ตอนที่ 1 — คนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอ
เช้าวันแรกของงานใหม่ควรจะเป็นวันที่ดีที่สุดวันหนึ่งในชีวิต
อย่างน้อยก็นั่นคือสิ่งที่ พิมพ์มาลา บอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดคืนที่แล้ว ระหว่างนอนจ้องเพดานห้องเช่าเล็กๆ และพยายามโน้มน้าวหัวใจตัวเองว่าการตัดสินใจลาออกจากบริษัทเก่าแล้วย้ายมาทำงานที่ Silhouette Creative Studio นั้นถูกต้องแล้ว
มันต้องถูกต้องแน่นอน
— 08:47 น. · ล็อบบี้ชั้น 19 · อาคารสีลม เฮอริเทจ —
ลิฟต์เปิดออกด้วยเสียงแหลมเบาๆ และพิมพ์มาลาก็ก้าวออกมาพร้อมโฟลเดอร์เอกสารที่กอดไว้แน่น กลิ่นกาแฟจากครัวเล็กๆ ปลายทางเดิน ผสมปนกับน้ำหอมอ่อนๆ ของใครบางคนที่เพิ่งผ่านไป ทำให้อากาศในออฟฟิศใหม่รู้สึกทั้งน่าตื่นเต้นและน่าหวาดเสียวในเวลาเดียวกัน
เธอยืนสำรวจพื้นที่ด้วยสายตา — โต๊ะเรียงกันอย่างมีระเบียบ ฉากกั้นกระจกโปร่งที่กรองแสงแดดยามเช้าให้กลายเป็นสีทองอ่อนๆ และผนังด้านหนึ่งที่เต็มไปด้วยงานดีไซน์สีสันจัดจ้าน ทุกอย่างสวยงามกว่าที่คิด
ขจรศักดิ์ จากฝ่ายบุคคลเดินมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น พาเธอเดินผ่านแถวโต๊ะงานต่างๆ แนะนำชื่อเพื่อนร่วมงานทีละคน เธอพยักหน้าและยิ้มตอบจนแก้มล้า
เธอยืนสำรวจพื้นที่ด้วยสายตา — โต๊ะเรียงกันอย่างมีระเบียบ ฉากกั้นกระจกโปร่งที่กรองแสงแดดยามเช้าให้กลายเป็นสีทองอ่อนๆ และผนังด้านหนึ่งที่เต็มไปด้วยงานดีไซน์สีสันจัดจ้าน ทุกอย่างสวยงามกว่าที่คิด
ขจรศักดิ์ จากฝ่ายบุคคลเดินมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น พาเธอเดินผ่านแถวโต๊ะงานต่างๆ แนะนำชื่อเพื่อนร่วมงานทีละคน เธอพยักหน้าและยิ้มตอบจนแก้มล้า
"และห้องประชุมใหญ่อยู่ตรงนั้นครับ" ขจรศักดิ์ชี้ไปทางปลายทางเดิน "เดี๋ยวเราจะมีบรีฟทีมช่วงสิบโมง คุณพิมพ์มาลาจะได้เจอหัวหน้าทีมครีเอทีฟด้วย ตอนนี้น่าจะอยู่ในห้องนั้น—"
แต่เสียงของเขาค่อยๆ จางหายไปในหูเธอ
เพราะประตูกระจกของห้องประชุมเปิดออกพอดี
และชายคนหนึ่งก็เดินออกมา
พิมพ์มาลาไม่ได้ตั้งใจมองนาน เธอแค่เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้น — ทุกอย่างก็หยุดนิ่ง
ผู้ชายสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก มือถือแฟ้มงานบางเล่มหนึ่ง ผมสีดำที่หวีเรียบแต่มีเส้นหนึ่งเสียระเบียบหล่นมาบนหน้าผาก ตาคู่นั้นมองตรงมาที่เธอ — คมและเย็น เหมือนใครวางแผ่นน้ำแข็งไว้ตรงหน้าอก
ไม่ใช่...
ไม่ใช่เขา
มันเป็นไปไม่ได้
ปอดของเธอลืมวิธีทำงาน
เธอรู้จักใบหน้านั้น รู้จักมันดีจนเจ็บปวด — รู้จักรอยหยักมุมปาก รู้จักสายตาที่เคยมองเธอด้วยความอบอุ่น ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายในคืนฝนพรำเมื่อสี่ปีที่แล้ว
ณัฐพัชร์ ศิริวรรณ — ชื่อที่เธอฝังลึกไว้ในส่วนที่มืดที่สุดของความทรงจำ ชื่อที่เธอสาบานกับตัวเองว่าจะไม่นึกถึงอีกแล้ว
ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ในออฟฟิศที่เธอเพิ่งเซ็นสัญญาจ้างเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
— ระยะห่างระหว่างทั้งสองคน: ไม่ถึงสิบก้าว —
"คุณพิมพ์มาลาครับ" เสียงของขจรศักดิ์ดังขึ้น "ขอแนะนำให้รู้จักกับคุณณัฐพัชร์ ศิริวรรณ ผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟของเราครับ และก็เป็นหัวหน้าโดยตรงของคุณด้วย"
ณัฐพัชร์ไม่ขยับ
เธอก็ไม่ขยับ
มีเพียงอากาศระหว่างพวกเขาที่ค่อยๆ หนาแน่นขึ้นทีละนิด เหมือนมีใครดึงด้ายบางๆ ให้ตึงจนเกือบขาด
เขาชะงักอยู่ครู่หนึ่ง — เพียงครู่เดียว — ก่อนที่มุมปากจะกระดิกขึ้นเล็กน้อยในลักษณะที่เธออ่านไม่ออกว่าหมายความว่าอะไร
"ยินดีต้อนรับ" น้ำเสียงของเขาราบเรียบและเป็นทางการจนเธอแทบไม่เชื่อว่าเป็นเสียงเดิมที่เคยกระซิบชื่อเธอแบบอื่นในอีกชีวิตหนึ่ง "หวังว่าจะทำงานด้วยกันได้ดี"
แล้วเขาก็เดินผ่านเธอไป เหมือนเธอเป็นแค่คนแปลกหน้า
พิมพ์มาลายืนแข็งทื่อ รู้สึกถึงหัวใจที่กำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งอยู่หลังกระดูกซี่โครง มือที่กอดโฟลเดอร์ไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
เขาจำเธอได้ไหม? หรือสี่ปีที่ผ่านไปทำให้เธอกลายเป็นแค่ใบหน้าหนึ่งในความทรงจำที่เลือนลาง?
เขาจำได้ดีกว่าเธอ หรือลืมไปแล้วอย่างสิ้นเชิง?
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
