ฉันมาไกล
ภาพนี้คือช่วงเวลาหัวค่ำที่ฟ้าใกล้จะหมดแสง เรือประมงสองลำจอดนิ่งในคุ้งน้ำตื้น น้ำขึ้นไม่เต็ม มีสันทรายโผล่เห็นชัด ฟ้าเต็มไปด้วยเมฆสีเทาอมน้ำเงินแต่มีช่องให้แสงทองของดวงอาทิตย์ลอดออกมา สะท้อนลงบนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับเหมือนกากเพชร เรือลำสีฟ้าอยู่ตรงกลางภาพ ลำสีเขียวแดงอยู่ทางขวา ทั้งคู่ผูกเชือกไว้ เงียบและรอคอย อารมณ์ภาพเหงามาก แต่ก็สงบ มันคือช่องว่างระหว่างวันที่วุ่นวายจบลง กับคืนที่ยังไม่เริ่มต้น สีตัดกันแรง น้ำเงินของฟ้ากับทองของแดด ให้ความรู้สึกทั้งสวยและเศร้าในเวลาเดียวกัน
*เรื่องสั้น: เรือที่ไม่ได้ออก*
ลุงสมานนั่งบนหัวเรือลำสีฟ้าตั้งแต่ห้าโมงเย็น
วันนี้ไม่ได้ออกทะเล น้ำลงจัด เรือเลยติดเลนอยู่ที่คุ้งน้ำหลังป่าโกงกาง
ปกติแกจะหงุดหงิด แต่วันนี้แปลก แกแค่นั่งมองฟ้า
เมฆสีเทาหนาหนักเหมือนใจคน แต่มันก็ยังยอมให้แสงสุดท้ายลอดออกมาได้
"เหมือนชีวิตคนเราเลยว่ะ" แกพึมพำกับเรือ
สิบปีก่อน ลุงเคยมีเรือสามลำ ลูกน้องเต็มหาด เมียยังอยู่ ลูกยังไม่ไปทำงานกรุงเทพ
พอมรสุมเข้าลูกหนึ่ง เรือล่มไปสองลำ เมียป่วยตาย ลูกก็ไม่กลับบ้าน
เหลือเรือลำนี้ลำเดียวกับแกที่ติดเลนอยู่ทุกวันพระ
เรือลำสีเขียวแดงข้างๆ คือของไอ่เชิด เด็กรุ่นใหม่ที่เพิ่งมาหัดออกเรือ มันออกได้ทุกวัน ไม่เคยต้องรอ
เมื่อเช้ามันตะโกนถาม "ลุงไม่ออกเหรอ วันนี้ปลาเข้า"
แกส่ายหน้า "เรือกูมันแก่แล้ว ต้องรอน้ำ"
จริงๆ แกไม่ได้รอให้น้ำขึ้น แกแค่ยังไม่พร้อมจะออกไปเจอทะเลที่ไม่มีใครอยู่ข้างๆ อีกแล้ว
แสงสุดท้ายแตะขอบฟ้าแล้วหายไป เหลือแต่เมฆกับเงาสะท้อนบนน้ำ
ลุงสมานลุกขึ้น แก้มือที่ด้านกับกาบเรือเบาๆ
"พรุ่งนี้ค่อยว่ากันนะไอ่ทู่" แกตั้งชื่อให้เรือไว้
เดินขึ้นฝั่งตามสันทราย แกเห็นไฟจากเรือไอ่เชิดเปิดอยู่ริบๆ
เสียงมันตะโกนมา "ลุงสมาน! ผมได้ปลากะพงตัวเบ้อเร่อ แบ่งไปแกงส้มมั้ย!"
ลุงยืนนิ่ง ก่อนจะยกมือตอบ "เออ เดี๋ยวกูเดินไป"
คืนนั้นคุ้งน้ำเหลือแค่เรือสองลำจอดคู่กัน เงียบๆ
แต่บนฝั่งบ้านลุงสมาน มีเสียงหัวเราะดังออกมาครั้งแรกในรอบหลายปี
บางทีเรือที่ไม่ได้ออก ก็แค่รอให้มีคนชวนกลับบ้านพร้อมกันเท่านั้นเอง
"Maya"
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
