ชีวิตในวัย19ที่ใกล้จะถึงคำว่า"20" "มักมีอะไรที่ต้องเรียนรู้ระหว่างนี้อีกเยอะ"
สวัสดีครับท่านผู้ที่เข้ามาอ่านทุกท่านผมชื่อ"ตัง" เด็กหนุ่มผู้ที่กำลังจะได้เรียนรู้ชีวิตในวัยที่กำลังจะก้าวเข้าสู่คำว่า"ผู้ใหญ่"และคำว่า"ความรับผิดชอบที่ต้องมี" วันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องราวชีวิตที่เริ่มต้นขึ้นจากการได้ออกจากสถานพินิจเมื่อก่อนนะ ผมเคยอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและแม่เสียแล้วไม่ได้อยู่ด้วย แต่ก่อนจะเล่าเรื่องตรงนั่นผมขอเล่าเรื่องชีวิตที่กล่าวไว้ตรงนี้ก่อน(ไม่งงแหละเนาะท่านผู้อ่าน5555😅) ก็เข้าเรื่องเลยล่ะกัน ตั้งแต่ได้ไปทำงานที่แรก(เป็นร้านของลุงเป็นลูกพี่ลูกน้องกับลุงของผม) ผมได้เข้าไปทำงานด้วยการได้ไปทำงานในฐานะผู้ช่วยช่างซ่อมโทรศัพท์ และด้วยความที่เป็นคนขี้เกียจ ก็ไม่ได้ใส่ใจกับการทำงานมากเท่าไหร่ และแน่นอนว่าเขาก็ไม่ได้ว่าผมเพราะผมก็เป็นหลานเขาเนาะ🙂↔️ และสิ่งที่ตามมาและทำให้ชีวิตของผมหลังจากนี้เรียกได้ว่า"แทบจะพังทลายและยากต่อการที่ต้องมานั่งพยายามอีกครั้ง" เพราะเมื่อผมได้แต่นั่งขี้เกียจไปวันๆ มันทำให้ผมไม่รู้เลยว่าการนั่งแบบนี้ในวันนั้นจะนำมาซึ้ง"บทเรียนในวันนี้" และผมทำแบบนั่นมาประมาณ2ปีเต็ม(แรกๆขยันเพราะไม่รู้ครับหลังมีขี้เกียจหน่อย😗) ตอนที่ผมทำงานกับลุงผม ผมมีทั้งเวลา,ความรู้,ความสนุกและเงิน คือมีทุกอย่างถึงแม้ว่าเงินที่ได้จะไม่เยอะก็ตาม แต่ผมก็มีเวลาให้กับชีวิตที่กำลังสนุกในวัยนี้ ด้วยความที่ผมชอบปั่นจักรยานมาก และชอบปั่นไปเที่ยวเรื่อยเปื่อยและกลับมาที่เรื่องเดิม(จะพาท่านผู้อ่านออกนอกเรื่องอีกล่ะ😓🙏) และทำได้2ปีผมก็ออกและมาได้งานใหม่:ที่เซ็นทรัลพระราม3
ที่นี่มีอะไรเปิดหูเปิดตามาก และแน่นอนว่าหลังจากเปลี่ยนงานใหม่ อะไรที่เคยอยากได้ผมก็สามารถซื้อได้หมดไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์ใหม่เอ่ยของใช้ใหม่เอ่ย หม้อข้าวใหม่รวมถึงของจิปาถะที่อยากได้ด้วย แต่มันต้องแลกมากับ"เวลา" สิ่งเดียวที่หาไม่ได้แล้วในชีวิตคนเราหากเสียมันไปโดยเปล่าประโยชน์ และอีกหนึ่งสิ่งที่ผมได้เรียนรู้นั่นก็คือ ความพยายามที่มากกว่าครั้งไหนๆ ความกดดันจากที่ทำงานและเพื่อนร่วมงานที่ไม่คุ้นชินรวมถึงเจ้าของร้านที่เข้มงวด
ความประหยัดที่ต้องมี และชีวิตของการอยู่คนเดียวมันทำให้ผมได้รู้ว่า
ทุกบาททุกสตางค์ได้มาด้วยนํ้าพักนํ้าแรงเราย่อมหามาได้ไม่ง่ายและราคาของมันย่อมต้องจ่ายด้วยเวลาและความสามารถอันยิ่งใหญ่มาพร้อมคำว่าการสละเวลาอันมีค่าเพื่อวันข้างหน้าที่สบายในภายหลัง
อภิมุข
และเรื่องเล่าในEPแรกของผมก็จบลงเท่านี้ผมต้องไปทำงานต่อแล้วเรื่องนี้เขียนไว้ ณ เวลา 06:15น. ไว้EPหน้าผมจะมาเล่าเรื่อง"ปัญหาอันจุกจิกของชีวิต",ไว้ให้ท่านผู้อ่าน
ได้เข้ามาอ่านกันนะครับ สำหรับวันนี้ผมขอตัวลาไปก่อนไว้เจอกันใหม่และขอให้ท่านผู้มาอ่านมีสุขภาพที่แข็งแรงและมีเงินมีทองครับ สวัสดีครับ🙏😊
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
