การหายไปเฉยๆในบางที
ก็เหมือนคำตอบที่ดังที่สุดแล้ว
ดังจนคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังนั้น
ไม่อาจแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
แปลกตรงที่มันดังพอให้เจ็บ
แต่ไม่ชัดพอให้เข้าใจอันใด
การบอกลาอย่างน้อยคำพูด
ยังมีรูปร่างมันอาจทิ่มแทงแต่
ก่ะยังจับต้องได้เราจะโกรธจะเสียใจจะตัดใจก็ยังมีอะไรให้ยึด
การหายไปเฉยๆมันไม่ใช่แค่
การจากมักมักแต่ทว่าเป็นการ
ทิ้งคำถามไว้เต็มหัวใจโดยไม่เหลือแม้แต่สิทธิ์จะถามกลับ
คนที่โดนทิ้งแบบนี้ไม่ได้เจ็บ
แค่เสียใครไปแต่เจ็บเพราะไม่รู้ว่าที่ผ่านมา “มันจริงหรือเปล่า”
ที่ต้องรับความรู้สึกว่างเปล่านี้
ย้อนแย้งที่คนที่ไม่พูดอะไรเลย
กลับเป็นคนที่ทำให้เราคิดมากที่สุด
และในความเงียบนั้นเองเหมือนเราถูกบอกว่า
“ไม่สำคัญพอให้ฉันอธิบาย”
ท้ายสุดแล้วการบอกลาอาจ
ทำให้ร้องไห้หนักในวันเดียว
แต่การหายไปเฉยๆทำให้เราค่อยๆพังแบบไม่มีวันรู้ว่าควร
หยุดเสียใจตรงไหน
หลายคนก่ะคงพยายามติดตาม
อยากถามสักคำนึงเท่านั้นอ่ะ!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
