รสชาติที่ ๒ : รสชาติของความขี้เกียจ 😴🍃
เคยมีใครบางคนกล่าวไว้ว่า 'ความขี้เกียจเป็นบาป'
ใครก็ไม่รู้สักคนแหละ เราก็ขี้เกียจจะไปเสิร์ชหาชื่อเขาเหมือนกันค่ะ
แต่ถ้าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง เราว่าเราก็เป็นคนบาปหนาคนนึง
เพราะเหมือนว่าเราจะทำบาปทุกวัน 555
และเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ก็คือ เรื่องของคนบาปหนาคนนึงนั่นเอง
"ขอให้อร่อยนะคะ enjoy 🍡✨"
กาลครั้งหนึ่ง ณ หมู่บ้านที่ห่างไกล...
มีหญิงสาวผู้หนึ่ง แม้โชคชะตาจะมอบความยากจนมาให้
แต่เธอกลับรวยด้วยน้ำใจและความขยันหมั่นเพียร
เธอเป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมจนชื่อเสียงเลื่องลือไปไกล
วันหนึ่งเธอตัดสินใจแต่งงานกับลูกชายเศรษฐี
เพียงเพื่อหวังให้พ่อแม่ได้อยู่อย่างสุขสบาย
แม้จะรู้ดีว่าสามีของเธอนั้น มีนิสัยเสียเพียงอย่างเดียวที่แก้ยากยิ่งกว่าสิ่งใด
นั่นคือ "ความขี้เกียจเข้ากระดูกดำ"
เธอได้แต่คิดว่า... หากตนเองขยันพอ เธอจะต้องแบกชีวิตคู่ครั้งนี้ไปได้อย่างแน่นอน
ตลอด 3 ปี หญิงสาวใช้ชีวิตปรนนิบัติสามีอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง
จนกระทั่งวันหนึ่ง ข่าวร้ายเดินทางมาถึง... พ่อแม่ของเธอป่วยหนัก
หญิงสาวจำเป็นต้องกลับบ้านเกิดไปเยี่ยมพ่อแม่เป็นเวลา 5 วัน
และนาทีนั้นเองที่ความกังวลเริ่มก่อตัว... ไม่ใช่ห่วงสมบัติพัสถานแต่อย่างใด
แต่ห่วงว่าสามีจะใช้ชีวิตอย่างไรหากไม่มีเธอ
ด้วยไอเดียอันชาญฉลาด (ที่แฝงไปด้วยความเวทนา)
นางจึงบรรจงปั้นลูกชิ้นเนื้ออย่างดี 15 ลูก
แล้วร้อยมันเป็นสร้อยคอเส้นโตคล้องไว้ที่คอสามี
ก่อนจะเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า:
"พี่จ๋า... น้องจะไป 5 วัน ในคอนี้มีลูกชิ้นอยู่ 15 ลูกนะ
พี่กินวันละ 3 ลูกนะจ๊ะ เช้า กลางวัน เย็น... แค่นี้พี่ก็จะไม่หิวแล้ว"
ช่างเป็นความรักและความปรารถนาดีที่กินได้... และสวมใส่สบายที่สุดในโลก
หญิงสาวเดินทางจากไป พร้อมความหวังว่าสร้อยคอนี้จะช่วยให้เขารอดพ้นจากความหิวโหยได้
เมื่อครบกำหนด 5 วัน... หญิงสาวรีบเร่งกลับมาหาสามีด้วยใจที่ห่วงใยเป็นที่สุด
ทว่าสิ่งที่รอพบกลับไม่ใช่รอยยิ้มของสามี
แต่เป็นกลุ่มชาวบ้านที่ยืนมุงกันแน่นขนัดอยู่หน้าบ้าน
นางพยายามแหวกวงล้อมเข้าไป... และพบว่าสามีของนางสิ้นใจไปเสียแล้ว
หญิงสาวรีบตรวจสอบร่างที่แน่นิ่งไร้ลมหายใจ
และสิ่งที่สะเทือนใจที่สุดก็ปรากฏแก่สายตา...
บนคอของเขายังมีสร้อยลูกชิ้นคล้องอยู่เหมือนเดิม
ลูกชิ้นส่วนที่อยู่ด้านหน้าใกล้ปาก ถูกงับกินไปเพียงครึ่งวง
ส่วนลูกชิ้นอีกครึ่งที่เหลือด้านหลังคอยังคงวางนิ่ง สงบ และสมบูรณ์แบบ
เขาไม่ได้อดตายเพราะไม่มีกิน... แต่เขาตายเพราะ "ขี้เกียจเกินกว่าจะหมุนสร้อย"
เขายอมหยุดลมหายใจ ดีกว่าต้องออกแรงเพียงนิดเพื่อเอาลูกชิ้นที่อยู่ข้างหลังมากิน
รสชาติของความขี้เกียจมันคงหอมหวานและแข็งแกร่งกว่ารสลูกชิ้น...นั่นเอง
หญิงสาวด้วยรักสามีมากจึงได้แต่ร่ำไห้เสียใจอย่างหนัก
คติสอนใจ: แล้วแต่ทุกท่านจะคิดเลยค่ะ
ปรุงรสเล่าโดย: แยมรสแปลก
#แยมประหลาดแลนด์ #รสชาติที่๒ #คนบาป #เรื่องสั้น #ตลก #บันเทิง #นิยาย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
