ความรู้สึกแรกนะ“ทิศทางใช่”
แต่กลิ่นเดิมๆก็ยังอยู่มันเหมือน
เรารู้ปัญหาดีแล้วแต่ยังลังเล
ว่าจะกล้าผ่าตัดจริงไหม ป๊อดเป่า?
“ไม่ต้องใช้เงิน”มองแบบคนทำงาน
จริงมันไม่มีทางเป็นศูนย์ได้หรอก
อย่างน้อยต้องใช้ทรัพยากรใช้คน
ใช้เวลาใช้เทคโนโลยีเพียงแต่สิ่งที่
เขาพยายามจะสื่อน่าเป็นการบอก
ว่าแก้ที่ระบบ/พฤติกรรมมากกว่า
ทุ่มงบเพิ่มซึ่งอันนี้ถูกแต่พอตัวเลข
งบเป็นพันล้านอยู่ด้วย
มันเลยกลายเป็นภาพย้อนแย้งนิดๆ เหมือนพูดว่าไม่ต้องกินข้าว แต่แอบสั่งของหวานมาเต็มโต๊ะ
ประเด็นที่น่าสนใจสุดๆจริงๆคือการพูดถึงการ“Reprocess”หรือการปรับกระบวนการทำงานเพราะนี่แหละคือของจริงถ้ากระบวนการยังเปิดช่อง
ให้ใช้ดุลยพินิจแบบไม่มีร่องรอย
ต่อให้ปลูกฝังคุณธรรมแค่ไหน
สุดท้ายมันก็แพ้ “โอกาส”อยู่ดี
คนไม่ได้เลวขึ้นแต่ระบบมันเอื้อ
ให้เลวได้ง่ายกว่าเดิมต่างหาก
แต่การไปแตะprocessมันไม่ใช่
เรื่องเทคนิคอย่างเดียวมันคือเรื่องอำนาจใครเคยได้ประโยชน์จาก
ความคลุมเครือจะไม่อยากให้มันโปร่งใสขึ้น
นโยบายแบบนี้จะวัดใจมากกว่า
วัดงบว่าจะ“กล้าเจ็บ”แค่ไหนเพราะ
ถ้าทำจริงมันต้องมีคนไม่พอใจแน่นอน
อีกมุมหนึ่งการกระจายเป็น70โครงการ ฟังดูยิ่งใหญ่
ก็เสี่ยงจะกลายเป็นงานเชิงกิจกรรม คือมีครบทุกอย่างแต่ไม่ลึกพอจะเปลี่ยนอะไรจริงเหมือนพยายามรด
น้ำทั้งสนามแต่สุดท้ายต้นไม้ก็ยังไม่โต
สิ่งที่ปะต้ามองว่าสำคัญที่สุดคือ
“ทำให้คนโกงรู้สึกว่าไม่คุ้ม”ไม่ใช่
แค่ผิดแต่ต้อง“เสี่ยงสูงตรวจเจอ
ง่าย และเสียหายจริง”
ถ้าระบบยังตรวจยากใช้เวลานาน
ต่อให้มีนโยบายสวยแค่ไหนมันก็
ยังเป็นเกมเดิม
ยอมรับว่าไม่ใช่เรื่องขาดไอเดียแต่เป็นเรื่อง“ความจริงจังในการลงมือ” มากกว่าถ้าทำแค่ระดับนโยบายมัน
จะผ่านไปเหมือนข่าวอีกข่าวหนึ่ง
แต่ถ้าวันไหนเริ่มเห็นระบบที่ตรวจ
สอบย้อนหลังได้ทุกขั้นตอนเมื่อนั้นแหละถึงจะเรียกว่าการต้านทุจริตมันเริ่มมีน้ำหนักจริงๆ โปรดตรอง!
ลืมบอกว่าอย่าได้กังวลไปใย
เงินไม่ได้หายไปไหนดอกเพียง
แต่ย้ายกระเป๋าไปอยู่ที่ใครและ
วันนึงก่ะได้คืนเป็นของแผ่นดิน
ที่จุกเจ็บลึกคือจะได้คืนเมื่อไหร่?
โชคร้ายขังเงินไว้ไม่ได้ก่ะออก
ไปนอกประเทศอันนี้เจ้าอย่าหวัง
ทุกปัญหามีทางออกถ้าไม่มีทางออก
ก่ะ ออกทางที่เข้า!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
