ความอบอุ่นเริ่มต้นในครอบครัว ไม่ใช่คนแปลกหน้า ในอดีตครอบครัวใหญ่ มีลูกเยอะ พี่น้องอยู่ด้วยกันหลายคน ถึงจะตีกัน ทะเลาะกัน แต่ก็กินข้าวหม้อเดียวกัน นอนเตียงเดียวกัน ความผูกพันและความอบอุ่นย่อมมีมากกว่า ครอบครัวเล็ก ที่มีลูกคนเดียว หรือแยกครอบครัวไปเป็นครอบครัวเดี่ยว ห่างไกลญาติพี่น้อง จึงเหมือนอยู่ตัวคนเดียวมากกว่า
เมื่อครอบครัวไม่อบอุ่น จะไปคาดหวังความอบอุ่นจากคนรักแทน ซึ่งสมัยนี้ ก็รักกันยากเย็นเหลือเกิน เป็นโสดกันมากขึ้น ไม่ใช่เพราะไม่มีตัวเลือก แต่ตัวเลือกมันมากเกินไป จึงพยายามหาตัวเลือกที่ดีที่สุด ต่างกับสมัยก่อน ไม่รู้จักใครเลย แม่สื่อแนะนำใครให้ก็เอา หรือเจอหน้าแค่ผู้ชายในหมู่บ้าน เพื่อนในห้องเรียน ตัวเลือกน้อย ตัวเปรียบเทียบน้อย จึงจำใจยอมเลือกๆไป จึงเหมือนมีคู่ง่ายกว่า
เมื่อครอบครัวก็คนน้อยลง แถมคนรอบตัวก็ไม่ถูกใจ รู้จักคนมากไม่ได้แปลว่ามีโอกาสเลือกมาก แต่มันเยอะจนเหมือนไม่รุ้จะเลือกใคร แถมคนอื่นเขาก็มีตัวเลือกที่ดีกว่า จนมองข้ามเราไป ไม่มีคนมาจีบอีก ก็จะไปคาดหวังความสุข ความอบอุ่นจากคนแปลกหน้าแทน หรือ คาดหวังความสุขในโลกจินตนาการ
และบางคนก็มีความสุขกับโลกในจินตนาการมากกว่าโลกความจริง ในอดีตโลกในจินตนาการ มีแค่ในหนังสือ ในเพลง ในหนัง แอบชื่นชอบดารา ที่รู้ว่าฝันไม่มีวันเป็นจริง แต่สมัยนี้ จินตนาการดันตอบโต้ได้ ได้คุยกับคนที่ไม่รู้จัก รู้สึกตื่นเต้น เหมือนหนังสือคุยกับเราได้ด้วย ทีวีตอบโต้กับเราได้ด้วย สารแห่งความสุขก็หลั่ง โดปามีน มันมาชั่วคราว แล้วดับวูบ เมื่อความสุขมาไว ไปไว ที่เหลือก็คือ ความเศร้า หมดแรง เหงา โดดเดี่ยว
คนเราไม่ได้เหงาเพราะไม่มีเพื่อน ไม่ได้โดดเดี่่ยวเพราะไม่มีใคร แต่มันมีเยอะ และ เสพสารโดปามีนเยอะเกินไป จากโทรศัพท์มือถือ เหมือนเวลาได้รับสารเสพติด และเมื่อไม่ได้เสพ ความรู้สึกก็ตีกลับ กลายเป็นความเหงา ความโดดเดี่ยว
ยิ่งไม่มีใครซัพพอต ตอนที่โดปามีนตก ไม่มีครอบครัว ไม่มีคนรัก ความดิ่งวูบ ความเศร้าก็จะโจมตี ทำให้เราต้องวิ่งเข้าหาโดปามีน เสพติดโทรศัพท์อีกครั้ง เพื่อเสพสุขระยะสั้น
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
