ว๊าบ! ด้วยความไวแสง ฉันทำอะไรก็ได้ในโรงแรมหรูและ ลิซ่า มโนบาล
ตอน 2 : Hilton เลาจน์
ในวงการแฟชั่นความงาม และนิตยสาร เรามักจะคาดในสิ่งต่างๆ ล่วงหน้าได้เสมอ
คอลเลคชั่นฤดูร้อน
ทำเสร็จตั้งแต่เปิดตัวรันเวย์ในฤดูหนาว
บทความเดือนหน้า
จัดรูปเล่มในเดือนนี้
เซเลบริตี้ที่ขึ้นปก
จะถ่ายอีกไม่กี่วันก่อนตีพิมพ์
เพื่อความอัพเดทและสร้างกระแส
แบรนด์เสื้อผ้า
เมคอัพอาร์ติส
สไตลิสต์ระดับทอป
ถูกจองคิวในวันเวลาที่แน่นอน
และฉันคือนางพญาคนสุดท้าย
ที่จะพยักหน้า
ทุกอย่างเป็นอะไรที่จัดเตรียม และแน่นอน ประมาณการได้
แต่ไม่ใช่กับ?
ก๋วยเตี๋ยวไหหลำ
ฉัน และอีซิ้มเจ้าของรถเข็น
ฉันไม่สามารถรู้ว่าอะไรจะเกิดในอีกห้านาทีถัดไปได้เลย ไม่ว่าจะจานชามที่ต้องล้างใหม่อีกกี่สิบใบ
ไปปจนถึงนาทีที่...
กระโดดถีบอีซิ้ม
แล้วหล่อนหลบด้วยมวยไทเก๊ก
จนตัวเองตะโพกคราก
และใช่แล้วการปีนบันไดชามบะหมี่ไหหลำสู่บัลลังก์ทอง
ก็จบลงแบบ..
หลุดเดทไลน์
คือกู...ตายยันเงา
ฉันพยามหลับตาคิดบวก คิดสวย นึกถึงเพลงของ ซีลิน ดิออน
Because you love me
เพื่อสร้างกำลังใจตอนเดินกลับห้อง
For all those times you stood by me
ในเวลานี้ มีเพียงฉันในอดีต ที่จะยืนหยัด
For all the truth that you made me see
เห็นความจริงแห่งชีวิต
โอวววว...พลังของฉันกำลังกลับมาพร้อมกับสายลมอ่อน จาก ตู๊กตุ๊ก ที่แล่นผ่าน
อืมมมม กลิ่นแก๊สราคาถูก
มันสะท้อนความจริง ที่ติดดิน
For all the joy you brought to my life
ฉันเดินหลับตา
รื่นรมย์สมประดีกับเสียงด่าทอข้างทางของ ผัวขี้เหล้า กับเมียบ้าหวย ที่กำลังย่าง
แหนมดุ้น...ที่คุ้นเคย
For all the wrong that you made right
ความผิดพลาด
ทีถูกกลับนิยามเป็น ชัยชนะ
อะไรๆ มันเริ่มดีไปหมด จนฉันเห็นตัวเองยืนอยู่บนแท่นรับรางวัลระดับโอลิมปิค
ฉันค้อมตัวลงรับ การคล้องตัวลงรับ
เหรียญทอง
เสียงปรบมือ กึกก้อง
ท่ามกลางเสียงขับขานของ ซีลิน ดิออน
ในท่อน
For every dream ...
you made come true
ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ
และส่งยิ้มกับประธานผู้จัด
หล่อนสวยพริ้ง
ด้วยเครืรองหน้า เมคอัพ ประณีต
เรียวปาก ฉ่ำ ชุ่มนุ่มราวซาติน
และ....
???????
!!!!!!!
ไฝขน!
มึง!!!
ตาย!!!!
ฉันกระโดดถีบ ท่านประธานที่บัดนี้ มีทุกประการบนใบหน้าเหมือน...
อีซิ้มไฝขน
หล่อนล้มลงโอดโอยพร้อม ฮุค เพลง
ที่ อีซิลีน กำลังโหยหวนด้วยเสียงระดับ head tone
My world is a better place
because of you
แคร๊กก!
พังจนแผ่นหัก
พีธีกรรมเรียกขวัญและกำลังใจของฉัน มึงช่างเสือกกับกูได้ แม้ในจินตนาการ และความจริง
เห้ย!! นั่นอีซิ้ม
ย๊ากกกก...โครม!
ฉันกระโดดถีบ ถีงขยะเทศบาล จนล้มระเนระนาด ด้วยเห็นมันเป็นอีซิ้ม
สุดตีนอย่างสะใจ
เป็นเหี้ยอะไร? ป้า!!!
แม้แต่ อีเด็กเวร ที่ออกมาตะโกนทัก และดูฉันเก็บกวาดวินาศกรรมแห่งความสะอาด
ก็ยัง มีหัวอีซิ้มไฝขน
ตัดแปะแบบโฟโต้ชอป
ทุกที่มีแต่หน้า...
อีซื้ม
อีซิ้ม
และไฝ...หนวดตรงปากของอีซิ้ม
...เห็นใครก็ป็นอีซิ้มไปหมด
แม้แต่หน้าของตัวเองบนกระจก
ที่ทำเอาผงะหงาย
ฉันกำลังจะบ้า ฟั่นเฟือน วิปลาส
ฉันกังวลอนาคต และกลัวว่าจะแย่กว่าที่เคยผ่าน ๆ มา
แตก!!!
ยิ่งแตก ยิ่งแดก
และ...
ยิ่งแดก ก็...
ยิ่งแตก !!!
รัตติกาล เธออยู่ไหน...
ฉันกำลังจะแตกกกก....
พรี๊ดดดดด...แพร๊ด!!!
Oops แต่ที่แน่ๆ คือ
ตดหัวขี้ที่แตกปลาย
ฉันต้องการตัวช่วยด่วนจี๋สิรีจ๋า..
โอวววว นิมมา จงมา
...ฮาเลลูยา!
ความคิดเพียงรำพึงในใจเหมือนต่อไมค์ไปถึงนิมมานรดี
เพราะบัดนี้ตรงหน้า
หล่อนปรากฏกายในเดรสแปลกตาของ LV พร้อมเมคอัพจัดเต็ม
สวยก็สวยมากหรอก
แต่หน้า...เป็นส้นตีน
“มา
แตก!!!
ยิ่งแตก ยิ่งแดก
และ...
ยิ่งแดก ก็...
ยิ่งแตก !!!
รัตติกาล เธออยู่ไหน...
ฉันกำลังจะแตกกกก....
พรี๊ดดดดด...แพร๊ด!!!
Oops แต่ที่แน่ๆ คือ
ตดหัวขี้ที่แตกปลาย
ฉันต้องการตัวช่วยด่วนจี๋สิรีจ๋า..
โอวววว นิมมา จงมา
...ฮาเลลูยา!
ความคิดเพียงรำพึงในใจเหมือนต่อไมค์ไปถึงนิมมานรดี
เพราะบัดนี้ตรงหน้า
หล่อนปรากฏกายในเดรสแปลกตาของ LV พร้อมเมคอัพจัดเต็ม
สวยก็สวยมากหรอก
แต่หน้า...เป็นส้นตีน
หล่อนทำจมูกฟุดฟิด เหมือนได้กลิ่น Odor Spray จากลำไส้ ที่ยังอวล Bottom Note ในอากาศ
ก่อนมองบน แล้วกรีดกรายนิ้ว ปัดปลายจมูกตัวเอง
กลัวจะแตก!
แต่เดกเอ๊า แดกเอา
หล่อนสลัดนิ้วกลางอากาศ
กลิ่น Eternity อบอวลไปทั่วห้อง
ฉันสูดลึกอย่างโหยหา ก่อนตอบแหยๆ
อะดรินาลีนพุ่งมั่งนิดหน่อย”
พร้อมหัวเราะ มือเกาพุงสะดือจุ่น
นิดมากเลย กล้วยแขก ข้าวเม่า แหนมดุ้น และ ...
เอิ๊กกก!
ฉันเรอกลิ่นอาหารหมักในครัวเรือน ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
และทำได้แค่ หัวเราะ ส่ายหน้าเหมือนมันไม่ได้พิเศษ ก็แค่ สรีระชีวะภาพ
แต่หล่อนไม่ขำด้วย
คีบปลายจมูกด้วยสองนิ้ว
พูดเสียงอู้อี้
ETERNITY หรือ INFINITY
คงกลบ POISON ของหล่อนไม่ไหว
ว่าแล้วก็คลิกนิ้วเนรมิตเครื่องฟอกอากาศขนาดมหึมาระดับล็อบบี้โรงแรมหรูขึ้นมาตั้งตระหง่านกลางห้อง
ราวกับจะฟอกลำไส้ฉันไปพร้อมกัน
แต่ก็ยังทำหน้าพะอืดพะอม
หล่อนคิดนิดหน่อยแล้วพาฉันว๊าบ ในขณะที่ยังกึ่งนั่งกึ่งนอน ป้ายยาหม่องตาลิงถือลูกท้อบนพุงตึงๆ ท่ามกลางลมเป่าจากฮาตาริ เบอร์สาม
แค่กวาดตามองก็รู้ทันที
นี่คือล็อบบี้ Hilton
ที่เคยมาถ่ายแฟชั่นเซตลงนิตยสาร
รัตติก๊าลลล...
นี่ถ้าไม่เกรงใจ อยากเรียกอีบ้า...
“หล่อนเรียกอยู่นี่ไง เต็มสองหู”
หล่อนส่งสายตาเขียวปัด แต่หันไปยิ้มหวานรับโมฮิโตจากบริกร
อุ๊ย หล่อโฮก
ฉันคิดในใจ ทั้งที่นั่งมุดโต๊ะรับแขกในชุดนอนลายชินจัง ระบำตูดดุ๊กดิ๊ก
ฉันแต่งตัวอีเพิ้งแบบนี้ยังลากมาเลาจน์หรู...
หล่อนหัวเราะหลังจิบเครื่องดื่มในมือ
“ไม่มีใครเห็นเธอหรอกจ้ะ ที่รัก อย่าแพนิค มือชั้นนางฟ้านิมมาน ไม่มีพลาดน่ะ”
ฉันค่อยๆ ย่องออกมาจากใต้โต๊ะ พร้อมกลิ่นยาหม่องราคาถูกที่ไม่ใช่ขาแนล นัมเบอร์ไฟฟ์
มองซ้ายมองขวา อย่างแหยงๆ แต่เหมือนไม่มีใครเห็น ...เพื่อความแน่ใจ
ลองทำ moon walk แบบไมเคิล แจคสัน ซะหน่อย ด้วยตีนเปล่าที่เหนียวหนึบ
เห้ย!!! ไม่มีใครเห็นจริงว่ะ
งั้น เมคชัวร์ขั้นสุด
โก่งตูด...เริงระบำ
เต้นก้นกระเพื่อมดุ้กดิ๊ก แบบชินจัง
แล้วหันมองรอบตัว
แขกในเลาจน์ระดับวีไอพี ไม่มีใครสนใจจริง ๆ ที่จิบไวน์กันก็ยกซดกันเฮฮา ที่ขอแต่งงาน ก็ยื่นแหวนกันหวานหยด ฉันเลยสบายใจ
แต่ก่อนจะกระโดดตัวโยนลงบนเบาะนั่งราคาเรือนหมื่นบนอาร์มแชร์...
อุ้ย...นั่น
พี่อลิซ ผู้จัดการ
ของลิซ่า BLACKPINK นี่
กำลังจะเดินไปตามดูว่าน้องมาด้วยไหม ก็มีแรงในอากาศลากกลับมานั่ง
“อย่าฉวยโอกาส ไหน อะไรจะแตก”
หล่อนจุดบุหรี่ พ่นควันเป็นเครื่องหมายคำถามหน้าตาเฉย โดยไม่มีใครสนใจ
ฉันกลัว ...
กลัวอนาคต
กลัว กลัว กลัวว่า...
ฉันตอบผ่าน ๆ คอชะเง้อไปโต๊ะผู้จัดการลิซ่าที่ห่างออกไปแค่สิบเมตรหลายครั้ง
“กลัวไม่ได้เจอลิซ่า...”
“เออ ใช่.....
ว๊ายย!”
ฉันสะดุ้งเมื่อหล่อนดีดก้นบุหรี่ใส่ แต่ไม่มีไฟตรงปลาย
“นี่เธอ นางฟ้าแน่นะ”
หล่อนหัวเราะร่วน ดีดนิ้วหนึ่งที
เมื่อฉันหันกลับ โต๊ะลิซ่าหายวับ
ใจร้ายชิบหาย
ฉันแอบด่าหล่อน แล้วรวมสติตอบ
“
กลัวว่าชีวิตวันนี้ที่มันก็แย่ แต่พออยู่ได้ จะร้ายกว่าเดิม ฉันหัวเดียวกระเทียมลีบ รับจ้างล้างจานรายวัน บ้านเช่า ข้าวซื้อ แล้วถ้าไม่มีงาน ไม่มีเงิน จะต้องไปขอทาน
ขอแล้วก็ไม่รู้จะได้กี่บาท
จะเจอมาเฟียเจ้าถิ่นไล่ไหม
หรือถูกอุ้มไปปอยเปต โอ๊ยยย เครียด...”
แล้วปิดท้าย
“ขอหวยตรง ๆ สักตัวสิ นางฟ้า”
รัตติกาลค้อนให้วงใหญ่
“ฉันไม่ได้ห่มผ้าเจ็ดสีเจ็ดศอก กินข้าวตอกกับน้ำแดงนะยะ”
รัตติกาลลุกหมุนตัว โชว์ชุดหรู เครื่องประดับ Bulgari พูดประกอบท่าทางกรีดกรายแบบซูเปอร์โมเดลโลก
สามสิบล้านนะจ๊ะสิรี...
อ้อยังไม่บวกภาษีมูลค่าเพิ่ม
ที่ไม่รู้เอาไปเติมตรงไหนของประเทศ
ฉันมองรายละเอียดชุดตรงหน้า แล้วพยักหน้าหงึกๆ ยกมือขึ้นพนมเหนือหัวประหลกๆ
“สองตัวท้ายก็ได้”
ฉันทำหน้าอ้อน ตาใส ใส่ไข่ความน่าสงสารไปอีก act ...ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก
หล่อนถอนใจ พร้อมนั่งพลึบลงโซฟา แต่ยังยิ้มหวานให้บริกรสุดหล่อที่ส่งคอสโมโพลิแทน ยกดื่มสวย ๆ
“งั้นมาการิต้าสักแก้วก็ยังดี...”
ไม่ได้หวย ได้คอกเทลหรูๆ ก็ยังดีวะ
หล่อนสะบัดมือเบา ๆ ละอองดาววิ่งเป็นเส้นสายมาที่มือฉัน.
..มันดูเหมือนอะไรที่สุดพิเศษ
เริดหรูอลังการกำลังจะอยู่ในมือฉัน
ฉันยกตัว เชิดคอ ด้วยมาดอดีตบรรณาธิการความงามแฟชั่น
ที่เสื้อชินจังก็มิอาจกดข่มความสง่างามจากภายใน
....
น้ำดื่มคริสตัล !
แถมขวดเล็ก!
ราคา 8 บาท
นี่กูมีค่าแค่เนี้ย....ตัวเหี่ยวลง เหมือนบอลชายหาด ถูกช้างกระทืบ
แฟบ และเหนียวเหนอะหนึบติดพนัก
“ดื่มสิจ้ะ หัวจะได้สดใสเหมือนคริสตัล”
หล่อนหัวเราะรั่ว สะใจ
“งก...”
ฉันแหวใส่ แต่ก็ยกขวดเปิดฝาดื่มจนแทบจะสูบก้นขวดมากับหยดสุดท้าย ด้วยความกระหาย
“นี่เรียกว่าเศรษฐกิจพอเพียงที่รัก”
หล่อนยิ้มหวาน แต่ตัวเองรับคอสโมโพลิแทนแก้วที่สอง
“ถ้าจะจบที่ไตหายที่ปอยเปต
แล้วเธอคิดว่ามันเพราะอะไร
คนพิจารณาธรรมอย่างเธอ
ยังไม่เห็นโครงสร้างมันอีกรึไง...
หรือจำคำหรูๆ ไว้ฟู่ฟ่าสร้างภาพ ”
ฉันนิ่ง ทบทวน...โครงสร้างชีวิต
“มันก็เป็นไปตามเหตุปัจจัยที่จะนำพาไป ทุกอย่างเป็นจุดที่เชื่อมต่อไปสู่อีกจุด
ฉันนิ่งคิด เพ้อทำปากขมุบขมิบเหมือนแอบด่าใครอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเผลอปาก
" แล้วก็จบที่ไตหาย...ในปอยเปต...”
ฉันพูดเนิบช้า เสียงเลื่อนลอย แล้วสะดุ้ง
รัตติกาลเป่าลมใส่หู หล่อนวาบมาแล้ววาบกลับไปนั่งไขว่ห้างเป็นนางพญาอยู่ที่เดิมในเสี้ยววินาที
“มันเกิดรึยังหา!!!!...”
หล่อนถามเสียงสูงตบโต๊ะปัง!
“ว๊ายย ยัง...ยังค่ะ เอ้ย ยังจ๊ะ"
หล่อนเสียงเข้มพูดต่อเหมือนโค้ชที่กำลังว๊ากให้ฉันเร่งเวลาว่ายกบบนผิวน้ำในโอลิมปิค
“มันอาจจะเป็น หรือไม่เป็น และถ้ามันเป็น มันก็ต้องเป็น ใช่ไหม...”
ฉันพยักหน้าหงึก ๆ
“อืมมม จริงสินะรัตติกาล ถ้ามันจะเป็น ฉันจะไม่ให้มันเป็นก็ไม่ได้ แต่ถ้ามันยังไม่เป็น เราก็พยายามให้ดีที่สุด และมันอาจจะไม่เป็น”
ฉันตอบ กึ่งโล่งขึ้นนิดๆ
รัตติกาลผ่อนเสียงลง
“ พรุ่งนี้อาจจะไม่ทุกข์ เธออาจถูกหวย หรือเป็นทายาทเจ้าคุณปู่แบบหนังจารุณีก็ได้...”
“อ้อ นึกได้เลย จารุณี เคยเล่นหนังเป็นฉันด้วยนะ แถมยังเหาะฉลองกรุงเทพ 200 ปี”
หล่อนยิ้มขัน
ฉันพลอยขันไปด้วย เพราะเกิดทันดูในโรงภาพยนตร์
“อยู่กับปัจจุบัน...
อยู่กับ...ปัจจุบัน! ”
ฉันทวนซ้ำสองครั้ง
แล้วกระโดดผลุง
ได้การล่ะกู
วันนี้อีสิรีจะโครต
จริงจัง แบบเรียลไทม์
ลุกเดินไปตามโต๊ะต่าง ๆ
อย่างกร่างๆ
หยิบอาหารจากจาน
ว๊าย! ทีโบนสเต๊ก
กัดแดกอย่างเมามันแล้วปาทิ้ง
แย่งแก้วไวน์จากไฮโซสาว
หล่อนดื่มด่ำกำซ่า หน้าละไม
ไหน!! ขอ I drink ด้วยอึก ...อ๊าส์
สมราคา...ห้าพันห้า
และหอมแก้มบริกรสุดหล่อ
อุ๊ยส์...สะท้านไรหนวดจนน้ำเดิน
แถมขยำก้นแน่นๆ แล้วตบปั๊วะเข้าเต็มแรง
โอวววว์...นี่มันพ่อพันธุ์อเมริกันบราห์มัน
ฉันหัวเราะร่าเหมือนคนสติไม่เต็มอย่างสมใจ
ไม่มีใครเห็น
ไม่มีใครรู้
ปัจจุบันของกู
...ยู้ฮูลาบูบู้!!!!!
รัตติกาลเผยอปากค้างเหมือนแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นนิดหน่อย ก่อนยกคิ้วสวยขึ้นข้างเดียว
หล่อนเดินมาใกล้ ฉันที่ตอนนี้นอนหงายพุงหลาม ยกขาชันอย่างยั่วยวน บนแกรนด์เปียโนยักษ์ เหมือน Michelle Pfeiffer ใน The Fabulous Baker Boys
ซึ่งกำลัง
โก่งคอ ร้องเสียงสูงด้วยคีย์หมาหอน อย่างพลีชีพ
Another season, another reason
For makin'
...
whoopeeeeeeeeee!!!!
หล่อนปรบมือสวย
ก้มลงกระซิบเสียงหวานเจี๊ยบ
“เลยเที่ยงคืน แล้วจ้ะ
นางซิน...สิรี ที่รัก"
!!! ??? !!!
บรรลัยยิ่งกว่าไตหายที่ปอยเปต
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
