4 พ.ค. เวลา 06:58 • ปรัชญา
“แปลกแยก”ในยุคที่ทุกอย่างเชื่อมถึงกันได้ภายในปลายนิ้ว
ปะต้าว่าไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเราขาดผู้คนแต่อาจเกิดเพราะเราค่อยๆสูญเสีย“ความรู้สึกว่ามี
ใครบางคนแตะถึงเราได้จริง”
ไปต่างหาก
การสื่อสารผ่านหน้าจอทำให้
เรามองเห็นกันแต่ไม่ค่อยจัก
“รู้สึกถึงกัน”เราอ่านคำพิมพ์
คำตอบโต้กันรวดเร็วแต่ไม่มีจังหวะเงียบไม่มีสายตาไม่มี
สัมผัสที่ยืนยันว่าการมีอยู่นั้น
ของเราถูกอีกฝ่ายรับรู้จริงๆ
จะได๋น้อ?
ความสัมพันธ์จึงกลายเป็น
เหมือนเงามีรูปร่างไร้รอย
แต่ลวงลึกไม่มีน้ำหนักพอ
จะให้ใจยึดเกาะได้ปะต้าว่านะ!
ในขณะเดียวกันเราก็ถูกพา
ไปยืนอยู่ท่ามกลางชีวิตของ
คนอื่นตลอดเวลาเห็นชื่นชม
ความสำเร็จของผู้อื่นรู้ไปหมด
ทุกสิ่งทุกอย่างเห็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของพวกเขาโดยไม่มีบริบทของความล้มเหลวหรือความเปราะบางที่ซ่อนอยู่
การเปรียบเทียบจึงไม่ใช่แค่
เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวแต่กลาย
เป็นสภาพแวดล้อมที่หายใจ
อยู่ทุกวันยิ่งเปรียบเทียบมากเท่าไรเราก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเอง
“ไม่เข้าพวก” มากขึ้นเท่านั้น
ความรู้สึกนี้ไม่ได้ตะโกนทว่าค่อยๆซึมลึกโจมตีใส่จนเรารู้สึกเหมือนยืนอยู่นอกวงสนทนาแม้
จะอยู่ท่ามกลางผู้คนจำนวนมาก
เราเริ่มสร้างตัวตนที่โลกยอมรับได้ง่ายขึ้นเป็นตัวตนที่ถูกคัดเลือก ตัดต่อและขัดเกลาให้ดูดีพอจะ
วางไว้ต่อหน้าคนอื่นยิ่งตัวตนนั้นได้รับการยอมรับมากเท่าไร
ตัวตนจริงของเรากลับยิ่งถูกทิ้ง
ไว้ข้างหลังมากขึ้นเท่านั้นเมื่อ
ไม่มีใครได้รู้จักตัวตนจริงนั้นเลย ความสัมพันธ์ทั้งหมดที่ดูใกล้
ก็ไม่สามารถแตะถึงแก่นของเราได้
ความแปลกแยกจึงไม่ได้เกิด
แค่ระหว่าง“เรากับคนอื่น”แต่
เกิดขึ้นระหว่าง“เรากับตัวเอง” ด้วยละปะต้ารู้สึกเยี่ยงนั้นนะ
1
ความโดดเดี่ยวในยุคนี้ก่ะเลยไม่ใช่ภาพของการนั่งอยู่คนเดียวในห้องเงียบๆทว่าเป็นการเลื่อนหน้าจอผ่านผู้คนมากมายโดย
ไม่รู้สึกว่ามีใครเชื่อมโยงกับเรา
ได้จริงผ่านบทสนทนามากมาย
และไม่มีบทสนทนาไหนที่ทำให้
เรารู้สึกถูกเข้าใจ
ถ้ามีใครถามปะต้าว่า “ตัวตนที่
แท้จริงของคุณคือใคร”เราจะตอบอย่างไร?
ที่สุดความแปลกแยกและความโดดเดี่ยวจึงไม่ใช่ความล้มเหลวของเทคโนโลยีโดยตรงดอก
ผลข้างเคียงของการที่เครื่องมือเหล่านี้ขยายบางด้านของความเป็นมนุษย์ความเร็วความสะดวก การเข้าถึงโดยที่อีกด้านหนึ่งซึ่งต้องการความช้าความลึกซึ้งและความจริงใจถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
และเมื่อสองด้านนี้ไม่สมดุลกัน
ใจของเราก็จะรู้สึกเหมือนอยู่
“ไม่ตรงที่ของมัน”แม้โลกทั้งโลกจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือก็ตาม
โฆษณา