รสชาติที่ ๑ : รสชาติของช้าง (ประสบการณ์ชนช้าง)
"ถ้าคุณคิดว่าการชนช้างคือภาพยุทธหัตถีในตำนาน... คุณคิดผิด ⚔️🐘
ถ้าคุณคิดว่ามันคือการชนแก้วในวงเหล้า... คุณก็ยังคิดผิดอยู่ดี 🍻
แต่จริงๆ แล้ว สำหรับแยม... มันคือ...
.
.
รสชาติของช้างค่ะ! 55555
กระแสละครหงสาวดีที่มาแรงตอนนี้
นอกจากความซึ้งใจของความสัมพันธ์ระหว่างพระนเรศและมังจีชวาแล้ว
หลายคนในโลกโซเชียลก็ยังคงพูดคุยถึงฉากสำคัญอย่างยุทธหัตถีอีกด้วย
วันนี้เราจึงจะมาขอเล่าเรื่องประสบการณ์ ยุทธหัตถีฉบับส่วนตัวบ้าง
เรื่องมีอยู่ว่า...สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ชีวิตของฉันคือการเดินทางข้ามโลก
จากหอพักย่านบางเขนกลับมาบ้านพี่สาวที่พระราม 2 เป็นครั้งคราว
และในช่วงหัวค่ำของวันหนึ่งที่ถนนสุขสวัสดิ์...
ชีวิตฉันก็ได้เจอกับรสชาติที่ "จุก" ที่สุดครั้งหนึ่ง
ตอนนั้นใจฉันจดจ่ออยู่กับการรอรถเมล์เพื่อกลับหอพักให้ทันเวลา
สายตามองกวาดไปทางขวามืออย่างระแวดระวัง
เพราะรถเมล์เมืองไทยมีนิสัยชอบจอดไม่ตรงป้าย
ที่สำคัญสายที่ฉันรออยูก็ทำท่าจะจอดไม่จอดเอาแน่นอนไม่ได้เสียที
นาทีนั้นความรีบมันสั่งการสมอง
ฉันตัดสินใจ "พุ่งตัว" ออกไปสุดแรงเพื่อกวดรถเมล์ให้ทัน
ปึก!!!
แรงปะทะมหาศาลกระแทกเข้าที่หน้าของฉันเต็มรัก มันแรงจนฉันหงายหลังล้มตึงลงมานั่งจุกกับพื้นปูน
นี่เรื่องจริงนะคะ! คุณคงไม่คิดใช่ไหมว่าฉันจะชนแล้วตีลังกาม้วนหลังกลับมาสวยๆ แล้วโพสต์ท่าจ้องหน้าศัตรูพร้อมตะโกนว่า
"ช้างกูอยู่ไหน!" ม่ายยยยย... ไม่ใช่เลยค่ะ!
ดิฉันหงายหลังมานั่งก้นกระแทกพื้นอย่างหมดสภาพ วินาทีนั้นโลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวโพลน...
สมองมันวิ้งไปหมด ไม่มีกลิ่นสาบ ไม่มีเสียงร้อง มีแต่ความเงียบที่ดังลั่นอยู่ในหู
ฉันสตั๊นไปหลายวินาที กว่าจะรวบรวมสติลืมตาขึ้นมาดูว่า
"เมื่อกี้ฉันชนเข้ากับรถบรรทุกหรือกำแพง?"
แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า... ห่างจากปลายจมูกฉันไปไม่กี่คืบ คือ "ลูกช้าง" ตัวย่อมๆ ตัวหนึ่ง! ความสูงของมันพอดีเป๊ะกับระดับหน้าของฉันที่ปะทะเข้ากับส่วนหนังหน้าย่นๆของมันแบบพอดิบพอดี เราสบตากันในระยะประชิด น้องช้างเองก็ดูจะงงไม่แพ้กัน
ดวงตาใสๆของน้องช้างช่างไร้เดียงสา ดูๆแล้วเหมือนมีรอยยิ้มในหน้า
น้องอาจจะงงหรือไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือยิ้มให้กับความเปิ่นระดับโลกของฉันอยู่
อันที่จริงแล้ว ปกติถนนเส้นนี้เราจะเห็นจักรยานหรือมอเตอร์ไซค์ขี่สวนเลนก็มีความเป็นไปได้บ้าง แต่วันนี้...คือ ช้างครับ ช้างเดินสวนเลนมาหน้าตาเฉย!
ถามจริงเถอะ ใครจะไปคาดคิดว่าจะมีช้างสวนเลนตรงป้ายรถเมล์ที่ผู้คนพลุกพล่าน
ในขณะที่ฉันนั่งมึนงงปนอายอยู่บนพื้น คนจูงช้างกลับไม่ได้สะทกสะท้านอะไร
เขาแค่ดึงเชือกพาน้องเดินสวนเลนต่อช้าๆ นวยนาดหายไปในความมืด
ตัวฉันล่องลอยไปกับความรู้สึก "ว่างเปล่า"
มันว่างเปล่า จนฉันลืมไปเลยว่าเมื่อกี้รีบวิ่งตามรถเมล์ไปทำไม...?
ว่างเปล่าจนไม่ทันคิดว่ามีใครหัวเราะเราบ้างหรือไม่...?
ว่างเปล่าจนลืมไปว่าเราต้องอับอายมากแค่ไหน...?
อาจเพราะในใจมันมีแต่คำถามเดียวที่ยังไม่มีคำตอบว่า
"คนจูงคิดอะไรอยู่ ถึงพาช้างมาเดินสวนเลนป้ายรถเมล์ตอนหัวค่ำแบบนี้?"
แล้วทำไมโลกถึงเหวี่ยงเราไปกระแทกกับช้าง จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้าย
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน
อย่างน้อยก็ยังดีที่เป็นช้าง
อย่างน้อยก็ยังดีล้มลงไปก็เป็นพื้นแห้งไม่ใช่แอ่งน้ำเน่า
อย่างน้อยก็ยังดีที่ไม่มีอะไรมาเหยียบเราซ้ำตอนที่เราล้มลงไป
ที่หลงเหลือไว้คือความงงกับความจุกที่หน้าอก
ที่เพิ่มเติมคือ ฉันมีมุมมองที่มีต่อช้างเปลี่ยนไป "รักช้าง มองว่าช้างน่ารักซะงั้น"
อุ๊ย!!เรื่องแบบนี้ต้องไม่ลืมที่จะ สาธุ 99 เชียวนะ
"ยุทธหัตถีครั้งนั้นทิ้งรอยบุบไว้ที่ศักดิ์ศรี แต่ทิ้งรสชาติที่ลืมไม่ลงไว้ในใจ...
แล้วเจอกันใหม่ในรสชาติถัดไปนะคะ"
ปรุงรสเล่าโดย: แยมรสแปลก
จากดินแดนที่ชื่อ: แยมประหลาดแลนด์
#แยมประหลาดแลนด์ #เรื่องสั้น #ไลฟ์สไตล์ #ประสบการณ์ #ตลก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
