ที่คั่นหนังสือ (Sometimes)
ตอนที่ 1 : อ่านเพียงบางครั้ง…
เข้าใจเพียงบางหน้า
ปัจจุบัน
ยามเช้าในย่านวัดเกตการามของเชียงใหม่ เวลาที่นี่ดูเหมือนจะขยับช้ากว่าที่อื่นอยู่เล็กน้อย
บ้านไม้และตึกแถวเก่าอายุนับทศวรรษทอดตัวนิ่งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำปิง ราวกับโลกทางนี้ยังไม่พร้อมตื่นขึ้นมารับความวุ่นวายของเมืองใหญ่ สายลมเย็นหอบเอาความชื้นจากผิวน้ำและกลิ่นไม้เก่าติดมาด้วยในจังหวะวูบผ่าน ลึกเข้าไปในซอยวัดเกตการาม 3 มีอาคารสองชั้นครึ่งไม้ครึ่งปูนหลังหนึ่งซ่อนตัวอยู่ ที่แม้จะไม่โดดเด่น แต่ก็ไม่เคยหายไปจากสายตาของคนที่ตั้งใจมองหา
ผนังไม้สักสีเข้มถูกกาลเวลาเคลือบจนหม่นด้าน เผยร่องรอยของการผ่านโลกมานานปี ผสานกับกลิ่นกาแฟคั่วบดที่ซึมลึกอยู่ในเนื้อไม้ กลายเป็นเสน่ห์เฉพาะตัวที่ยากจะเลียนแบบ ประตูบานเฟี้ยมยังคงปิดสนิท เพื่อเก็บรักษาบางช่วงเวลาเอาไว้อย่างทะนุถนอม แสงแดดแรกของวันค่อย ๆ ลอดผ่านพุ่มลำไย ทาบลงบนพื้นไม้หน้าร้านเป็นเงาไหวระริก ก่อนจะไต่ขึ้นไปแตะกรอบประตูอย่างแผ่วเบา และเหนือประตูนั้น มีป้ายไม้เรียบง่ายแขวนอยู่
“เพียงครา”
ตัวอักษรสีน้ำตาลเข้มรับแสงเช้าอย่างมั่นคง ราวกับจะบอกกับผู้ที่ผ่านมาว่า หากโลกข้างนอกมันหนักหนาเกินไป ก็แค่แวะมาพักสักครั้งหนึ่ง
เสียงล้อบดไปกับพื้นกรวดค่อย ๆ แผ่วลงจนเงียบสนิท เมื่อจักรยานหยุดนิ่งอยู่หน้าร้าน ชวินเข็นมันไปจอดยังมุมเดิม พิงกับผนังไม้สักอย่างเบามือ จักรยานโบราณ 28 นิ้วคู่ใจคันนี้ ผ่านร้อนผ่านหนาวมาพร้อมกับเขาจนสีดำสนิทเริ่มหม่นแสง ทิ้งร่องรอยการใช้งานไว้เป็นรอยถลอกจาง ๆ ตามกาลเวลา ทว่าทุกข้อต่อและกลไกกลับยังคงแข็งแรงและเงียบเชียบ เพราะได้รับความรักและการดูแลเอาใจใส่จากเจ้าของด้วยดีเสมอมา
ชวินสอดกุญแจแล้วกดก้านโยกลงเบา ๆ จนเกิดเสียงปลดล็อกกลไก ก่อนจะค่อย ๆ ผลักประตูบานเฟี้ยมกระจกกรอบอะลูมิเนียมสีดำทางด้านซ้ายเข้าไปช้า ๆ
‘กรุ๊งกริ๊ง...’
เสียงกระดิ่งใสกังวาน เป็นสัญญาณว่าวันใหม่ของร้านนี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ชวินก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป พื้นไม้สักขัดมันส่งเสียงตอบรับเบา ๆ อยู่ใต้ฝ่าเท้า ทุกย่างก้าวของเขาเป็นไปอย่างระมัดระวัง ราวกับความเงียบภายในร้านนี้คือสิ่งล้ำค่าที่เขาหวงแหน
ชายหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดเหลือบมองนาฬิกาเรือนเดิมที่ข้อมือซ้าย สายหนังสีน้ำตาลเข้มขึ้นเงาตามกาลเวลา เข็มวินาทียังคงวาดผ่านหน้าปัดอย่างสม่ำเสมอ ที่แม้ว่ามันจะ ‘ช้ากว่าโลกภายนอกอยู่สองนาที‘ แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะปรับ เพราะสำหรับชวิน บางอย่างในชีวิตไม่จำเป็นต้องเดินให้ทันโลกเสมอไป
ชายหนุ่มวางกระเป๋าสะพายข้างลงหลังเคาน์เตอร์ไม้ที่ตั้งอยู่ค่อนไปทางด้านใน ก่อนจะเริ่มเตรียมร้านด้วยจังหวะเดิม จังหวะที่เขาสร้างขึ้นเอง และรักษาไว้ตลอดหกปีที่ผ่านมา
ชวินเดินตรงไปยังโต๊ะไม้สักตัวยาวริมหน้าต่างบานสูง ขยับเก้าอี้หวายให้เข้าที่อย่างใจเย็น สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงจุดเดิม ราวกับกำลังวัดแสงที่ยังมาไม่ถึง เพราะเขารู้ดีว่า อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แสงแดดบ่ายจะลอดผ่านกิ่งลำไย แล้วตกลงบนหน้ากระดาษตรงตำแหน่งนี้พอดี... ตำแหน่งของใครบางคน ที่จับจองตรงนี้อยู่เสมอ
ชายหนุ่มกวาดสายตาผ่านชั้นหนังสือไม้สนสีเข้มเพื่อเช็กความเรียบร้อย หนังสือทุกเล่มถูกประทับตราของร้านไว้ที่มุมหน้าแรก และจัดเรียงหมวดหมู่ตามรหัสที่เขากำหนด [ก-001] สำหรับวรรณกรรมไทย [A-001] สำหรับวรรณกรรมแปล ทุกเล่มถูกวางอย่างเป็นระเบียบ และจะถูกนำกลับเข้าที่อีกครั้ง… ด้วยมือของเขาเสมอ
ชวินเดินกลับมาหยุดที่ เคาน์เตอร์ ก่อนจะเปิด ‘สมุดเวลา’ บันทึกที่หุ้มปกด้วยผ้าลินินสีเทาออกช้า ๆ นิ้วของเขาไล้ไปตามแผ่นดัชนีเลขประจำตัวลูกค้าอย่างคุ้นเคย ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังตู้ไม้ระแนงแนวตั้งหลังเคาน์เตอร์ ภายในบานกระจกใสถูกแบ่งเป็นช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ทรงรังผึ้ง มีแผ่นทองเหลืองสลักเลข 01-100 กำกับไว้ทุกช่อง ที่คั่นหนังสือหลากรูปแบบถูกจับไว้ด้วยตัวหนีบทองเหลือง ทิ้งตัวนิ่งในแนวดิ่งโชว์ลวดลายและตัวตนผู้เป็นเจ้าของ ราวกับพวกมันกำลังหลับใหล เพื่อรอคอยการเปิดของหน้าถัดไป
ชายหนุ่มปิดสมุดเวลาลงเบา ๆ ก่อนจะก้มลงเปิดลิ้นชักใต้เคาน์เตอร์ จุดที่เงียบสุดของร้าน ภายในนั้นมีเพียงสิ่งเดียววางอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม คือ ที่คั่นหนังสือลายดอกฟอร์เก็ตมีน็อตสีฟ้าที่ซีดจาง ลงจนนุ่มนวล ขอบกระดาษเริ่มบางและมีรอยยับตรงมุมจากการใช้งานซ้ำ ๆ มันไม่ได้ถูกหนีบโชว์ไว้ในตู้รังผึ้งเหมือนของคนอื่น เพราะมันถูกวางไว้ให้อยู่ตรง 'หน้าพิเศษ' หน้าแรกสุดก่อนหมายเลข 1 ในสมุดเวลาของเขา
ปลายนิ้วของชวินแตะลงบนรอยยับนั้นแผ่วเบา เพียงครู่เดียว ก่อนจะปิดลิ้นชักลงแล้วหลับตา
“พริ้มอยากมีร้านหนังสือเล็ก ๆ ที่เชียงใหม่นี่แหละ”
เสียงจากความทรงจำแทรกเข้ามาในความเงียบ ขณะชวินหันไปจัดการที่ บาร์กาแฟ ข้างเคาน์เตอร์ น้ำร้อนสายเล็กไหลผ่านผงกาแฟอย่างสม่ำเสมอ กลิ่นหอมกรุ่นค่อย ๆ โชยไปถึงหน้าร้าน... เหมือนภาพวาดในอากาศที่ "เธอ" เคยฝันไว้ไม่มีผิดเพี้ยน หยดกาแฟตกลงในโถแก้วทีละหยด สม่ำเสมอ ไม่เร่งรีบ เหมือนนาฬิกาของที่นี่ที่จงใจเดินช้ากว่าความจริง
“เพียงครา...” เขาพึมพำชื่อร้านในใจ
‘กรุ๊งกริ๊ง...’
เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครั้ง ชวินเงยหน้าจากแก้วกาแฟที่อบอวลกลิ่นหอม เข็มนาฬิกายังคงเดินช้าไปสองนาที... จังหวะที่โลกภายนอกเดินล่วงหน้าไปไกล แต่กลับเป็นจังหวะที่หัวใจของเขาหยุดนิ่ง และเต้นผิดแปลกไปในวินาทีนั้น
ตรงธรณีประตูร้าน ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางแสงเช้าที่ตกกระทบตรงไหล่ของเธอพอดี รอยยิ้มแบบเดิม... ที่เขาไม่เคยลืม
“หอมกลิ่นกาแฟจริง ๆ เลยชวิน”
***
ลงนิยายที่ :
ReadAWrite
ธัญวลัย
Dek-D
Blockdit
เพจ : เพราะโลกไม่ได้กว้างเกินไปกว่าใจ
เพจ : มากกว่างานเขียน
ลง E-book ที่ :
Meb
กำลังจัดโปรโมชั่น E-book ลด 22% จากราคาปก 89 บาท เหลือเพียง 69 บาท วันนี้-13/5/69
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
