Blockdit Logo (Mobile)
วรรณกรรมถอดรหัสจิต
•
10 พ.ค. เวลา 13:15 • นิยาย เรื่องสั้น

บรรณาธิการแฟชั่นตกอับ พบ นางฟ้าซาตานและ ปริศนาธรรมระดับ Met Gala

ตอน 1 : คอกเทลหัวกระโหลก
จากบรรณาธิการความงาม
ของนิตยสารหัวใหญ่ สู่...
จานกองเท่าควายในร้านข้าวมันไก่ไหหลำ
นี่มันฆาตรกรรมวิชาชีพชัดๆ
แต่จะแห้งตายบนหอคอยงาช้างที่พังพินาศของวงการสื่อสิ่งพิมพ์ที่แทนด้วยระบบสื่ออนไลน์
ก็ไม่ใช่อีสิรีแล้วล่ะ
บางครั้งฉันก็เคยคิดว่า ถ้าไม่มีปาก ท้อง มือ ตีน และตัว อ้อ...หัว ด้วย
เป็นวิญญาณลอยไปมา
หาควันธูปดมอิ่มตามวัดวาก็น่าจะดี
ยิ่งยุคนี้ผุดกันมากกว่าคอนโดริมทางรถไฟฟ้า
ฉันบ่นในใจไปตามประสากับสายลมอ่อนริมระเบียง พลางมวนยาเส้นอย่างทุลักทุเล แล้วจุดดูด
อืมมม รสชาติมันแบบว่า
..ถุย!!! หมาไม่แดกสุดๆ
แต่นี่แหละที่เราเป็นสัตว์ประเสริฐที่ไม่สูญพันธุ์แบบไดโนเสาร์
เพราะเรามีวิวัฒนาการ
แบบที่ฉันทดแทน marlboro black mental ด้วยนิโคตินแบบเดียวกัน
แค่แพคละ 15 บาท และไม่สน...
ความอุบาทว์! ของกลิ่น
ท้องฟ้าคืนนี้ก็สวยดีนะ ที่จริงมันก็ไม่เปลี่ยนเลยไม่วาจะวันหรือฤดูไหน
เมื่อเรามีฝุ่น PM
กรองรังแสงยูวีใต้เรือนกระจกทุกวัน
มันก็นัวร์ซะจนสวยชิบหายเหมือนเดิม โดยเฉพาะในมหานครแห่งนางฟ้า
ที่ไม่ใช่ Los Angelis
ฉันหลับตาอย่างสงบ
สงบ
สงบ
และสงบ
ก็บอกแล้วไงให้สงบ!
กูอยากตาย
กูอยากตาย
I WANT TO D I E...
แล้วความสงบก็แตกเป็นผุยผงลงทันตา เมื่ออัตตามันอารยะขัดขืนต่อความตกต่ำสุดขีดของขีวิต
ที่ต้องอยู่เพื่อ
กิน ขี้ พี้ เยี่ยว
แล้วก็กิน วนลูปกันไป
..และเมื่อสวรรค์ยังไม่มีคำตอบ ฟ้ายังคงไม่เข้าใจ ฉันจึงต้องใช้ตัวช่วย
...บอกฉันที เมื่อไหร่จะไม่ต้องมีมือมีตีนและตัวตันๆ แบกไขมันเลวเกาะจิมิให้ฮิฮะ.
อีกนานเท่าไหร่ รัตติกาล
ที่ฉันจะหมดภาระการแบกกายหยาบนี้เสียที..
ฉันอยากออสโมซิส
ควันธูปแบสัมพเวสี.”
ฉันถามบางคนในความมืด
“จนหมดเหตุปัจจัย
แห่งการประชุมของดิน น้ำ ลม ไฟ...”
เสียงมาพร้อมร่างสวยในเดรสยาวสีแดงไวน์ของ valentino
รัตติกาลยิ้มขำ แล้วกล่าวเพิ่ม
หรือหล่อนจะเร่งกระบวนการ ก็รีบประชุมเพลิงตอนนี้...
ฉันมีไฟสวรรค์ รอภินันทนาการ
และถ้ารับตอนนี้ แถมฟรีสิทธิ์ในการสิงอยู่นอกเสมา..วัดอรุณ
ฉันถอยผงะ เมื่อเห็นประกายไฟสีเงินลุกสว่างกลางฝ่ามือของรัตติกาล
“ ไม่เป็นไร ไม่เอาจ้ะ
ไม่สนโปรโมชั่นด้วย
 
เอาออแกนิคธรรมชาติ ก็สวยงามตามสมัยดี ...ว่าแต่กระซิบนิสสสนึง
...กี่สิบปีกันล่ะ ฉันจะได้ทำใจ”
หล่อนสะบัดมือข้างนั้นเหมือนปัดหิ่งห้อยหลงทาง แล้วเพลิงสีเงินก็หายในพริบตา แทนที่ด้วย Black Russian ลอยเชอรี่แดงลูกใหญ่ ในแก้วเหลี่ยมฐานกว้างเจียระไนผลึกเพชร
ยกขึ้นจิบ หยิบเชอรี่กัด แล้วพูดต่อกวนๆ
“ก็ทำใจทุกวันสิจ๊ะ จะ 10 วินาทีต่อจากนี้ หรือ 10 ปี เธอก็ต้องเตรียมตัวไม่ต่างกัน... ความตายไม่น่ากลัวเท่าคำถามถึงมัน”
หล่อนวางมือบนแก้วเหลี่ยมว่างเปล่า
บัดนี้มีน้ำสีเงินราวปรอทลอยน้ำแข็งก้อนกลมแทนที่ มองใกล้ๆ มีหัวกระโหลกเป็นผลึกอยู่ข้างใน สวยสยองใช่เล่น
หล่อนยื่นให้ฉัน
“อร่อยนะ Skull Diver ซิกเนเจอร์จากยมทูต ..
ตายตอนนี้ซะเลยเป็นไง”
รอยยิ้มหวาน นัยน์ตานิ่ง เพ่งลึก
แก้วเย็นจัดถูกวางลงบนมือฉัน
ฉันรู้ว่ารัตติกาลไม่คิดเอาชีวิตใคร
หล่อนสูงเกินกว่าจะลดลงในอกุศลกรรม
แต่แก้วนี้หนักอึ้งจนตึงมือ
“จิบเดียว รับรองสบาย ไหลตายเป็นเจ้าหญิงนิทราเลย
หล่อนทำท่าหลับสวยด้วยสองมือประกบหนุนหัวที่เอียงแทนหมอน
ซึ่งมันดู....
น่ากลัวมากกว่าน่ารัก
หล่อนพูดต่อ...
แค่กว่าเจ้าชายจะมาจุมพิต
หล่อนก็เสร็จหม้อไฟโรงหัวหมูไปแล้ว”
หล่อนขำกุมท้องกับมุกเห่ยๆ ของตัวเอง
ฉันไม่ขำด้วย แต่ยิ้มหวานจนปากฉีก
ในขณะที่สมองอันเต็มไปด้วยหยัก
ที่ยูเทิร์นทับซ้อนยิ่งกว่าโคตรซูเปอร์ไฮเวย์ แล้วยกขึ้นชิดปาก แต่...
ค่อยๆ ส่งคืนให้หล่อน
“กรรมไม่ได้ทำงานแบบนี้ย่ะ ฉันใสซื่อแต่ไม่ได้เซ่อ... ฉันยังมีวาระที่จะต้องอยู่ต่อ แม้ว่าจะนอนติดเตียง หรือเป็นขอทานขาขาด ก็ต้องดูทุกข์ อยู่กับทุกข์ เห็นทุกข์ และออกจากทุกข์เอง ถึงจะไม่เสียชาติเกิดเป็นมนุษย์สุดทรมาน"
ท่อนหลังเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเป็นผีจะดีจริงไหม
รัตติกาลยกมือประสานกอดอกหลวม ๆ
นิ้วเรียวยาวประดับคริสตัล Swarovski ไล่แตะบนข้อศอกอีกข้างเป็นจังหวะ เหมือนหาคีย์เสียงบนแกรนด์เปียโน
ริมฝีปากแดงสดของ Chanel ยังยิ้มมุมปาก แววตาเจือรอยขำขัน
“อ้อ รู้ ...
แล้วใครไม่ทราบที่อยากเป็น
สัมพะเวสี ผีไม่มีบอดี้”
หล่อนผายสองมือ ยกไหล่สูง เบะปาก ล้อเลียนอย่างผู้ชนะ
ฉันยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ
จ้องมองหล่อนบ้าง ด้วยแววตาของคนรอ
น็อคมืด แบบโปกเกอร์เกมส์
ผสม Poker Face ของยัยกาก้า
ก่อนตอบช้า ชัด
“และ ฉัน ต้องอยู่เป็นคน
เพื่อชดใช้ ตอบแทนเจ้ากรรมนายเวร
ที่มาในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งคน หมา แมว ผี"
จ้องตารัตติกาลกลับอย่างมีเลศนัย
"..และแม้แต่เธอด้วย รัตติกาล"
คราวนี้ฉันหัวเราะหนัก
เพราะหล่อนเป็นฝ่ายค้างบ้าง
ปากสวยอ้าเหวอ
ขนตางอนปัดมาสคาร่ากระพริบถี่เหมือนตกใจเหมือนแกล้งโอเวอร์แอกติ้ง
แล้วเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง สะบัดหน้าพรึบ
ก่อนหายวับ
ฉันหัวเราะขำอย่างสะใจ
ตบเข่าฉาด...ฉลาดจริงกู
สมกับเคยเป็นนักเขียนระดับบรรณาธิการความงามระดับไฮเอนด์
แล้วก็หยิบกระดาษมามวนยาเส้น
พ่นควันฉุย
ก่อนจะสะดุ้งวาบ
อะไรเย็นๆ ตรงหว่างขาวะ
น้ำแข็งหัวกระโหลกยกถัง
ตั้งเสียบแนวช่องแคบยิบรอนต้า
พร้อมการ์ดสีดำ อักษรทอง
“อย่ารีบตาย
ก่อนฉันจะมาเอาคืน
xoxo
รัตติกาลที่เธอรัก”
ไม่ตายวัน...ตายพรุ่งหรอกน่ะ
เพราะฉันจะสร้างอนาจักรจากจานข้าวมันไก่ไหหลำ
และสมนาคุณ เจ้ากรรมนายเวร
อย่างหล่อนแบบทบต้นทบดอก
โฮะโฮะโฮะ
อู๊ยยยยย
...ยะเยือกจิมิ

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา