ไฟสวรรค์คือ หิริโอตัปปะรุ่นอัพเกรด ที่แม้แต่หล่อน มหาเทวี แห่งนิมมานรดีก็ไม่รอดพ้น
ตอน 4 ไฟสวรรค์
ความรู้สึกผิด
คือสิ่งที่เรา มนุษย์ ทุกคนมี
แตกต่างตรง ระดับ การยอมรับ
ให้มัน มีตัวตน แบบไหน
หนึ่งนาที
หนึ่งชั่วโมง
หนึ่งวัน
หรือ...
หนึ่งชีวิต
เพราะลึกๆ เรารู้
ผิด ถูก
ดี เลว
กันทั้งนั้น
แม้ว่ามันจะไม่ใช่
สิ่งที่ บุพการี สอนสั่ง
แต่ จิต ที่เคยเวียนว่าย
ได้เป็นมาแล้วทั้งสิ้น
สัตว์นรก
สัมพเวสี
เดรัจฉาน
มนุษย์
เทวดา
รสชาติของ กุศล และอกุศล
บันทึกอยู่ใน จิต ที่แปรรูป
ไปตาม เหตุ ปัจจัย
ที่เรียกว่า สัญญา หรือ Software
การเปลี่ยนถ่ายรูปแบบ ภาชนะ
ไม่ได้ลดเลือนประสบการณ์จิต
แต่ฝากมันไว้ใน Cloud ...วิบากกรรม
เมื่อ แพคเกจใหม่ จำกัดข้อมูลดาวโหลด
สิ่งที่น่าพิศวง คือ ข้อมูลลอย
แบบ ยกเมฆ นี้ สามารถเชื่อมโยง
กับ ภาชนะ ทุกชนิดที่มี Software
ได้ด้วยตัวเอง
เมื่อ....
ถูกที่
ถูกเวลา
ถูกบุคคล
ถูกสถานการณ์
บางครั้ง มันยังกระตุ้น ควบคุม
แอคชั่น ของ ภาชนะ
ให้ทำ เกิน ...
ขอบเขตศักยภาพ
ความทรงจำแบบ Hardware
ระดับ ชีวภาพ ได้
ทั้ง การสร้างสรรค์ และทำลาย
ในระดับ บุคคล
แบบที่เราคุ้นปากกันดีว่า
บุญ หรือ บาป
ความรู้สึกผิด
จึงเป็นทั้งการตระหนักรู้
ในสมอง..
จากการสะสมความทรงจำใหม่
และ จิต...
ที่เชื่อม สำเนียก จากสัญญาเดิม
เหนือคำสั่งการ สมอง และต่อมใต้สมอง
ความรู้สึกผิด และการตอบสนอง
จึงเป็น "โลว์เทค"
สะท้อน ตัวตน ของคนได้อย่างแม่นยำ
กว่าทุกเคริ่องมือ "ไฮเทค"
และคุณรู้อยู่แก่ใจ
ว่าตัวเอง
ดี แค่ไหน
ภายใต้เสื้อผ้าไฮแฟชั่น
น้ำหอมอีเดน
และท่วงท่าเคร่งครัดราวนางชี
คำถามคือ
คุณจริงใจ กับ...ความเสียใจแค่ไหน?
และคุณทำอะไรกับมัน?
สารภาพบาป กับพระเจ้า
แต่ยัง น้ำเต้า ปู ปลา
หาเงินด้วยมิจฉาทิฐิ
แต่ดำริ ปริวาส ทุกซีซั่น
คุณหลอกสังคม และตัวเองได้
แต่ไม่ใช่ กับ...ก้อนเมฆ
ที่ดูดทุกสัมพัทธ์ อกุศล แบบ real time
เพื่อ ควบแน่น เป็น วิบากกรมแห่งอนาคต
เพื่อจะวนลูป มาสู่
การเป็น ภาชนะ
ที่เสื่อมทราม
สกปรก
และเกรอะกรัง
ไม่สิ้นสุด..เหมือน
???.
จานมันย่อง และอีถ้วยน้ำซุป
ที่ฉันกำลังควักล้วง
จ้วง ขัด ที่แน่นขนัดในกะละมังปุปะ
เยอะจริงเว้ย!
แดกอะไรนักหนา?
ยัดห่า ยังกะเปรต! หนีนรก
ฉันบ่นในใจกับโลเคชั่นใหม่ของ Work Space ที่ข้ามเขตอีซิ้มไฝขน
มาไกลมากกกกก
......
10 เมตร ยกกำลัง 1
ร้านข้าวมันไก่อีแปะเจมส์ ที่ตั้งประจันหน้าอยู่ฝั่งตรงข้าม
อีซิ้มไฝขน ซึ่งทั้งลวก ต้ม ล้วง ควัก แบบ มัลติฟังก์ชั่นครบวงจร เดินหน้าหมาหงอย มายืนหอบหน้าเตาอั้งโล่ละอองพวยพุ่ง พร้อมถ้วยลายไก่จิกเด็กตายบนปากโอ่ง กองสุดท้าย
นางยกมือปาดเหงื่อบนหน้า และไม่ลืม ซับไฝขน ด้วยทิชชู่
ในแววตาที่จ้องมาประสบกันแบบห่างๆ อย่างหน่วงๆ ด้วยความบังเอิญ แฝงความละห้อยเหี่ยว เหมือนนมเปลี่ยวปล่าวในเสื่อขาวลายดอกยี่โถที่สวม
ฉันสะบัดหน้าพรึบ
แผละ!
ว๊าย!!!
ไก่ต้มห้อยตะขอ กระทบหน้าอย่างจัง
เหล่าเกี้ย ชิกหาย!!!
อีแปะเจมส์ ด่าแล้วรีบเอาทิชชู่อย่างดีมาให้ฉัน
ในความหยาบคายสถุน ยังมีไออุ่น จากชายชราผู้เฉาะ สับ
ฉันน้ำตาซึม
ซะเมื่อไหร่!!!
เช็ดไก่ ไม่ใช่หน้าของมึง!
อีแปะเจมส์ตะคอก แล้ว ความสะถุนที่อุ่นลวก ก็หันไป เฉาะ สับ ตีน คอ และข้อต่อ อย่าง...ที่มันเป็น
ฟิ๊ววววว!
สายลมหวิว
พัดติ้วปลิวปราย
กูอายจนอยากจะเป็น ลม
ดมลิงถือลูกท้อ
สายพันธุ์แอพลิคอท
แป๊บ!!!
คงสงสัยกันสิท่า...
ว่า ทำไมคนถูกถีบ อย่างอีซิ้ม ถึงส่งวายตาละห้อย ด้อยโพรไฟล์ มาสู่ฉัน
เจ้าของตีนคู่ใน
reginal Balenciaga
นันยาง!!!
ฉวยโอกาสแดกข้าวมันไก่
อภินันทนาการจากอีแปะ
ที่แล่ผิวสัมผัส "เมื่อครู่"
ครู่ไหน?
ก็อีไก่ห้อยตะขอที่ แหมะ! หน้ากูไง
ทำซะละเมียดละไม...
ไม่ให้เสียราคาทุน
เหมือน ศัลยแพทย์ยันฮี
ที่ลอกผิวกำพร้า
คงสภาพสมบูรณ์ของชั้นคอลลาเจน
สำหรับ ลูกค้าช่างเลือก
ที่เสือกอยากแดกไก่ไม่หนัง
ไม่มัน ไม่อ้วน
บรรจง แปะ ผิวชุ่ม ออแกนิคมอยส์เจอร์บนข้าวมันก้นหม้อ ในจานพลาสติก
ลายดอกโบตั๋น
ด้วยสายตา...คาดคั้นระดับ 10
ฉันจะเล่าอย่างถ่อมตัวที่สุดค่ะ
อะแฮ่ม!
ฉันคือ Bridget Jones ที่มีชีวิตในบางกอก และรอผัวหล่ออย่าง มาร์ค ดาร์ซี หรือ Huge Grant มาแย่งตัว และฉันกำลังก้าวไปด้วยความทะเยอทะยานแบบหล่อน จากก๋วยเตี๋ยวไหหลำ มาถึงข้าวมันไก่หน้าวัดดีดวดในฐานะคยรับจ้างล้างจานรายวันค่แรง 200 บาท และสวัสดิการระดับพรีเมี่ยม คือเอาของที่เหลือขายกลับบ้านได้ไม่อั้น
ใครๆ ก็อยากได้ฉัน อดีตบรรณาการความงามและแฟชั่นนิตยสาร ผู้มุ่งมั่น มาดดี และมีสองเฉียบ ซึ่งบัดนี้ ชะตากรรมถูกวางอยู่บนมือทั้งสองข้างที่ควักๆ ล้วงๆ ในกะละมังวังกะสีที่มีรอยปะเหมือนงานแพทช์เวิร์ก
นี่คือ Bridget Jones ที่สมบูรณ์แบบในยุค 2026 ที่อาจจะเป็นหนังทำเงินในอนาคตจากแรงบันดาลใจแบบ base on true story แท้ๆ ของสาวสวยสิรี ที่ฮอลลีวู๊ด หรือ บอลลีวู๊ดก็ได้กำลังมองหา ...
ติดอยู่นิดเดียวคือฉันกำลังถูกกระชากเป็นโยโย่ระหว่าง อาแปะข้าวมันไก่ กับ อีซิ้มบะหมี่ไหลำ ไม่ใช่มาร์ค ดาซี หรือ Huge Grant
ฉันเหมือนยืนอยู่จุดสูงสุดของพิระมิดในพริบตา เมื่อ สิทธิ์ ชี้ชะตาเป็นของฉันแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ว่าใครจะคู่ควรได้ทรัพยากรอันทรงคุณค่าแห่งโลกแฟชั่นและความงามที่เคยเป็นตำนาน
ไปล้างจานหลังรถเข็น
และฉันเลือก อาแปะข้าวมันไก่ เป็นบันไดสู่ดวงดาวที่กวักมือเรียกอยู่หยอยๆ ลิบๆ
โอเค...มันอาจจะต้องขยับองศาจากตรงนี้หน่อย ถึงจะเห็นแสงเท่าปลายเข็มตตรงนั้น
เอาเป็นว่า มันอยู่แถวๆ นั้นล่ะ
...อย่าเรื่องมาก
พอกันทีอีซิ้มกับไฝขนขาวของมึง และฉันไม่..
ไม่..
ไม่เลยแม้แต่นิดเดียวที่รู้สึกผิดกับการกระโดดถีบอีแก่หน้าบูลด๊อก
นัยน์ตาเซนเซอร์
มี่มีขนไฝมุมปากเป็นเรดาร์
จนตัวเองตะโพกคราก
และถ้าใครกำลังตัดสินว่าฉันเลว ไร้สำนึก หรือหัวใจ....
เรื่องของมึงค่ะ
ไม่เป็นกู...ไม่รู้หรอก
ทุกคน ล้วนมีเหตุผลของตัวเอง
ในการคิด และตัดสินใจ เสมอ
แม้มันจะเป็น เหตุผล ที่งี่เง่า
และต้องรับบทสรุปด้วยตัวเอง
ที่อาจจะย่ำแย่
จนรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต
หลายครั้งที่มีคำถาม
ย้อนเวลากลับได้
คุณ จะยังเลือกแบบเดิมไหม
ซึ่งที่จริงมันควรจะต้องเพิ่ม
บริบทในตอนนั้นเข้าไปด้วย
มันอาจจะไม่เปลี่ยนแปลงคำตอบเลย
หรือ การไม่เลือกแบบนั้นในวันนั้น
มันอาจจะไม่นำพาเรา
มาถึงการถูกตั้งคำถามนี้ ในวันนี้
เพราะการ เลือก ทำให้คุณยังมีลมหายใจ
แม้มันจะพะงาบ จนแทบจะฮุบอากาศ
อย่างน้อย มันก็ทำให้คุณ... ก้าวเดิน
เหมือนที่ฉันได้ขยับ จาก อีซื้มไฝขน...
ไปสู่ ไอ้แปะเจมส์ข้าวมันไก่
ฝั่งตรงข้าม ตั้ง 10 ก้าว
ที่เสียใจอย่างเดียว คือ
กูไม่คิดว่า อีซิ้ม มัน..
จะเก่ง ไท้เก็ก!!!
และ
ยาหม่อง...โคตรแพง
กูไม่ผิด!!!
ไม่ผิด!!!
ไม่ผิด!!
ไม่ผิด?
เวลา มักจะนำความจริงมาแบบดีเลย์ ให้เราสนเท่ห์กับตัวเอง เสมอ
โดยเฉพาะ
ความรู้สึกตกค้าง
ที่ควันบุหรี่ปอยเปตไม่สามารถเยียวยา และนำพาให้จางหาย เหมือนเงิน 15 บาท ต่อแพค ที่ต้องซื้อมันทุกสามวัน
มองลงจากระเบียงตอนนี้
เย็นจนพลบค่ำ
ภาพอีซิ้ม ที่กำลังเข็นรถด้วยสองมือเหี่ยว และการโน้มตัวไปข้างหน้าจนแทบหัวทิ่ม มันทำให้ฉัน รู้สึก
สมเพช
เวทนา
และ สงสารอย่างไร้เหตุผล
เพราะสันดาน และความงก
ที่ดูโอกับ ปากไฝขนเรดาร์
มัน ลอรีอัล กับ นันยาง
อย่างกับ แรงดึงดูดจักรวาล
ฉันรู้สึกผิดไหม?
ไม่
ไม่
และ...ไม่!!!
พรุ่งนี้ ถีบ ใหม่ !!!
เสียงกังวานขำ ก้องในอากาศ
รัตติกาล โผล่ร่างขึ้นจากเงามืดในระเบียงเหมือนเดินผ่านม่ามิติ ในเดรสยาวสีชมพูพาสเทลที่ตวัดชั้นซ้อนอย่างพิสดาร และงดงามราวเทพนิยาย จัดเต็มด้วยประกายระยิบระยับของเครื่องประดับบูการียกเซ็ต ...นี่มัน ชุดในงานประกาศรางวัล ที่ลิซ่า ใส่เมื่อคืน!
หล่อนมองรอบระเบียง
แล้วยักไหล่ เบะหน้า
ก่อน ชี้นิ้วประดับโคตรเพชร
ราคาหลายล้านบาทไปบนฟ้า
เมฆเทาครึ้มฝนบดบังดวงจันทร์ เคลื่อนตัว คลี่แสงเบื้องหลัง ในขณะที่ กลุ่มก้อน ลอยเร็วจากฟ้าสูง ลงสู่ระเบียง กลายเป็นตั่งมายา ให้หล่อนไขว่ห้าง อย่างหรูหรา
หล่อนคีบนิ้วกับอากาศ
ทันใด บุหรี่มวนยาว super slim
ติดไฟวาบตรงปลาย ก็ปรากฎ
สีดำขลิบทองปล่อยกลิ่นกาแฟเข้มข้น
ESPRESSO TOBACCO
ฉันกลืนน้ำลาย
เอื๊อก!!!
หลับตาอัดควันบุหรี่ปอยเปตคำสดท้าย
หล่อนไม่เคยรู้สึกผิดเลยรึไง
มาทุกครั้ง ก็จัดเต็ม ทั้งเสื้อผ้า หน้าผม และบุหรี่โคตรพรีเมี่ยม ต่อหน้า ฉันที่แห้งกรอบ บอบบาง ระยางกุด
ฉันถามอย่างหมั่นไส้
สงสารมาก ถึงมากที่สุด
หล่อนตอบด้วยเสียงสั่นเครือ ใช้มือแตะหัวใจ
ซะที่ไหนกัน?
เสียงหัวเราะขำ ทำฉันที่กำลังรู้สึกผิดที่
พูดรุนแรง ลืมตาโต กระทืบเท้าร่าๆ
อีนางฟ้าดราม่า
หลอกฉันจนน้ำตาซึม
รัตติกาลยักไหล่แรง ก่อนพ่นควันบุหรี่ยาว
สิรี...ผู้อ่อนไหว
จะบอกอะไรให้นะ
ระดับฉัน...ไม่มีความรู้สึดผิด
หล่อนหัวเราะขำๆ แปลกๆ
ก่อนยิ้มขื่น
บทลงโทษ
มันอำมะหิต!
กว่านั้นหลายอสงไขย
และไม่อาจ ทำเป็น...
พูดเฉไฉกับใจซื่อสัจจ์
สองประโยคหลัง เพ่งลึก เนิบช้า
จนฉันตัวชา
ฉัน...ฉันก็แค่อ่อนไหว
ไม่ใช่ความรู้สึกผิด
รัตติกาลหัวเราะขำ ก่อนหลับตานิ่ง
หล่อนยิ้ม
เอาเถอะ เห็นแก่ที่เคยจับหนูมาวางแทบเท้าทุกบ่อย
นี่คือ jackpot ทีเหนือกว่า
ร้อยล้านกล่องสุ่มในจักรวาล
สิรี! นี่คือ
ครั้งแรก
ครั้งเดียว
ครั้งสุดท้าย
จงดู!
ร่างรัตติกาลและก้อนเมฆ ชะลอลอยสูงเหนือระดับสายตา
ละอองทิพย์ผุดพรายจากมวลธาตุที่รองรับ
ในความพร่างพรายมลังเมลือง
ปรากฎ สตรีงามเหนือจักรวาล
ดุจเดียวกับ รัตติกาล
หากสูงส่งด้วยศักติสวรรค์อันสุดสูง
รูปลักษณ์ของอาภรณ์เปลี่ยนแปลงอย่างเหนือจินตนาการ
จากสไบกรองทอง ประดับมงกุฎ
ไปสู่ แพรพรรณดวงดาววาววับ
และ อีกมากมาย ที่เคยเห็นในหลายลัทธิความเชื่อ ต่อ มหาเทวี ในประดาโลก
ในแสงนวลตาเย็นใจ หากสว่างไสวไร้กาลเวลา ความเสื่อทรามทั้งหลายสลายสิ้น ฉันพบตัวเองอยู่ในห้อมล้อมของอนันตกาลอันสูงส่ง
จิต สุดท้าย สำคัญนัก...สิรี
เสียงกังวาล สะท้อนสะท้าน แทรกซึมม่านเมฆ ถึงอณูจิต
รัตติกาล มิใช่ รัตติกาล
ยังเป็น และ ไม่เป็น
สัญญา cloud ยังดำรง แต่จะสำแดงตามเหตุ ปัจจัย
รัตติกาล ยังอยู่ใน จิตเรา
หากบัดนี้ จิตเรา อันทรงสติ
หามีโอกาสให้นาง สำแดงตน
ฉันคิดตาม จนพอเข้าใจ แม้จะไม่ทั้งหมด แต่ก็มากพอให้ยอบตัวลง ก้มกราบ
รัตติกาล กับ มหาเทวี
คือข้อมูล ใน Cloud เดียวกัน ?
มหาเทวีแย้มสรวล แทนคำตอบ
จิตเผลอ แห่ง เรายามไสยาสน์
สันดานกรรม ในสัญญาเก่า
ที่สำแดงตน บนมนุษยภูมิ
ฉันทบทวนคำ จิตเผลอ ในใจ โพล่งถาม ทั้งที่ยังน้อมตัวต่ำเรี่ยระไอเมฆ
แล้วตอนนี้ มีรัตติกาล ในมหาเทวีไหมคะ
ผู้ทรงภัสตราภรณ์ระยับ เอื้อนเอ่ย โดยมิขยับโอษฐ์
เจ้าทีกระโดดถีบ ยังมีอยู่ในตัวเองไหม
ป๊าบ!!!!
ฉันลุกขึ้นตบเข่าฉาด ก่อนนึกได้ว่า อยู่หน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ค่อยฟุบตัวลง อย่างหลุกหลิก ว่องไว
มีค่ะ แต่ไม่คาราเต้คิกในตอนนี้
รัตติกาล ก็คงมีใน ตัวตนของท่าน
สุรเสียงขำ ทอดอ่อนโยน
และในรัตติกาล ก็มีเรา
แบบที่เจ้าเห็น เป็นสัญญาเก่าด้วย
นางจึงมิพักต้องรอ บทลงโทษ
จากความรู้สึกผิด เหมือนมนุษย์
และเทพส่วนใหญ่
อ้าว!!!! วีวีไอพี นี่เพคะ
อุ๊บส์ ว้าย ไม่ได้ด่าพระองค์นะเพคะ
ความสระแนว่องไว แบบ บรรณาธิการ เสือกทะลุกล้างปล้อง จนต้องเบรค ก่อน บรรลัยมไหสวรรค์
มหาเทวี ผายหัตถ์
ซึ่งบัดนี้กึ่งกลาง มีเปลวอัคคีสีเงินระยับแลบเลียนะริกปลาย
.บทลงโทษของนาง
สุรเสียงนิ่งลึก กล่าว และพรรณา
ผู้ทรงศีลละเอียด หิริโอตัปปะได้กลายเป็นทัณฑ์สภาวะเพียงหนึ่งเกิดดับแห่งจิต อกุศล แม้น้อยนิด ละเอียดเพียงใด ก็ไม่รอดพ้น
จิตกลางไฟสวรรค์ มืดมนอนธกาลด้วยเพลิงภายใน มอดไหม้ถึงอัตตจิต อยู่ชั่วอสงไขย ค่อยลดทอนตามลำดับ
ฉันสะดุ้งโหยง
เมื่อเทียบกับความรู้สึกผิดทั้งหมดในชีวิต มันก็แค่ ไม่สบายใจ แต่ไม่ใช่ จิตถูกไฟเผารุนแรง ยาวนาน
แล้ว! รัตติกาล เคยถูกย่าง
...เอ้ย เผาไหมคะ
คงจะเกรียมจนกรอบ
เสียงสรวลผ่อนคลาย ดังกังวาลแว่ว
แบบ ไก้ห้าดาว บวก เชสเตอร์กริลล์
อย่างที่จิตเจ้ากำลังเห็นอยู่นั่นรึ?
อุ๊ยว๊าย! อย่าเชื่อมจิตเพคะ
มันไม่งาม
ฉันรีบห้าม เมื่อท่านเห็นถึงมโนภาพและจินตนาการ ที่ ยัยรัตติกาลในหัว ถูกผูกโยงกับ แท่งเหล็ก หมุน ในเครื่องอบ
เรา และ รัตติกาล จึงไม่มีโอกาสทำผิด ในระดับศีลแน่นหนาเลย นี่คือ ทัณฑ์แห่งธรรม ที่ตัดเส้นทางอบาย
จิตที่ทำสิ่งใดจนเป็นนิสัย
อาจิณกรรม คือที่ตั้ง และที่ไป
ปัจจุบัน ที่กลายเป็น อดีต และ อนาคต
มหาเทวีแย้มสรวล ด้วยนัยน์เนตรลึก ประสานดวงตาฉัน
ความรู้สึกผิด อาจกลายเป็น
อนาคตของทุคติภูมิ
ที่จะผุดสำแดง ในวาระสิ้นภพ
เกิดมายา ในจิตสุดท้าย
สิรี จงพิจารณา
และแก้ไข
ด้วยความจริงใจ
จงสวัสดีมีธรรม
บัดนี้ มหาเทวีได้คลายทิพยสถานอันสุดสูงเป็นรัตติกาล ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนในเดรสลิซ่า กนะดิกเท้าในส้นเข็ม จิมมีชู พ่นบุหรี่เคล้าละอองเมฆ ซึ่งค่อยๆ ลดระดับลงสู่ภาคพื้น
“รัตติกาล...”
ฉันรีบไปจับมือหล่อนทันที แล้วชักมือออก ไม่แน่ใจว่าจะมาปางไหน เดี๋ยวพลอยโดนไฟสวรรค์ได้บรรลัยเป็นไก่ย่างห้าดาวที่โดนฌาปนกิจซ้ำซ้อน
...หล่อนจิ้มเอวฉัน หัวเราะขำ
ค่อยหายใจคล่องหน่อย...ยัยนี่มาทีไร ฉันแก่ขึ้นหลายอสงไขย”
หล่อนหัวเราะเหมือนเด็กซนหนีผู้ปกครองสำเร็จ
“แล้วทำไมไม่ขโมยซีนมั่งล่ะ...แบบว่าฉันมาก่อนได้ก่อน เทวีเชิญเสด็จแถวรอ ไรงี้...”
ฉันแนะ
“นางยอมที่ไหนกัน...นางมันวีวีไอพีซูเปอร์ดีว่านะ แค่หิ่งห้อยทิพย์เริ่มมาตัวเดียว ฉันก็สลายแล้ว...ก็ใครใช้ให้หล่อนมีโคตรมหาสติ
หล่อนพ่นควันบุหรี่อีกครั้ง ก่อนร่ายต่อ
ไอ้ฉันมันเศษอณูของสันดานกรรมเล็กๆ ...ตอนไหนที่หล่อนหลับลึกนั่นล่ะ ถึงได้ออกมาลั้ลลาสาระพาเฮโล”
ฉันคิดตามเพลินๆ ก็ต้องสะดุ้งโหยง
“ไหน ถามถึงไฟสวรรค์ นี่อยากลองเหรอจ๊ะ...”
รัตติกาลเรียกไฟสวรรค์บนฝ่ามือ ไม่ผิดเพี้ยนกับที่เห็นจากมหาเทวี ฉันถอยผงะแทบตกระเบียง
“ก็ลองสิจ๊ะ...นะจ๊ะ มันจะได้รู้กันไป...”
รัตติกาลฮัมเพลงพี่เบิร์ดจบ ก็เสกบุหรี่อรกมวนไปต่อกับไฟสีเปลวเงิน พ่นควันฉุย
“ฮอลโลแกรมจิตหรอกย่ะ ใครจะกล้า”
ฉันถอนใจ ลุกขึ้นนั่งสตูลใกล้ๆ ที่สั่งจากลาซาด้า ไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ปากยังถามด้วยความสงสัย
แล้ว ไอ้ที่ว่า คาบหนูมาทุกบ่อย
นี่คืออะไรยะ?
ฉันไปเกิดเป็นแมวตั้งแต่เมื่อไหร่
แล้วเกี่ยวอะไรกับ หล่อน หรือมหาเทวี
รัตติกาลยิ้มหวาน
อ๋อ...มันก็แบบว่า
อุ๊ตาย เลยเวลาดินพรมแดงละ !
หล่อนหายวับทันตา
ฉันส่ายหน้ายิ้มๆ
เดินมาเกาะระเบียง มองถนนเที่ยงคืนที่มืดมิด
จิตสำนึกในม่านบุหรี่
ทำงาน
มองที่ว่างตรงนั้น
ที่เคยนั่งล้างจานในวันแรก
โชคดี! ทีอีซิ้มเก่งไท้เก๊ก
และฉัน ตะโพกคราก
....นี่ไม่ใช่ ความเสียใจนะ
มันแค่ความดีใจ
ที่ไม่ก่ออาชยาธรรม...สำเร็จ
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
