ตอนที่ 2 — สายตาที่ไม่เหมือนเดิม
การประชุมบรีฟทีมเริ่มต้นเมื่อเข็มนาฬิกาชี้สิบโมงตรง
พิมพ์มาลานั่งอยู่ที่โต๊ะประชุมผืนยาว ห่างจากประตูสองที่นั่ง ห่างจากเขาครึ่งห้อง แต่ก็ยังรู้สึกว่าใกล้เกินไปเธอวางปากกาไว้บนสมุดจดที่ยังไม่มีตัวอักษรแม้แต่ตัวเดียว
ณัฐพัชร์ยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ เสื้อเชิ้ตสีขาวเหมือนเดิม แต่ตอนนี้เขาดูสูงกว่า เย็นกว่า และห่างไกลกว่าที่เธอจำได้มากนัก
เขาพูดถึงโปรเจกต์ใหม่ด้วยน้ำเสียงแบนราบ ไม่มีสีสัน ไม่มีอารมณ์ เหมือนเครื่องจักรที่ถูกตั้งค่ามาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ
เธอพยายามจดบันทึก
แคมเปญ Q3... งบประมาณ... deadline สิ้นเดือน...
แต่สมองส่วนหนึ่งไม่ยอมหยุดเปรียบเทียบ
ณัฐพัชร์ในความทรงจำของเธอชอบพูดด้วยมือ ชอบยกตัวอย่างด้วยเรื่องเล่าตลกๆ ชอบหันมายิ้มให้เธอตรงๆ กลางประโยคที่ยังไม่จบ
ณัฐพัชร์ตรงหน้าเธอตอนนี้ไม่ยิ้มให้ใครเลย
"คุณพิมพ์มาลา"
เสียงของเขาตัดกลางความคิด
เธอสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นเร็วเกินไป
"โปรเจกต์นี้คุณจะรับผิดชอบส่วน copywriting ทั้งหมด ส่งร่างแรกภายในศุกร์นี้"
ไม่มีคำถามว่าไหวไหม ไม่มีรอยยิ้มต้อนรับคนใหม่ ไม่มีแม้แต่การสบตาที่นานพอจะเรียกว่าสบตา
"ได้ค่ะ" เธอได้ยินเสียงตัวเองตอบ
เรียบ มั่นคง ไม่สั่น
ดี เธอคิด อย่างน้อยเสียงก็ยังฟังดูเป็นปกติ
ณัฐพัชร์พยักหน้าเพียงครั้งเดียวแล้วเบือนสายตาไปที่คนอื่น เหมือนคำตอบของเธอเป็นแค่ข้อมูลที่รับเข้าระบบแล้วก็จบ ไม่มีน้ำหนัก ไม่มีความหมาย
เขาเคยบอกว่าชอบเสียงเธอ
ความทรงจำแทรกขึ้นมาโดยไม่ได้รับเชิญ
"ฟังเพราะดีนะ พิมพ์ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม"
เธอกดปลายปากกาลงบนกระดาษแรงขึ้น จนรอยหมึกเป็นจุดดำขนาดใหญ่
ลืม อย่าเพิ่งนึกถึง ไม่ใช่เวลา
การประชุมจบลงในห้าสิบนาที
ทุกคนลุกขึ้นพร้อมกันและเริ่มคุยกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย พิมพ์มาลาเก็บสมุดจดอย่างช้าๆ โดยไม่จำเป็น แค่ต้องการเวลาให้มือหยุดสั่น
ณัฐพัชร์เดินผ่านเธอไปทางประตู
ไม่ชะลอ ไม่หันมา
แต่แล้วก็หยุด
พิมพ์มาลาหายใจไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง
"ไฟล์ brief ส่งให้ทีมก่อนเที่ยง" เขาพูดโดยไม่หันหน้ามา เหมือนพูดกับอากาศในห้อง "อย่าให้คนอื่นรอ"
แล้วก็เดินออกไป
เธอยืนนิ่ง
หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที
อย่าให้คนอื่นรอ
ไม่ใช่ อย่าให้ฉันรอ ไม่ใช่แม้แต่จะออกชื่อเธอ แค่ "คนอื่น" ราวกับเธอเป็นเพียงตัวแปรหนึ่งในสมการที่เขาต้องจัดการ
สายตาที่เขามองเธอตลอดการประชุม — หรือพูดให้ถูกกว่านั้นคือสายตาที่เขาไม่มองเธอ — มันไม่ได้เจ็บเพราะเย็นชา
มันเจ็บเพราะว่างเปล่า
ไม่มีความโกรธ ไม่มีความเขิน ไม่มีร่องรอยของคนที่เคยรู้จักกันหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย
เขาลืมแล้วจริงๆ
ความคิดนั้นหนักกว่าที่คาด
เธอไม่รู้ว่าอยากให้เขาจำหรืออยากให้เขาลืม แต่สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าวันนี้มันเลวร้ายกว่าทั้งสองอย่าง
เพราะสายตาที่ว่างเปล่านั้นมันพิสูจน์ว่า — เธอไม่เคยมีความหมายพอที่จะถูกจดจำ หรือถูกโกรธ หรือแม้แต่ถูกหลีกเลี่ยง
ห้องประชุมเงียบลงจนเหลือเธอคนเดียว
พิมพ์มาลาวางสมุดจดลงบนโต๊ะ กดนิ้วลงที่ขอบโต๊ะไม้แน่นๆ แล้วก้มหน้า
ริมฝีปากกัดแน่น
ลูกตาร้อนขึ้น
ห้ามนะ เธอสั่งตัวเองเบาๆ ห้ามร้องไห้ในที่ทำงาน ห้ามร้องไห้เพราะเขา ไม่ใช่ที่นี่ ไม่ใช่วันนี้
เธอหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งครั้ง
แล้วก็อีกครั้ง
เก็บสมุด คว้ากระเป๋า เดินออกไปด้วยท่าทางที่หวังว่าจะดูเป็นปกติ
แต่ในทุกย่างก้าวที่ผ่านโต๊ะทำงานของเขา มีคำถามหนึ่งวนซ้ำในหัวเธออยู่ไม่หยุด
ถ้าเขาจำไม่ได้ — แล้วสี่ปีที่เธอพยายามลืม มันเจ็บเพื่ออะไร?
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
