หล่อนปัดมือ ดาวหายจากฟ้า ปรากฎการณ์และอันตรธาน จะเกิดแม้แต่กับ รัตติกาล
ตอน 9
ผู้เหลือรอดจากกลุ่มดาวดับ
CAVALLO หมดไปครึ่งแถว
น้ำหนักลดไปสามกิโล
นมเหี่ยวย้อย
แถมหัวดำ
จนลิปสกลอสก็เอาไม่อยู
ฉันนอนแห้งรอหมามาแทะ
แบบ Bridget Jones
เต็มรูปแบบ
เหมือน Serena Van De Woodsen ที่ช็อคยาบนรถรถบขส
และเหมือน Harry Potter ที่เจอผู้ดูดวิญญาณ
ไม่มีแรงแม้แต่จะแเดกตีนไก่ที่อีแปะเจมส์เอามาฝาก
นี่ฉันกำลังจะตายแล้วสินะ และ Page 6 คงตีข่าวกันใหญ่โต
...สิรี อดีตบรรณาธิการความงาม แฟชั่น ผู้เป็นสมบัติแห่งวงการ ได้จากไปอย่างสงบ ศพสีชมพู ท่ามกลางความเสียใจของคนดังมากมาย
แล้วโลกก็เปิดเพลง She ซาวด์แทรคหนัง Nothing Hill ให้ฉันด้วยความอาลัย
...นี่กูเครียดจนเพ้อ ไปแล้วสินะ ถึงมันจะเป็นความจริงก็เถอะ
ใครจะกินได้นอนหลับกับการชมนาฎกรรมแห่งความไม่เที่ยงของหล่อนกัน...ยัยนางฟ้าซาตาน
เครียดจนยกซดเหล้าขาวอีกเป๊ก
ดีกรีนี้....
อีปรีย์กว่ายาเส้น 300%
ข่าวไฟไหม้เลาจน์หรูบนชั้นลอยฟ้าความสูงเกือบสองร้อยเมตร ของโรงแรมเจ็ดดาว ใจกลางสุขุมวิท กลายเป็นโศกนาฏกรรมที่รุนแรงในรอบเกือบสองทศวรรษ ที่มีคนตายมากที่สุดหลัง้หตุการณ์ไฟไหม้ผับซานติก้าในปี 2551
และกลายเป็นหัวข้อใหญ่ของทุกช่องในประเทศ รวมทั้งต่างประเทศทั่วโลก
เพราะมีคนตายเกือบร้อยชีวิต ทั้งชาวไทย ต่างชาติยุโรป อเมริกา ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้ ความเสียหายมูลค่านับพันล้านบาท โศกนาฏกรรมครั้งนี้สะเทิอนขวัญคนทั้งโลก เพราะยังพบศพหลายคนตกจากตึกลงทับรถยนต์ ทำให้เกิดอุบัติเหตุบนทองถนน ที่มีคนตายเพิ่มอีกเกือบสิบคน
ฉันเก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียวสองวันด้วยความสะเทือนขวัญ ในฐานะผู้อยู่ในเหตุการณ์ก่อนและขณะไฟไหม้ที่เปลวเพลิงจากต้นไม้ใหญ่สูงนับสิบเมตรลุกโชน
แขกทั้งชายหญิงแต่งตัวหรูหรา เต็มรูปแบบกาล่าที่ชนแก้วคอกเทลตกแต่งวิจิตรพิสดารแล้วหัวเราะอย่างมีความสุข เสียงสนทนาหลาายภาษาหลากเชื่อชาติท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สขับคลอ บริกร และบาร์เทนเดอร์นับสิบที่เสิร์ฟอาหาร เครื่องดื่มบนพื้นที่หนึ่งพันตารางเมตร
ทั้งหมด ไม่มีใครเหลือรอด
นอกจากฉันที่ได้ปาฏิหารย์จากนางฟ้า...หรือ ซาตาน
ตอนนี้ฉันก็ยังไม่แน่ใจจริงๆ
สาวสวยที่สุดในชีวิตที่ฉันเคยเห็นในเดรสดำ ประดับโชคเกอร์รูปงูพันเกลียวจากอัญมณีระดับร้อยล้านแบรนด์บูการี หล่อนกำลังบัลเลต์อยู่บนขอบระเบียงด้วยส้นเข็มของลูบูตองในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วง
ด้วยฉากหลังที่มีควันดำพวยพุ่งเป็นกลุ่มก้อนใหญ่ เปลวเพลงสีแดงราวมือแห่งมัจจุราช เสียงกรีดร้องแหวกราตรี และคนพลัดตกตึก
คือผู้ช่วยฉันจากการเป็นอีกหนึ่งศพไหม้เกรียม ...รัตติกาล
ร่วมชมนาฏกรรมแห่งความไม่เทียง โดยกฎแห่งกรรม...
หล่อนตอบเสียงนิ่งด้วยริมฝีปากคลี่ยิ้มบางเบา เมื่อฉันถามว่าทำไมต้องพาฉันมาดู มารู้ หายนะแห่งชีวิตนับร้อย
รัตติกาล ที่เคยเป็นคนสนุกสนาน ขี้เล่น ขี้แกล้งสหายต่างภพอย่างฉันบ่อยๆ และหัวเราะร่วนตลอดเวลา คือคนเดียวกันกับบุคคลตรงหน้านี้จริงๆ เหรอ ฉันไม่อยากจะเชื่อ...นี่คือ นางฟ้าแห่งสวรรค์สุดสูงที่เรียกว่า นิมมานรดี
เจ็ดวันจากเหตุคืนนั้น
ฉันยังไม่อาจลบภาพและเสียงของความสุข และความตายลงได้เลย ฉันรู้ดีว่าไม่ควรคาดหวังทิพยอำนาจจากหล่อนในการหยุดยั้ง ขัดขวางกฎอห่งกรรมได้ และเธอเองแม้จะเป็นถึงมหาเทวีแห่งนิมมายรดี ก็มิได้หลุดรอดจากกติกาเดียวกันของจักรวาลได้
ฉันนั่งมองฟ้ามืดจากขอบเตียงนอน ผ่านกระจกใส และระเบียงห้องด้วยความรู้สึกหลากหลาย
กลัวการยืนชิดระเบียงที่เคยโปรดปราน รู้สึกผิดที่รอดชีวิต และหวาดระแวงในรัตติกาล ที่ใช้ทิพยอำนาจนำฉันมานั่งจิบเครื่องดื่มบนยอดตึกนั้น เพื่อจะพบกับความพังพินาศแห่งชีวิต
และร่วมชม นาฎกรรมนรกบนดิน
จากอีกยอดตึกที่ตรงกันข้าม ...
ฉันจะทำอย่างไรดี
หากพบรัตติกาลอีกครั้ง
ก็พบเสียเลย เป็นไร...
เสียงกังวานใสลอยมากลางอากาศ พร้อมสาวสวยเหนือจักรวานในชุดเดรสขาวแบบโรมันประยุกต์ ที่รั้งสั้นข้างหนึ่งโชว์เรียวขายาว และรองเท้าส้นตึกทรงล้ำสมัยของ LV นั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่อยู่บนขอบระเบียง
รัตติกาล!
ฉันลืมทุกอย่าง
วิ่งชนประตูกระจกจนหัวโน แล้วแจ้นไปหาหล่อนด้วยความดีใจ...
แต่ก็หยุดกึก ก่อนถึงตัว
มือที่เตรียมกอด ตกลงอย่างช้าๆ
COME ON Baby ma! ma!
กลายเป็นรัตติกาลเองที่โผเข้ากอดและใช้แก้มแตะแก้มฉันซ้ายขวาด้วยท่าทางฝรั่งจ๋า ทั้งที่ในมือยังคีบบุหรี่ควันลอยเป็นสาย และแก้วแชมเปญ
กลิ่นน้ำหอมคลาสสิคของ Christian Dior ยังลอยอวลกระทบจมูก
ฉันตัวแข็งทื่ออยู่หลายอึดใจ
แต่เมื่อได้สติก็พ่นไฟ
อย่ามา Ma! Ma! แล้วจะหายนะ
เธอทำอะไรกับฉันไว้สาหัสากรรจ์มาก
ยัยนางฟ้าซาตานนางมารนิมมานรดี
รู้ไหมว่าคนนอนไม่หลับจนตาพอง แถมดำ ยังกะปอบสิง นี่ถ้าวิ่งไปซื้อไส้ย่างแเดก ได้โดนถ่วงน้ำลงหม้อดินแหงๆ
รัตติกาลหัวเราะร่วน
นี่หล่อนกลัว หลอน นอนไม่หลับ แต่ขยับเป็นด่ายังกะหายใจทางผิวหนัง
ฉันสะบัดหน้าพรึบ
แคร๊ก!
โอ๊ย แรงจนคอผิดองศา เดินเอียงคอที่ค้างมาที่หล่อน
คลิ๊ก!
หล่อนดีดนิ้ว คว่มค้าง ปวดอ่อนๆ หายเป็นปลิดทิ้ง
ที่จะทำเป็นสะบัดสะดิ้ง ให้ดูแพง
เสือกถูแกงซะเอง
ฉันมองหลอนนิ่ง
ก่อนหลุดขำพรืดดด!
ความหวาดระแวง การตั้งการ์ด หล่นหายกระจายไปกับสายลม
ฮ้า ! ฮ้า!
นึกได้! เอามืออังปาก พ่นลม สองสามที...ผงทิพย์นิยมนี่ดีจริง ไม่พูดมาหลายวันยังไม่มีกลิ่นปาก
พอความตึงลดลง
ค่อยมองรัตติกาลเต็มตัวอย่างสังเกตุ
คืนนี้ หล่อนมาแปลกกว่าทุกครั้ง สีขาวไม่เคยเป็นสีที่รัตติกาลเลือกใส่มาก่อน และนี่เป็นครั้งแรกที่เราได้สัมผัสตัวกัน
กลิ่นน้ำหอมหรูยังดิดจางๆ
บนสองแก้มฉัน
หล่อนเห็นฉันจ้องจากหัวถึงเท้า จากเท้าขึ้นหัวอยูสองรอบ แล้วกอดอกใช้ความคิด เลยดีดก้นบุหรี่ใส่
แต่ก่อนถึงตัว
มันกลายเป็นกลีบกุหลาบขาว
และละอองเพชรมากมายโปรยปรายกลางอากาศ
สวยงามเหมือนฉันกำลังจูงผัวผ่านงานแต่งงานในโบสถ์ และมีกล้องนับร้อยฉายแฟลชวิบวับ
ฉันจะไม่ขอโทษกับเรื่องช็อคซีนีม่าราม่าของหล่อนหรอกนะ สิรี... อย่าหวัง
รัตติกาลพูดยิ้มๆ แต่เสกแก้วไวน์ขาวใส่มือฉัน แล้วไปนั่งไขว่ห้างเป็นนางพญาบนขอบระเบียง พ่นควันบุหรี่เหมือนไม่แคร์เวิลด์
คนปากแข็ง...ปากไม่ตรงกะใจ
ไหปลาร้าไม่ตรงสะบ้าเข่า
ฉันว่าไปยิ้มไป...แล้วยกไวน์ซดอึกใหญ่ก่อนพ่นพรวดใส่รัตติกาล
แว๊กกกแ! ถุยๆ!
นี่มันน้ำส้มสายชู อ ส ร ขวดละสิบบาท
รัตติกาลว๊าบทัน
ยืนหัวเราะตัวงออยู่ไม่ไกล
ขำจนพอใจ หล่อนก็ลุกขึ้นเสกบุหรี่มวนยาวสีดำมีปลายติดไฟใส่มือตัวเอง และฉัน เดินนำไปที่ริมระเบียง
ความกลัวความหลอนแม้จะคลี่คลายไปมาก แต่ฉันก็ยังยืนห่างออกมากว่าปกติ
รัตติกาลมองท้องฟ้าพร่างพรายดาวระยับ ล้อมจันทร์เสี้ยว พูดเรียบๆ
ฉันเคยอยากจะเป็นกลางคืนที่เก็บดาวทุกดวงบนผ้าคลุม แต่สุดท้ายก็ต้องเห็นมันหายไปทีละดวง
ความอาลัย กลายเป็นการยอมรับ
ทุกแสงระยิบระยับมีเวลาของมัน
และการที่เราอยู่ในขณะที่หมูดาวเก่าล่วงลับ พร้อมกับการเกิดของกลุ่มใหม่
ไม่ใช่ความผิด
ประโยคหลัง หล่อนหันมามองฉันด้วยแววตาลึกล้ำ ยิ้มประโลม ก่อนสลัดนิ้วที่คีบบุหรี่กวาดช้าๆ กลางอากาศ แล้วทั้งดวงจันทร์และประกายดาวก็สูญสลาย มีเพียงผืนฟ้ามืดมิด
ปรากฎการณ์ และ อันตรธาน
สิ่งนี้ก็จะเกิดกับฉันเช่นกัน...สิรี
รัตรติกาลยิ้มหวาน ก่อนลอยตัวขึ้นกลางอากาศ เริงระบำปลายเท้าแผ่วเบา นุ่มนวล ละอองดาวผุดพรายรอบตัวก่อเป็นมายาภาพอันสวยตระกาลเหนือจักรวาลจะสรรค์สร้าง
ภาพของเธอค่อยจางลงก่อนเลือนหาย
แทนที่ด้วยหมู่ดาวและจันทร์คืนแรมที่ปรากฎอีกครั้ง
ฉันเดินชิดระเบียง
ท้องฟ้าคืนนี้ไม่ได้สวย
แต่ก็ไม่ขี้เหร่เลย
ฉันหลับตาฟังเสียงลม และยกบุหรีขึ้นสูบควันเข้าปากเนิบ ช้า เสียงไวโอลีนในหัวใจแผ่วพริ้วแล้วเหมือน...คันโยกหัก
เหี้ยไรวะ...
หมดกันฉากจบสวยๆ ลมพัดปลายผม แบบซีรีส์เกาหลี.
..แค๊กๆๆๆ แหวะ
ฉันสำลักน้ำหูน้ำตาไหล และไอถี่ราววัณโรคจับ เมื่อแท่งบุหรี่กลายเป็นพริกชี้ฟ้าไหม้ส่งควันฉุย.
.. ทำกูอีกแล้วนะนังบ้า...รัตติก๊าลลลล!!!
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
