เหนื่อยไหม ที่ต้องอดทนไปเรื่อย ๆ หยุดพักบ้างก็ได้
ชีวิตเราไม่ได้ยืนยาวพอที่จะอยู่อย่างอดทน
ของ “ซูซูกิ ยูซึเกะ” แพทย์อายุรกรรม ผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์กายและจิต ในโตเกียว
เป็นหนังสือที่หยิบขึ้นมาอ่านซ้ำบ่อยมาก...ในวันที่เหนื่อยกาย เหนื่อยใจ มันช่วย “ฮีลใจ” และค่อย ๆ “รีบูท” คุณค่าของตัวเรา ให้กลับมายืนได้อีกครั้ง
จุดเริ่มต้นที่ทำให้คุณหมอสนใจเรื่อง “สุขภาพจิต”
มาจากคนใกล้ตัวตัดสินใจจบชีวิตลง จึงหันมาเป็นอาสาสมัครช่วยเหลือผู้คน ที่จมอยู่กับความรู้สึก “ทรมานในการมีชีวิต”
ก่อนจะเปิดคลินิกชื่อ Save ด้วยแนวคิด “Save Point” เป็นพื้นที่ปลอดภัยให้คนที่มี “ความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึก” ได้กลับมาตั้งหลักอีกครั้ง
ความรู้สึกด้อยค่าในตัวเอง มันค่อย ๆ กัดกินโดยไม่รู้ตัว อาจพาใครบางคน ไปสู่ภาวะซึมเศร้า และไม่อยากมีชีวิต
จากประสบการณ์การรับฟังปัญหา และการเยียวยาผู้คนจำนวนมาก คุณหมอพบว่า...
หลายคนดูสมบูรณ์แบบภายนอก กลับพังอยู่ข้างใน และหลายคนอยู่ในสภาพแวดล้อมที่กำลังทำร้ายตัวเอง โดยไม่กล้าลุกขึ้นมาปกป้องตัวเอง
หนังสือเล่มนี้
ไม่ได้แค่เล่าปัญหา แต่ชี้ให้เห็น “ต้นตอของความทุกข์” และช่วยให้รู้เท่าทัน “กฎหรือระบบคุณค่า” ที่สังคมยัดเยียดให้ ก่อนจะค่อย ๆ พาเรากลับมาเข้าใจตัวเองอีกครั้ง
ถ้ารู้ตัวได้เร็ว ก็มีโอกาสสูงมาก ที่จะได้ใช้ “ชีวิตในแบบของตัวเอง” โดยไม่ต้องอดทนเกินความจำเป็น
เพราะทุกคนมีคุณค่าในแบบฉบับตัวเอง
.
1. อย่าทน จนลืมว่าตัวเองรู้สึกอะไร
เหนื่อย ใจพัง ไม่ใช่เรื่องแปลก
แค่ใช้ชีวิตตาม “ความคาดหวัง”
และ “แรงกดดัน” จากคนอื่นมานานเกินไป
ทั้งที่จริง ๆ ทุกคนมีคุณค่า
ในแบบของตัวเองอยู่แล้ว
พอเริ่มหันมา
"ฟังความรู้สึกตัวเอง” มากขึ้น
ชีวิตจะค่อย ๆ เบาลง
และ “อุ่นใจ” กับชีวิตขึ้นมาเอง
หยุดพักให้เป็น คืนเวลาให้ตัวเอง
ออกไปเที่ยวเล่น หรือทำสิ่งที่มี
ความสุขโดยไม่ต้อง "รู้สึกผิด"
2.แบ่งเส้นให้ชัด = ภูมิคุ้มกันใจ
หลายครั้งที่รู้สึกขุ่นมัว
เพราะมีการ “ล้ำเส้น”
ทั้งจากคนอื่น และตัวเราเอง
พอเส้นแบ่งไม่ชัด ก็วนอยู่แค่
“ไม่โทษตัวเอง” กับ “โทษคนอื่น”
แค่เริ่มรู้ว่า...อะไรคือพื้นที่ของเรา
ไม่ต้องยอมเสมอ กล้าพูดว่า “ไม่”
ไม่ต้องฝืนชอบทุกคน นินทาบ้าง
เว้นระยะห่าง หลีกหนีบ้างก็ได้
ไม่ให้ใครล้ำเส้น
และไม่ล้ำเส้นใคร
แค่นี้ ชีวิตก็เบาลงเยอะแล้ว
3. คนพลังบวก อาจเป็นพิษทางใจ
ในวันที่ใจพังสุด ๆ คนพลัง
“บวกจัด” อาจยิ่งทำให้บอบช้ำ
เพราะเขามองโลกสว่างเกินไป
จนลืมว่าเราจม “อยู่ในความมืด”
และเผลอกระตุ้น “ปม” โดยไม่รู้ตัว
สิ่งที่เราต้องการจริง ๆ
อาจไม่ใช่กำลังใจ หรือคำแนะนำ
แต่คือ “คนรับฟัง”
โดยไม่ตัดสิน และไม่สรุปแทนเรา
ขอแค่มีพื้นที่...ให้รู้สึกอย่างที่เป็น
ร่างกายและจิตใจ จะค่อย ๆ กลับ
มายืนได้เอง
4.วิกฤติที่ซ่อนอยู่ในความสำเร็จ
“คุณค่า” ของเราถูกกำหนดด้วย
การแข่งขันที่ไม่เป็นธรรม
กดดันให้ยอมรับ ยึดติด และ
วิ่งตามโดยไม่รู้ตัว ต้องเก่ง
ต้องสำเร็จ ต้องดูดี ต้องเป็นที่ยอมรับ
จนสุดท้าย เราใช้ชีวิต
เพื่อตอบโจทย์ “คนอื่น” มาตลอด
ไม่แปลกที่คนจำนวนมาก
ในวัยกลางคน กำลังเผชิญวิกฤติทางจิตใจ
พอวัยเกษียณ เพิ่งเริ่มถามว่า
“นอกจากงานแล้ว ชีวิตยังเหลืออะไร”
บางคน แม้แต่งานอดิเรกที่ชอบ...ยังไม่มี
ถ้ารู้ตัวเร็ว ยังมีโอกาสสูงมาก
ที่จะได้พบ “ความสุขแท้จริง”
5. อดทน แต่อย่าไร้ขีดจำกัด
เคยไหม...นั่งอยู่เฉย ๆ
น้ำตาไหลออกมาเอง
ความอดทนเป็นสิ่งที่ดี แต่ “ไม่ใช่”
คำตอบของทุกอย่างในชีวิต
บางคนอดทน จนคิดว่า “เรายังทนไม่พอ”
ทั้งที่จริง กำลังทำร้ายตัวเองอยู่
ยิ่งทน ยิ่งจมปลัก สมองจะหลอก
ว่า “แค่นี้ยังไหว”
แล้วค่อย ๆ ทิ้งความรู้สึก
ความต้องการตัวเองไป
ลองตั้งสติ และถามตัวเองให้ชัด
สิ่งที่แลกไป คุ้มไหม
ค่าจ้าง = คุณค่าที่เราสร้าง
ไม่ใช่ค่า “ความอดทน” อย่างเดียว
รู้ขีดจำกัดของตัวเอง
และ “กล้าพอที่จะไม่ทน”
โดยไม่ต้องรู้สึกผิดเกินจำเป็น
6. พลาดได้ เลือกทางใหม่ได้
ชีวิตพลาดกันได้ ไม่ว่าจะเป็นใคร
หลายคนเดินตามทางที่คนใกล้ชิด
หรือสังคมบอกว่า “ดี”
แล้วถูกคาดหวัง จนเริ่มคิดว่า
“เราไม่มีทางเลือก”
แต่จริง ๆ เราเลือกได้
ออกนอกกรอบบ้างก็ได้
เอาแต่ใจตัวเองบ้างก็ได้
ไม่ต้องดีในแบบคนอื่นตลอดเวลา
อู้บ้าง ขี้เกียจบ้าง ลดเวลางานบ้าง
เพื่อไปเจอสิ่งที่ “ชอบจริง ๆ”
ถ้าวันหนึ่งเจอแล้ว ขอให้มั่นใจ
และก้าวเดินในทางนั้น เพื่อตัวเอง
7. คุณค่า ไม่ได้อยู่ที่ชัยชนะ
คนสนุกกับการแข่งขัน ไม่เท่ากัน
และมักลืมว่าทุกอย่าง มีทางออก
ความเข้าใจผิดอย่างหนึ่ง
เรามักเอา “คุณค่า” ของตัวเอง
ไปผูกกับการชนะ และ
การยอมรับจากคนอื่น
ยิ่งแข่ง ยิ่งกดดัน ชนะแค่โล่งใจ
แล้วกลับไปกังวลเหมือนเดิม
คนที่ไม่เห็นค่าในตัวเอง
ต่อให้เก่งแค่ไหน ก็ยัง
รู้สึก “ยังไม่ได้เรื่อง”
แต่ความจริง ถึงจะไม่สมบูรณ์แบบ
ไม่ได้เก่งที่สุด หรือแม้จะแพ้
แต่ยังรู้สึกได้ว่า
“ช่างมันเถอะ แบบนี้ดีแล้ว” ก็พอ
ลองเว้นระยะจากการแข่งขัน
ให้อยู่ในระดับที่ “พอดี” กับตัวเอง
ได้อยู่กับคนที่ยอมรับเรา
หัดคิดบวก ยอมรับข้อผิดพลาด
ให้อภัย และชมตัวเองบ้าง
นี่แหละ...คุณค่าในแบบของเรา
8. ไม่ไหว เขียนหรือบ่นออกมาสิ
เคยไหม...นอนอยู่ดี ๆ
“ความผิดพลาดเดิม” ผุดขึ้นมา
ในความคิด จนใจหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ยิ่งถามตัวเอง “ทำไม” ในหัวยิ่ง
วน ยิ่งลดคุณค่าตัวเองลง
ลองเอาความคิดเหล่านั้น
ออกมาไว้ “ข้างนอก”
เขียนลงกระดาษ
ไว้ทบทวนตัวเองว่าปัญหาอยู่
ตรงไหน และควรจัดการอย่างไร
ถ้าไม่ถนัดเขียน
ลอง “พูด - บ่น” ออกมา
กับใครสักคนที่ไว้ใจได้
อาจเป็นเพื่อนหรือนักบำบัด
แค่ได้ระบาย ความเครียดจะลดลง
และใจจะเบาขึ้น โดยไม่กดตัวเองแย่ลง
วันนี้ถ้าไม่ไหว ลองเขียนหรือพูดดูสิว่า
จริง ๆ แล้วร่างกายและใจของเรา
ต้องการอะไร
9. ไม่ชอบ หนีไป
ทุกคนต้องทำมาหากิน...ก็จริง
แต่ถ้าฝืนเกินไป ร่างกายและใจ
จะส่งสัญญาณ “อันตราย” ทันที
อย่าสับสนว่า...สิ่งที่
“ถนัด - ชอบ – เหมาะสม”
คือคำเดียวกัน แท้จริงเป็นคนละเรื่อง
แล้วความรู้สึกว่า “ไม่สบายใจ”
หรือ “เข้ากันไม่ได้” นั้น
คือข้อมูลสำคัญ อย่าลบทิ้ง
ลองสังเกตง่าย ๆ
อะไรทำแล้วรู้สึก “เวลาเดินช้า”
นั่นแหละ...ควรหลีกเลี่ยง
ทุกคนมีสิทธิ์
ถอยห่าง - ปฏิเสธ - เลิกทำได้
โดยไม่ต้องฝืนอยู่กับสิ่งหรือคนที่ไม่ใช่
ฝึกแยะแยะไปเรื่อย ๆ
แล้ววันหนึ่งจะรู้ว่าอะไร
“เหมาะ” กับเรา และถอยห่าง
จากสิ่งที่ไม่ใช่ได้ “ง่ายขึ้น”
10.ฮีลใจ ในวันที่ไม่อยากอยู่
เวลาเจอคน “รู้สึกอยากตาย”
เราอาจช่วยเขาได้ ด้วยสิ่งเล็ก ๆ
อย่างการยืม
“พลังคอนเทนต์” มาเป็นแรงใจ
นิยาย การ์ตูน เกม หนังสือ
ช่วยให้เขารู้สึก “เชื่อมโยง”
และอยากอยู่ต่อขึ้นมาทีละนิด
ในเมื่อโลกจริง มันหนีไม่ได้
อย่างน้อยให้เขาได้
“จมจ่อม-ดื่มด่ำ”อยู่ในอีกโลกหนึ่ง
ที่ค่อย ๆ เยียวยาใจ
ลองหาคอนเทนต์ดี ๆ
ที่ทำให้รู้สึกสนุกจากใจจริง
เพราะบางที สิ่งเล็ก ๆ แบบนี้ อาจ
เป็นเหตุผลให้เก็บเรื่องตายไว้ก่อน
มันอาจไม่ใช่ การเปลี่ยนอะไร
ยิ่งใหญ่ แต่แค่ยังรู้สึก “ผูกพัน”
กับอะไรบางอย่างอยู่
นั่นอาจเพียงพอแล้ว
ที่จะอยากอยู่ต่อไป
.
#บูรพาแมวเหมียว
27 เม.ย.69
Credit
หนังสือ: ชีวิตเราไม่ได้ยืนยาวพอที่จะอยู่อย่างอดทน
ผู้เขียน: ซูซูกิ ยูซึเกะ (2021)
ผู้แปล: ชลฎา เจริญวิริยะกุล
ความยาว: 276 หน้า
สำนักพิมพ์: วีเลิร์น
จัดจำหน่าย: บริษัท อมรินทร์ เซ็นเตอร์ จำกัด
#WhoChillDay
#ซูซูกิยูซึเกะ
#ชลฎาเจริญวิริยะกุล
#หนังสือ
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
