9 พ.ค. เวลา 10:35 • ปรัชญา

เล่นสภาวะ ละตัวตน

ปล่อยจิตใจ ร่ายระบำ ดั่งเด็กน้อย
ค่อยค่อยลอย ล่องไป ในห้องว่าง
เหมือนฝันหวาน กลางละออง ของเบาบาง
ปล่อยทุกทาง วิ่งเล่น ตามใจตัว
แม้นความคิด ลบหลั่ง ถาโถมเข้า
อย่าโศกเศร้า โทษตน จนหม่นมัว
เป็นเพียงคลื่น พลังงาน ที่พันพัว
เฝ้ามองรัว รอยยิ้ม อย่างเอ็นดู
จะคิดใหญ่ กู้โลก หรือสร้างฟ้า
เพียงมายา ผ่านมา ให้เรารู้
เหมือนเมฆขาว ลอยเด่น ให้เราดู
แล้วเชิดชู ความละมุน อุ่นละไม
จงหยุดยึด ถือมั่น เป็นตัวตน
อย่าหลงกล คลั่งใคล้ ในสงสัย
ความคิดเกิด แล้วดับ ลับลาไป
สับตัดสาย ยึดใย ให้หลุดพลัน
ตื่นจากฝัน เดี๋ยวนี้ ทิ้งดีชั่ว
ไม่ต้องกลัว ความว่าง กลางสวรรค์
รู้แล้ววาง ว่างสิ้น ทุกสิ่งอัน
จบมหกรรม รำพัน คืนใจจริง
โฆษณา