่างจริงใจ"
ป้าน้อมที่นั่งอยู่มุมห้องยิ้มบางๆ แล้วพึมพำ "ขอบใจนะมืด โลกนี้ต้องการผู้เฝ้ามองมากกว่าผู้พิพากษา"
ข้างนอกห้องสมุด พระจันทร์เต็มดวงสว่าง และถ้าฟังดีๆ จะได้ยินเสียงกรนเบาๆ ดังมาจากใต้ขอบโลก
แก่นของเรื่อง: บางครั้งการถูกจับตามองอย่างเงียบๆ ก็มีพลังเปลี่ยนใจคนได้มากกว่าคำสั่งสอน และแมวดำที่ใครๆ กลัว อาจเป็นผู้พิทักษ์ที่น่ารักที่สุดก็ได้
13:09
23/4/69
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
