146 ชีวิตในครึ่งชั่วโมง
Triangle Shirtwaist Factory Fire — เพลิงไหม้ที่เปลี่ยนมาตรฐานการทำงาน
คุณเคยนั่งทำงานจนหลังแข็ง ตาแห้ง แล้วบ่นในใจว่า "ทำไมเจ้านายไม่แคร์เรื่องสุขภาพของพนักงานอย่างเราบ้างเลยนะ" ไหมครับ
แต่ถ้าย้อนไปแค่ร้อยกว่าปี คำว่า "นายจ้างไม่แคร์" มันไม่ใช่แค่การไม่มีเก้าอี้ Ergonomic ไวไฟออฟฟิศช้า หรือแอร์ที่เย็นเกินจนมือชา แต่คือประตูโรงงานที่ถูกล็อกจากภายนอก ไม่มีทางหนีไฟ และเด็กอายุ 15 ต้องทำงานวันละ 13 ชั่วโมง
สิทธิเล็กๆ น้อยๆ ของแรงงานในทุกวันนี้ มีราคาที่ต้องแลกมาและราคานั้นก็รวมถึง 146 ชีวิตของคนงานในโรงงาน Triangle Waist Company
ปี 1911 นายจ้างในนิวยอร์กสามารถทำสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ได้ โดยไม่ถือเป็นการผิดกฎหมาย ไม่ว่าจะเป็นการให้เด็กอายุ 15 ปีทำงาน 13 ชั่วโมงต่อวันโดยไม่มีวันหยุด ล็อกประตูโรงงานจากภายนอกเพื่อกันไม่ให้ใครแอบออกไปพัก รวมถึงไม่ต้องติดตั้งระบบดับเพลิงใด ๆ ในโรงงานเลยสักชิ้นเดียว
และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงทุกวันในโรงงานเสื้อผ้าบนชั้น 8–10 ของอาคาร Asch ย่าน Greenwich Village นิวยอร์ก จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่งในเดือนมีนาคม มันก็สายเกินไปแล้วสำหรับคนงาน 146 คน
Triangle Waist Company คือ โรงงานผลิตเสื้อผ้าสตรีที่ทำกำไรมหาศาลให้เจ้าของสองคน ได้แก่ (1) Max Blanck และ (2) Isaac Harris จนได้ฉายาว่า "Shirtwaist Kings" คนงานส่วนใหญ่เป็นผู้อพยพสาวชาวอิตาลีและยุโรปตะวันออก ซึ่งต้องทำงาน 7 วัน/สัปดาห์ กะละ 12–13 ชั่วโมง โดยที่ได้ค่าแรงเพียง 6 ดอลลาร์ต่อสัปดาห์ บางคนต้องซื้อเข็ม ด้าย และเตารีด มาใช้เอง คนงานไม่มีสิทธิเข้าห้องน้ำในอาคาร และประตูโรงงานถูกล็อกจากข้างนอกตลอดเวลา
ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าของโรงงานยังปฏิเสธทุกข้อเรียกร้องของสหภาพแรงงานมาโดยตลอด ทั้งยังปฏิเสธการติดตั้งระบบ Sprinkler โดยให้เหตุผลว่า "ไม่จำเป็น"
จนกระทั่ง วันเสาร์ที่ 25 มีนาคม 1911 เวลา 13.20 น. ได้เกิดเหตุเพลิงไหม้ในโรงงาน Triangle Waist Company โดยไฟลุกขึ้นบนชั้น 8 และลามผ่านเศษผ้าและวัสดุที่กองอยู่เต็มพื้นอย่างรวดเร็ว คนงานพยายามหนีแต่พบว่าทางออกถูกตัดขาดทุกทิศ ประตูถูกล็อก บันไดหนีไฟแคบและพังถล่มลงมาระหว่างที่คนงานกำลังวิ่งหนีอยู่บนนั้น ลิฟต์ก็ใช้ไม่ได้ ทางหนีเดียวที่เหลืออยู่ คือ หน้าต่างชั้น 8 , 9 และ 10
เหล่าคนงานตัดสินใจกระโดดลงมา บางคนกระโดดลงมาเป็นคู่กอดกันแน่นก่อนพุ่งลงพื้น ประชาชนที่เดินอยู่ข้างล่างต่างยืนดูด้วยความตกลงโดยทำที่อะไรไม่ได้
ไฟไหม้ครั้งนั้นกินเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง แต่ได้พรากชีวิตคนงานไป จำนวน 146 คน โดยส่วนใหญ่เป็นสตรีผู้อพยพวัยระหว่าง 15–25 ปี และถือเป็นโศกนาฏกรรมในสถานที่ทำงานที่ร้ายแรงที่สุดในนิวยอร์กซิตี้ จนกระทั่งเหตุการณ์ 9/11 ในอีก 90 ปีต่อมา
ต่อมาเจ้าหน้าที่ตำรวจจึงดำเนินการสอบสวนเหตุการร์ที่เกิดขึ้นจนพบหลักฐานว่าในวันเกิดเหตุมีการล็อกประตูชั้น 9 ของโรงงานไว้ Blanck และ Harris จึงถูกฟ้องเป็นจำเลยในข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา
การคดีพิจารณาใช้เวลากว่า 3 สัปดาห์ โดยมีพยานที่เป็นอดีตคนงานขึ้นเบิกความยืนยันว่าประตูจะถูกล็อกเสมอ แต่ฝ่ายจำเลยก็ได้คัดค้านว่าประตูเปิดอยู่
และเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 1911 คณะลูกขุนก็มีคำตัดสินยกฟ้องจำเลยทั้งสอง โดยให้เหตุผลว่าไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าจำเลยทั้งสองรู้อยู่ว่าประตูถูกล็อกในวันเกิดเหตุ ทันทีที่ทราบคำตัดสินฝูงชนที่รอฟังคำตัดสินอยู่นอกศาลต่างตะโกนด่าทอ และพี่ชายของเหยื่อรายหนึ่งวิ่งเข้าไปหน้า Blanck และ Harris ตะโกนว่า "ฆาตกร คุณพ้นผิดแล้ว แต่เราจะตามล้างแค้นคุณ" ก่อนจะล้มลงด้วยอาการช็อก
ยิ่งไปกว่านั้น จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครอบครัวผู้เสียชีวิตได้รับค่าชดเชยเฉลี่ยเพียง 75 ดอลลาร์ต่อคนเท่านั้น และในปี 1913 Blanck ก็ได้เปิดโรงงานใหม่อีกครั้งและถูกจับได้ว่าล็อกประตูระหว่างคนงานกำลังทำงาน ซึ่งทำให้ต้องต่ายค่าปรับ จำนวน 25 ดอลลาร์
แม้เจ้าของโรงงานทั้งสองจะรอดคดี แต่ความโกรธแค้นของสังคมยังคงอยู่ โดยหนึ่งในผู้ที่ยืนดูเหตุการณ์ไฟไหม้ในวันนั้นอยู่ คือ สาวนักสังคมสงเคราะห์ชื่อ Frances Perkins ซึ่งสาบานกับตัวเองว่าจะต้องทำให้สิ่งนี้ไม่เกิดขึ้นอีก
ต่อมาเธอกลายเป็น รัฐมนตรีกระทรวงแรงงานหญิงคนแรกของสหรัฐฯ และได้ผลักดันกฎหมาย Fair Labor Standards Act 1938 ซึ่งเป็นกฎหมายที่กำหนดค่าแรงขั้นต่ำ จำกัดชั่วโมงทำงาน และห้ามใช้แรงงานเด็ก เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สหรัฐฯ นอกจากนี้ ในนิวยอร์กเพียงรัฐเดียว มีการออกกฎหมายแรงงานใหม่มากกว่า 30 ฉบับ ภายในเวลา 3 ปี
ไฟไหม้่ในวันนั้นพราก 146 ชีวิต แต่ความสูญเสียก็บังคับให้โลกต้องเปลี่ยน สิทธิที่หลายคนใช้อยู่ทุกวันนี้โดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะเป็นชั่วโมงทำงาน วันหยุด ทางหนีไฟ หรือแม้แต่ระบบดับเพลิงในออฟฟิศที่คุณนั่งอยู่ตอนนี้ ล้วนมีราคาที่ได้จ่ายไปแล้ว
FYI: ประเทศไทยเองก็เคยผ่านโศกนาฏกรรมในลักษณะเดียวกันนี้มาแล้วในปี 2536 หลังจากนั้นจึงได้มี พ.ร.บ. ความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน พ.ศ. 2554 ที่กำหนดหลักการให้นายจ้างดูแลความปลอดภัยในที่ทำงานอย่างจริงจัง ไม่ใช่แค่ปล่อยให้เป็นเรื่องของดวง เรื่องนั้นเป็นยังไง และกฎหมายที่ออกมาช่วยได้จริงไหม โปรดติดตาม
ที่มา:
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
